ตอนที่ 783 นายหญิงเหมาโกรธกระทั่งใบหน้าเปลี่ยนสี

นายหญิงเหมาพูดไม่ออก

เธอโกรธเกินกว่าจะพูด

ผู้หญิงไร้ยางอายแบบนี้จะมีได้อย่างไร!

ลูกชายของเธอแต่งงานกับผู้หญิงแบบไหนกัน!

เฉียวเมียนเมียนเห็นว่านายหญิงเหมาโกรธมากจนหน้าอกของเธอสั่น เธอไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแทนเสียด้วยซ้ำ

เธอมใช่คนดีตั้งแต่แรก

ถ้าคนอื่นปฏิบัติต่อเธอดี เธอก็คงจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดีเช่นกัน

แต่ถ้าคนอื่นไม่ปฏิบัติต่อเธออย่างดี เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับพวกเขามากนัก

ไม่ว่าเธอจะทำอะไร นายหญิงเหมาก็ไม่ชอบเธออยู่ดี

เธอยังขู่ให้หย่ากับเหมาเยซื่อ เธอไม่ต้องการเคารพแม่สามีเช่นนี้อีกต่อไป

เขาไม่อยากให้เธอหย่ากับเหมาเยซื่อหรอกเหรอ?

แล้วแบบนี้ จะมาว่าเธอขอเกินไปได้ยังไง

เธอรู้ว่านายหญิงเหมาไม่เห็นด้วย เธอแค่อยากจะแกล้งเธอ

ตามที่คาดไว้ ใบหน้าของนายหญิงเหมาเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธเมื่อได้เห็นอาการของเธอ

เธอบอกว่าเธอไม่ได้คบกับเหมาเยซื่อเพียงเพราะเงิน?

จากนั้นเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ใส่เรื่องเงินเท่านั้น

“คุณแม่ลองคิดดูนะคะ”

เฉียวเมียนเมียนกดกระดิ่งเสิร์ฟบนโต๊ะ และในไม่ช้าพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาหา

หลังจากเรียกเก็บเงินแล้ว เธอหยิบการ์ดสีดำที่เหมาเยซื่อมอบให้เธอ ส่งให้กับพนักงานเสิร์ฟ ภายใต้สายตาที่โกรธจัดของนายหญิงเหมา

จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดกับนายหญิงเหมาว่า

“คุณแม่อุตส่าห์เดินทางมาหาถึงที่ ฉันขอเลี้ยงกาแฟคุณแม่นะคะ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ เพราะงั้นต้องขอตัวก่อนค่ะ อย่างไร คุณแม่ลองพิจารณาเงื่อนไขของฉันอย่างรอบคอบอีกทีนะคะ ฉันหวังว่าคุณแม่จะให้คำตอบฉันได้ในเร็ว ๆ นี้ เพราะถ้านาน  ฉันอาจจะเปลี่ยนใจค่ะ”

หลังจากพูดจบ เธอไม่สนใจปฏิกิริยาของนายหญิงเหมา หยิบกระเป๋าและเดินจากไป

...

พวกเขาออกจากร้านกาแฟ

เฉียวเมียนเมียนมองดูเวลาและกำลังจะกลับไปที่ห้องพักในโรงแรมเพื่ออ่านสคริปต์

เธอหยิบโทรศัพท์กดเปิดหน้าจอ

พบว่าเหมาเยซื่อส่งข้อความ wechat ให้กับเธอ

เมื่อเขาลงจากเครื่องบิน เขาส่งข้อความผ่าน wechat เพื่อบอกเธอว่าเขาไปถึงแล้ว และถามเธอว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

เฉียวเมียนเมียนเปิด wechat ของเธอและกำลังจะตอบเขา

ขณะที่เธอพิมพ์คำสองคำ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจเธอและเธอก็ลบข้อความที่กำลังพิมพ์ออก

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้น เธอไม่เดินออกไปแต่กดลงไปที่ชั้นหนึ่งอีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เมือง F

เฉียวเมียนเมียนขึ้นเครื่องบิน หลังจากหาที่ได้แล้ว เธอนั่งลงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อตอบข้อความของเหมาเยซื่อ

เมียนเมียน : [คุณจะตรงไปที่ทำงานเลยหรือกลับไปที่บ้านก่อนค่ะ?]

เหมาเยซื่อ ตอบทันที : [ผมจะไปที่บริษัทก่อน เมื่อวานกับวันนี้เสียเวลาไปพอสมควร เลยต้องเข้าไปดูสักหน่อย]

เมียนเมียน : [โอ้]

เหมาเยซื่อตอบกลับอย่างรวดเร็ว : [ผมยังติดหนี้ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานคุณอยู่จานหนึ่ง คราวหน้าจะจัดให้นะครับ]

เฉียวเมียนเมียนยิ้มเมื่อเห็นคำตอบของเขา

เขายังคงคิดถึงซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน

เธอเกือบลืมมันไปแล้ว

ที่จริงเธอแค่บอกว่าเธออยากกิน

และทำให้สิ่งต่าง ๆ มันยากสำหรับเขา

เธอมคิดว่าเขาจะจำมันได้ด้วยซ้ำ

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า : [ครั้งต่อไป เอาเป็นคืนนี้เลยดีไหม ฉันอยากกินแล้วสิ]

เหมาเยซื่อ : [ที่รัก เกรงว่าคืนนี้จะไม่ได้]

เฉียวเมียนเมียนต้องการทำให้เขาประหลาดใจ

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ตั้งใจจะบอกเขาว่าเธอกำลังเดินทางไปเมืองหยุนเฉิง

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกไปว่า : [เอาล่ะ งั้นเป็นครั้งหน้าก็ได้ ฉันกำลังขึ้นลิฟต์ ไว้ค่อยคุยกันนะคะ]