ตอนที่ 656 ประธานเหมา..คุณแน่ใจหรือว่าต้องการกินมัน?

เฉียวเมียนเมียนหยิบไข่ตุ๋นขึ้นมาและทาน เธอตอบว่า : [บะหมี่หอยทาก อร่อยสุด ๆ]

....

อีกด้านหนึ่ง

เหมาเยซื่อกำลังรอเว่ยเจิ้งกลับไปพร้อมกับอาหาร และเห็นข้อความของเธอ เขาโทรหาเว่ยเจิ้งทันที

“ครับ ท่านประธาน”

“ฉันขอยกเลิกอาหารที่สั่ง แล้วไปซื้อบะหมี่หอยทางมาสักชุด ฉันจะทานเป็นอาหารกลางวัน”

ภรรยาของเขาบอกว่ามันอร่อยมาก มันต้องดีมากแน่ ๆ

เว่ยเจิ้งไม่นตอบสนองชั่วขณะ

ขณะที่เหมาเยซื่อกำลังจะหมดความอดทน เสียงของเว่ยเจิ้งก็ดังขึ้น

“ประธานเหมา ท่านบอกว่าอยากจะกินหอยทากเหรอครับ?”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าไม่ได้” เหมาเยซื่อฟังดูไม่มีความสุข

“ไม่ครับ” เว่ยเจิ้งตอบทันที

“แต่ท่านประธานเหมา ท่านแน่ใจหรือว่าอยากจะกินหอยทากแม่น้ำ ท่านรู้หรือเปลาครับว่าพวกมันคืออะไร?”

“ทำไม?”

“รสชาติแปลก ๆ นิดหน่อยนะครับ ประธานเหมา ถ้าไม่เคยลองมาก่อน เกรงว่า..จะไม่ชิน แถมยังมีกลิ่นอีกด้วย กลิ่นออกจะแปลก ๆ และกลิ่นติดเป็นเวลานาน ประธานเหมา...ท่านแน่ใจหรือครับว่าต้องการมันไ

ครึ่งชั่วดมงต่อมา

เว่ยเจิ้งกลับมาพร้อมกับถึงบะหมี่

เขาเคาะประตูสำนักงานและเข้ามาหลังจากได้รับอนุญาต

ทันทีที่เขาเข้ามา เขาเห็นประธานเหมาจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขา

เห็นได้ชัดว่า...เขากำลังคุยกับใครบางคน

สำหรับใครที่เขาพูดด้วยนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

นอกจากนี้ เขาเดาว่าพฤติกรรมที่ผิดปกติของประธานเหมาในวันนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับบุคคลที่เขากำลังคุยด้วย

เขาอยู่กับประธานเหมามาหลายปีแล้ว

แต่เขาไม่เคยเห็นประธานเหมากินอะไรแบบนี้มาก่อน

ประธานเหมาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบะหมี่หอยทากคืออะไร

เพื่อให้ตามทันภรรยา เขาจึงทุ่มสุดตัว

เขารู้สึกว่าหากประธานเหมาเคยขอให้เขาซื้อน้ำเต้าหู้เหม็น หรือของเสียบไม้ทอด เขาจะไม่...ตกใจเท่านี้เลย

“ประธานเหมา บะหมี่หอยทากที่ท่านต้องการครับไ

เว่ยเจิ้งหยิบกล่องออกมาวางบนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะจากไป เขาเหลือบมองเครื่องปรุงที่อยู่บนดต๊ะ

เขาควร..เตือนประธานเหมาอีกครั้งหรือไม่?

ในฐานะผู้ช่วยที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เขารู้สึกว่าควร

เหมาเยซื่อเงยหน้าขึ้นมองเขา

“อยากพูดอะไรก็พูดมา”

“เอ่อ ประธานเหมา...” เว่ยเจิ้งชี้ไปที่กล่องบนโต๊ะและพยายามใช้ไหวพริบ

“ทันทีที่เปิดออก ท่านอาจจะได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ ผมคิดว่า...ท่านควร..”

“ออกไปได้แล้ว”

ก่อนที่เขาจะพูดจบเหมาเยซื่อก็ขอให้เขาออกไปอย่างเย็นชา

เว่ยเจิ้งพูดไม่ออก

“ได้ครับ ท่านประธานเหมา ผมจะออกไปก่อนนะครับ ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้ครับ”

ก่อนเว่ยเจิ้งจะจากไป เขามองดูถ้วยหอยทากที่ปิดไว้อย่างดีบนโต๊ะอีกครั้ง

เขานึกภาพท่าทางประธานเหมา เมื่อเขาเปิดถ้วย

เขาเคยกินมันมาก่อนแล้ว

ก็อร่อยดีนี่

แต่กลิ่นแรงไปหน่อย

ครั้งสุดท้ายที่เขาเปิดถ้วย เพื่อนบ้านมาเคาะประตูบ้าน ถามว่าโถส้วมบ้านเขาระเบิดหรือไม่

ที่แย่กว่านั้น คือกลิ่นมักจะหลงเหลืออยู่เป็นเวลานาน

เว่ยเจิ้งคิดว่าประธานเหมา คงไม่ชินกับมัน

เขาไม่คุ้นเคยกับมันเอาเสียเลย