ตอนที่ 640
ตอนที่ 640
หัวใจของเฉียวเมียนเมียนหวั่นไหวอย่างรุนแรง
เหมาเยซื่อ..กำลังจีบเธออีกแล้ว
ทุกครั้งที่เขาทำเช่นนี้ หัวใจของเธอมักไม่ฟังเจ้าของ
ชั่วขณะหนึ่ง มันเต้นช้าลง ต่อมามันเต้นเร็ว วินาทีถัดมาดูเหมือนมันจะหยุดเต้น
ช่างดูไร้ค่าเสียจริง
เหมาเยซื่อผู้นี้เป็นคนธรรมดาจริง ๆ เหรอ?
ใครกันจะสามารถรับมือกับสามีรูปงามและเจ้าชู้เช่นนี้ได้
“อะแฮ่ม! เอาล่ะ ผมไม่ล้อเล่นแล้วก็ได้ สตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์อยู่ไม่ไกลจากเมืองหยุนเฉิงมากนัก ฉันสัญญา ฉันจะกลับมาหาคุณทุกครั้งที่มีเวลา โอเคไหม?” เฉียวเมียนเมียนทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะจากไปนาน
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังพัฒนาขึ้น และพวกเขาไม่อาจทนที่จะแยกจากกันได้นานขนาดนี้
แต่ความรักและงานก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน
อันที่จริง เฉียวเมียนเมียนรู้สึกเครียดมาก หลังจากแต่งงานกับเหมาเยซื่อ
มันเป็นความเครียดกว่าตอนเป็นโสดเสียอีก
ความกดดันนี้ไม่ใช่เรื่องของการเงิน แต่มาจากช่องว่างระหว่างพวกเขา
ยิ่งเขาโดดเด่นมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นเท่านั้น
เขาคงคิดว่าเธอไม่ดีพอสำหรับเขา
ดังนั้น เธอจึงหวังที่จะประสบความสำเร็จบางอย่างโดยเร็วที่สุด แม้ว่าผลลัพธ์เหล่านั้นจะไม่คุ้มค่ที่จะกล่าวถึงต่อหน้าเขา
เธอต้องการหาเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อให้เธอรู้สึกปลอดภัย
เด็กสาวโอบแขนของเธอไว้รอบคอของเขาและมองมาที่เขาด้วยดวงตาสีเข็ม น้ำตาเริ่มนองหน้า เสียงของเธอนุ่มนวลและอ่อนโยนเช่นกัน
เหมาเยซื่อจะปฏิเสธเธอได้อย่างไร
แม้ว่าจะไม่พอใจ แต่เขาก็ยังพยักหน้า “เอาล่ะ”
“ผมรู้ว่าคุณเก่งที่สุด”
เฉียวเมียนเมียนถือโอกาสจูบเขา
เธอจุ๊บเขาเบา ๆ และกำลังจะถอยออก
เหมาเยซื่อจับเอวของเธอและกดเธอเข้าใกล้เขา จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและจูบเธออย่างแรง
“อืม...”
เฉียวเมียนเมียนดิ้นรนอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดตะกุกตะกัก
“เหมาเยซื่อคะ ฉัน-ฉันยังต้องจัดกระเป๋าเดินทางนะ”
“ไม่ต้องห่วง ผมจะช่วยจัดทีหลัง” เสียงของชายคนนั้นเบาและแหบแห้ง แขนของเขาโอบรอบเอวของเธอเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ เขาบีบคางของเธอและจูบเธอแรง ๆ อีกครั้ง
“ไม่..ฉัน-ฉันต้องนอนแต่หัวค่ำ...”
“ตอนนี้เพิ่งทุ่มเองนะ เข้านอนตอน 4ทุ่ม จัดกระเป๋าอีกชั่วโมง เรายังมีเวลาอีกสองชั่วโมง...”
“ตะ-แต่...” ริมฝีปากของเธอถูกปิดผนึกอีกครั้ง
“ที่รัก พรุ่งนี้คุณจะไม่อยู่ตั้งสองสามเดือน คุณจะให้ผมอดอยากปากแห้งตายหรือยังไง”
“ฉัน...”
“ชู่...ที่รัก เราเหลือเวลาไม่มากแล้วนะ อย่าเสียเวลาพูดกันอยู่เลย”
ชายคนนั้นอุ้มเธอจากหน้าตู้เสื้อผ้า
....
เหมาเยซื่อไม่ยอมเสียเวลาแม้ตนานทีเดียวในสองชั่วโมงนั้น
ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่ที่เขาวางเฉียวเมียนเมียนบนเตียงสีดำขนาดใหญ่
เมื่อครั้งจบลง เสียงของเธอแหบแห้ง
เธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อราวกับว่ามีคนอุ้มเธอขึ้นจากน้ำ
เธอไม่มีกำลังเหลือแล้ว
ราวกับปีศาจจิ้งจอกดูดเลือดของเธอจนหมด เธออยู่ในอ่างอาบน้ำและอนุญาตให้เหมาเยซื่ออาบน้ำชะล้างตัวให้กับเธอ
หลังจากอาบน้ำให้เธอเสร็จ เขาก็ห่อตัวเธอด้วยผ้าขนหนู อุ้มเธอกลับมาที่เตียง เธอเหนื่อยมาก กระทั่งผล็อยหลับไป