ตอนที่ 620 ไว้จะดูทีหลัง

ขณะพูด เขาก็หยิบของขวัญที่เขาเตรียมออกมาจากถุง

ลุงจางรับแล้วส่งมอบให้กับนายหญิงเหมาและนายหญิงเหมาอาวุโสทันที

“โอ้ เมียนเมียน ซื้อของขวัญมาให้เราด้วยเหรอเนี้ย”

นายหญิงเหมาอาวุโสรับของขวัญอย่างมีความสุข แม้จะยังไม่เห็นของ

ในขณะเดียวกัน นายหญิงเหมาที่ได้รับของขวัญ เธอเห็นแบรนด์และรู้ได้ทันทีว่าของขวัญนั่นคืออะไร

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจและหมดความสนใจในของขวัญชิ้นนี้และวางมันไว้

ในทางกลับกัน

เมื่อนายหญิงเหมาอาวุโสเปิดกล่องและเห็นผ้าพันคอ เธอดีใจและชื่นชม “เมียนเมียนผ้าพันคอผืนนี้วิเศษมาก รสนิยมดี ฉันชอบมากเลยล่ะ”

หญิงชรามีความสุขอย่างแท้จริง เธอชอบมันจริง ๆ

เฉียวเมียนเมียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ขอบคุณพระเจ้าที่นายหญิงเหมาอาวุโสไม่ได้สนใจเรื่องราคาของของขวัญ

แต่เมื่อเธอเห็นนายหญิงเหมาวางมันไว้ที่โซฟาโดยไม่เปิดห่อดู เธอรู้สึกวิตกต่อปฏิกิริยาของเธอ

เธอรู้ดีว่านายหญิงเหมาไม่ชอบเธอ

เธอรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอมาที่บ้านตระกูลเหมา

เธอบอกตัวเองว่าเธอไม่ควรเอามาใส่ใจ เธอควรดีใจที่ทั้งเหมาเยซื่อและนายหญิงเหมาอาวุโสชอบเธอ

นอกจากนี้ เธอไม่ได้อาศัยอยู่บ้านเดียวกับนายหญิงเหมา

ดังนั้นเธอจึงไม่ควรจะได้รับผลกระทบว่านายหญิงเหมาจะชอบหรือไม่ชอบเธอ

แต่เธอจะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ได้อย่างไร ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

นายหญิงเหมาเป็นแม่ของเหมาเยซื่อนะ

คงจะดีถ้าเฉียวเมียนเมียนได้รับการยอมรับจากเธอ

การได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสในครอบครัวมีความสำคัญอย่างมากต่อความสัมพันธ์

เหมาเยซื่อสังเกตเห็นความหดหู่ในดวงตาของเธอและเห็นว่าเฉียวเมียนเมียนกำลังจ้องมองของขวัญที่ถูกโยนทิ้ง จากนั้นเขาก็ปล่อยมือที่โอบรอบเอวเธอและหยิบมันขึ้นมา

เขายื่นของขวัญให้นายหญิงเหมา “เปิดดูสิครับแม่ เมียนเมียนเลือกอยู่นานสองนาน”

นายหญิงเหมามองลงไปที่ของขวัญที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอกัดริมฝีปากและขมวดคิ้วเป็นคำถาม

เธอไม่ต้องการจะรับ

จึงตอบไปส่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจว่า “วางไว้ตรงนั้นแหละ ไว้แม่จะดูทีหลัง”

เหมาเยซื่อยิ้มรักษาท่าทางและยืนกรานต่อ “ย่าก็เปิดดูแล้ว แม่ก็ต้องเปิดเช่นกันสิครับ เมียนเมียนกังวลมากเลยนะว่าแม่จะไม่ชอบของขวัญของเธอ ขอแค่เปิดดูสักหน่อย แล้วบอกว่าแม่คิดยังไง เธอจะได้ไม่กังวลอีกยังไงล่ะครับ”

นายหญิงเหมากัดริมฝีปากของเธอแรงขึ้น แววตาของเธอแสดงถึงความโกรธ

“เหวินเป่ย” นายหญิงเหมาอาวุโสเรียกชื่อเธอ หลังจากที่ขอให้คนรับใช้นำของขวัญไปเก็บไว้ที่ห้องของเธอ

เธอหันกลับมามองและเห็นว่านายหญิงเหมายังคงปฏิเสธที่จะรับของขวัญ เธอขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจว่า

“ของขวัญก็วางอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ทำไมไม่รับมันเล่า อยากจะให้อาซือเสียหน้าอีกนานแค่ไหน ก็แค่เปิดดู มันจะใช้ความพยายามสักเท่าไหร่กัน”

นายหญิงเหมาไม่กระตือรือร้นที่จะรับของขวัญ

เธอไม่ต้องการรู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

เธอไม่สนใจผ้าพันคอราคาเพียงไม่กี่หมื่นหยวนหรอก

นอกจากนี้ ผ้าพันคอยังถูกมอบให้โดยคนที่เธอไม่ชอบอีกด้วย

เธอไม่มีความต้องการที่จะเปิดของขวัญ

แต่เนื่องจากนายหญิงเหมาอาวุโสได้พูดเช่นนี้แล้ว เธอจึงไม่กล้าขัดขืน

เธอจำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของนายหญิงเหมาอาวุโส

เธอจึงรับและเปิดของขวัญอย่างไม่เต็มใจ