ตอนที่ 701 คุณเฉียว โอเคหรือเปล่า

เธอมองผ่านเขาและแสร้งทำเป็นมองหาใครสักคน เมื่อเธอเห็นนาน่า ราวกับว่าเธอเจอคนที่จะมาช่วยเธอแล้ว เธอรีบเดินไปหานาน่า อาจเป็นเพราะเธอเดินเร็วเกินไป เธอไม่เห็นก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าของเธอ

ลื่น...

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้ม ตู๋อี้เล่ยรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อพยุงเธอ

เฉียวเมียนเมียนจึงล้มชนเขาอีกครั้ง

ตู๋อี้เล่ยรั้งเอวของเธอไว้

ภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาควรจะปล่อยมือหลังจากที่เธอสามารถยืนได้มั่นคงแล้ว

แต่ทันทีที่เขาจะปล่อย ร่างกายกับรั้งไว้

ร่างกายที่อ่อนนุ่มและหอมกรุ่นของหญิงสาวพิงอยู่ที่หน้าอกของเขา กลิ่นที่หอมหวานยังคงไหลเข้ามาเตะจมูกของเขา

เขาไม่กล้าออกแรงมากเกินไป ขณะที่กอดเธอ กลัวว่าเขาจะหักเอวของเธอ เพราะเธอตัวเล็กเสียเหลือเกิน

เมื่อเธออยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอสัมผัสได้ถึงหน้าอกของเขา

ส่วนเขาจับเธอไว้ในอ้อมแขน

แฟนสาวในอุดมคติของตู๋อี้เล่ยคือผู้หญิงตัวเล็ก

ให้ความรู้สึกว่าเขาอยากจะปกป้องเธอ

รูปลักษณ์ของเฉียวเมียนเมียน ไม่ใช่แค่สเปคของเขาเท่านั้น ทั้งความสูงและรูปร่างของเธอก็ตรงสเปคเขา

แม้แต่กลิ่นหอมหวานของเธอก็เป็นแบบที่เขาชอบ

นิ้วของเขาสัมผัสเอวที่เรียวบางของหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา และหัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

จะมีผู้หญิงแบบนี้สักกี่คน

เธอเป็นแบบที่เขาชอบ

เขาไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ

แต่ตอนนี้ เขาเชื่อแล้ว...

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้ คนที่ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ตกหลุมรักเพียงแค่มอง แล้วก็ชอบเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขาชอบเธอจนเขาหยุดคิดถึงเธอไม่ได้

เขาหยุดคิดถึงเธอไม่ได้จริง ๆ

แต่ทำไม พระเจ้าจึงได้จัดเตรียมเหตุการณ์เช่นนี้ให้กับเขา ทั้งที่เธอมีเจ้าของแล้ว

“คุณตู๋คะ ปล่อยฉันคะ...”

เฉียวเมียนเมียนตกอยู่ในอ้อมแขนของตู๋อี้เล่ยอีกครั้ง หัวของเธอชนเข้ากับหน้าอกที่แข็งแกร่งของเขา เธอรู้สึกวิงเวียนจนต้องใช้เวลาในการคืนสติ

เมื่อรู้ว่ามือของตู๋อี้เล่ยอยู่ที่เอวของเธอ เธอรู้สึกแปลก ๆ และผลักเขาออกไป

ตู๋อี้เล่ยกลับมาได้สติอีกครั้ง

“ผมขอโทษครับ คุณเฉียว เป็นอะไรหรือเปล่า”

ตู๋อี้เล่ยปล่อยเธอทันทีและถอยหลังออกห่างเธอ เขาคลายมือออกจากเอวของเฉียวเมียนเมียน และหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ของเขา

เขารู้สึกว่าเขาสูญเสียความสงบในใจ

เขาทำเรื่องที่ไม่สุภาพไปเสียแล้ว

เขาเอาเปรียบเธอ

เฉียวเมียนเมียนส่ายหน้า

“ดีแล้ว” ตู๋อี้เล่ยตระหนักว่าเขาสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของตนเอง เขาตื่นตระหนก เป็นเรื่องที่น่ากลัวและตื่นตระหนกเกินกว่าเขาจะควบคุมตนเองได้

เขาต้องการที่จะหนีจากที่ตรงนี้

“ไม่เป็นอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนครับ”

ตู๋อี้เล่ยรีบเดินออกห่างไป หลังจากพูดจบ

“น้องเมียนเมียน เป็นอะไรหรือเปล่า”

นาน่าหันกลับมาและเห็นตู๋อี้เล่ยเดินออกไปแล้ว เธอขมวดคิ้วราวกับคาดเดาบางอย่างทั้งที่เธอได้ลืมมันไปแล้ว