ตอนที่ 733 ขี้หึง

ขณะที่เธอกอดเขา เธอรู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งทื่อขึ้น จากนั้นเขาก็กระชับแขนรอบเอวของเธอและกอดเธอให้แน่นยิ่งขึ้น

“แค่ก แค่ก แค่ก”

เขาแข็งแกร่งมากจนเฉียวเมียนเมียนแทบหายใจไม่ออก

เธอเอื้อมมือออกไปผลักเขา

“เหมาเยซื่ออย่าออกแรงเยอะเกินไปสิคะ ฉันเจ็บนะ”

ไม่เหมือนกับว่าไม่ได้เจอกันนานสักหน่อย

ไม่ได้จะพรากจากกันไปทั้งชีวิตเสียหน่อย

พวกเขาเพิ่งจากกันเมื่อช่วงเช้าเอง

นี่ยังไม่ข้ามวันเลย เขาทำเหมือนไม่ได้เจอเธอนานแสนนาน

นาน่าหน้าแดงเมื่อเห็นทั้งสองคนกอดกัน เธอแอบเดินผ่านพวกเขาและกลับไปที่ห้องของเธอ

เหมาเยซื่อคลายกอดออกเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอ

ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ราวกับว่าเขาต้องการสลักภาพเธอไว้ในใจของเขา

“คุณไม่ตอบผม ทำไมถึงเพิกเฉยต่อผมล่ะ”

“คุณมาที่ เพื่อถามฉันแค่นี้เหรอคะ”

เฉียวเมียนเมียนรู้เกี่ยวการโทรคุยกันระหว่างเขาและไป่ซู๋

เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง

แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะบินมาหาเร็วขนาดนี้

เขาเพิ่งบินกลับไปเมื่อเช้าวันนี้นี่เอง และตอนนี้เขาก็บินกลับมาแล้ว

นั่งเที่ยวบินถึงสองครั้งในหนึ่งวันไม่เหนื่อยบ้างหรือไง

แต่เธอก็มีความสุขที่ได้เจอเขา

เธอยังรู้สึกได้ถึงความเอาใส่ใจของเขา เขาคงรักเธอมาก ๆ เลยล่ะ

ผู้ชายคนอื่นไม่สามารถทำเช่นนี้ได้

เขารู้จากไป่ซู๋ว่าเธอไม่เป็นไร แต่เขาก็ยังรีบมาหาเธอ

ตอนที่เธออยู่กับซู๋เจ๋อ เขาก็ใจดีกับเธอเช่นกัน

แต่เธอกล้าพูดว่า ถ้าเธอไม่เลิกกับเขา เขาคงทำอะไรแบบนี้ไม่ได้

หลังจากที่ได้พบกับเหมาเยซื่อ เธอตระหนักได้ถึงความหมายความคำว่า ‘รัก’ ที่แท้จริง

เขาใช้การกระทำของเขาเพื่อแสดงให้เธอเห็นว่าการรักใครสักคนเป็นอย่างไร

“ไม่ใช่อย่างนั้น” เหมาเยซื่อทนไม่ได้ที่จะปล่อยเธอไป เขาอุ้มเธอขึ้น พร้อมกับเดินไปอีกสองสามก้าวจากนั้นเขาก็พาเธอเข้าไปที่ห้องนอนของเธอ

“ที่รัก นั่นห้องคุณเหรอ”

หลังจากที่เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า เขาก็อุ้มเธอเข้าไปในห้อง

เขาอุ้มเฉียวเมียนเมียนไปที่เตียงแล้ววางเธอลง

“เหมาเยซื่อ คุณ...” เฉียวเมียนเมียนกำลังจะลุกขึ้นจากเตียงเมื่อชายคนนั้นเอื้อมมือออกไปและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ชายคนนั้นใช้นิ้วเรียวของเขาบีบคางของเธอและลูบเบา ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“ที่รัก ถ้าผมไม่มา ผมกลัวว่าจะถูกคนอื่นพรากคุณจากไป”

“มันไม่ง่ายเลยสำหรับผมที่จะมีภรรยา ถ้าคุณถูกพรากตัวไป ผมจะไปหาคนแบบคุณได้อีกที่ไหน”

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออกและขบขัน

“ภรรยาของคุณก็อยู่นี่ไง ใครจะพาเธอไปไหนได้?”

เมื่อคิดถึงวิธีที่เขาไม่รับสายและไม่ส่งข้อความมาปลอบโยนเธอ เธอโกรธมากจนผลักเขาออกไป

“ถ้าเธอจะจากไป ก็คงมีสาเหตุมาจากคุณ ฮึ่ม!”

หึหึหึ

ไม่มีผู้ชายคนไหนขี้หึงไปกว่าเขาอีกแล้ว

เหมาเยซื่อรู้ว่าเธอโกรธเขา

เขามาที่นี่ก็เพื่อง้อภรรยาของเขา