ตอนที่ 835 เธอเกลียดผู้หญิงคนนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา เขายอมทำตามคำร้องขอของเธออยู่เสมอ

ระหว่างนั้นเธอไม่รู้สึกอะไรเลย กระทั่งเมื่อจู่ ๆ คน ๆ นี้กำลังจะจากเธอไป

เธอก็มีความรู้สึกนะ แม้แต่กับสัตว์เลี้ยง เธอยังรู้สึกเลย

ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ

หลังจากพบสาเหตุของอาการปวดใจ ความสับสนในดวงตาของเธอก็จางลง ทว่าใจเธอยังเจ็บปวด

ทำไม กงเซลีถึงได้ใจร้ายกับเธอนัก?

เพียงเพราะเขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ช่วยเขาไว้ในคืนนั้น เธอจึงรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา

เธอได้ละทิ้งศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจทั้งหมดของเธอ เพื่อขอร้องเขา

ทว่าเขาก็ยังจากเธอไปอยู่ดี

เขาสัญญาว่าจะปฏิบัติต่อเธออย่างดีตลอดชีวิตที่เหลือของเธอไม่ใช่หรือไง

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน

เธอไม่เหลืออะไรแล้ว

ราวกับว่าพวกเขาตกลงกันที่จะละทิ้งเธอ

เธอคิดเสมอว่าไม่มีจะเกิดอะไรขึ้น เธอยังมีกงเซลีอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีวันทิ้งเธอ

แต่เธอคิดผิด

เขาชอบเธอและปฏิบัติต่อเธออย่างดี เพียงเพราะเขาเห็นว่าเธอเป็นคนอื่นคนนั้น

เขาไม่ได้ชอบเธอ เพราะเธอคือเซินโย่ว

เขาชอบผู้หญิงที่ช่วยเขาไว้

ถ้าเธอไม่โกหกเขา เขาคงจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเพื่อนทั่วไป

เธอคงไม่มีสิทธิพิเศษมากมายต่อหน้าเขา

เซินโย่วเกลียดผู้หญิงคนนั้นที่ช่วยกงเซลีไว้

เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น เธอจึงกลายเป็นตัวตลก

ไม่ใช่สิ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนในคืนนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

นั่นเป็นเพราะ ตอนที่เธอไปถึงสระ เธอเห็นเพียงกงเซลีเท่านั้น

นอกจากนั้น ไม่เห็นใครอีกเลย

แต่เธอมีความรู้สึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ช่วยเขาในคืนนั้น

สัมผัสที่หกของเธอบอกเธอว่าต้องเป็นเด็กผู้หญิง

บางทีอาจเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยมากด้วย

กงเซลีหาเธอเจอแล้วจริง ๆ เหรอ?

เป็นเพราะเธอเป็นสาวสวยเหรอ เขาเลยตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้เย็นชากับเธอและต้องการจากเธอไป?

เซินโย่วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกลียดชัง

เธอเกลียดผู้หญิงที่เธอไม่รู้จัก

คนในคืนนั้น เมื่อ 10 ปีที่แล้ว

เธอเก็บเป็นความลับมาตลอด 10 ปีที่ผ่านมา และกงเซลีไม่เคยสงสัยเธอ

เธอสามารถเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไปตลอดได้

ทำไม จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นถึงปรากฎตัวขึ้น

ถ้าเธอรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ...

เธอไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!

“คุณเซินครับ เป็นอะไรไปครับ”

พนักงานเสิร์ฟเดินผ่านมาและเห็นเซินโย่วนั่งอยู่ที่พื้น เขาตกใจและเอื้อมมือออกไปช่วยพยุงเธอ

“ถอยไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

เซินโย่วจ้องมองที่เขา

พนักงานเสิร์ฟตกใจกับรูปลักษณ์ของเธอและรีบดึงมือของเขาออก

จากนั้นก็โค้งคำนับและขอโทษอย่างล้นเหลือ

“ผมขอโทษครับคุณเซิน”

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิด

แต่นี่คือคุณหนูเซิน

เขาไม่สามารถรุกรานเธอได้

หากคุณหนูเซินไม่มีความสุข เขาทำได้เพียงขอโทษเท่านั้น

เซินโย่วจับประตูและยืนขึ้นเองอย่างช้า ๆ เธอมองพนักงานเสิร์ฟอย่างเย็นชาและพูดว่า

“ถ้าแกกล้าบอกใครถึงสิ่งที่แกเห็น ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”