ตอนที่ 611 เรียกเธอว่า คุณหนูเซินคนโกหกกันเถอะ

เมื่อคำโกหกของเธอถูกเปิดเผย ทุคนต่างก็หัวเราะเยาะเธอ พวกเขาดูถูกเธอและบอกว่าเธอไร้ยางอายเพราะเธอเป็นคนโกหก

กงเซลีและเพื่อน ๆ ของเขารู้สึกผิดหวังกับคำโกหกของเธอ และต้องการเลิกเป็นเพื่อนกับเธอ

เธอยังฝันว่าเพื่อนสนิทและญาติ ๆ ของเธอผิดหวังกับการกระทำของเธอ สิ่งเดียวที่พวกเขารู้เกี่ยวกับเธอคือ เธอเป็นคนโกหก

เธอรู้สึกราวกับว่าเธอสูญเสียเกียรติในการเป็นคุณหนูเซินไปอย่างสิ้นเชิง

ผู้คนจะไม่มองเธอด้วยความชื่นชมอีกต่อไป

พวกเขาจะมองเธอราวกับว่าเธอเป็นตัวตลก

ในความฝัน ฝูงดูหมิ่นเธอ “คุณหนูเซินเป็นคนอย่างไรน่ะเหรอ? หล่อนทำในสิ่งที่น่าละอายเช่นนี้เพื่อรับความดีความชอบของคนอื่นได้ยังไง?”

“นั่นสิ คิดว่าคนอื่นจะไม่มีทางรู้เรื่องล่ะสิ”

“เธอมันน่าขยะแขยง”

“เธอน่ะเหรอคุณหนูเซิน? ให้เรียกเธอว่า คุณหนูเซินคนโกหกแทนเถอะ”

ฝูงชนดูถูกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอรู้สึกราวกับว่าหัวของเธอกำลังจะระเบิด

เมื่อเธอตื่นจากฝันร้าย เธอรู้สึกว่าเธอยังคงได้ยินคำสบประมาทเหล่านั้น

เธอใกล้จะเสียสติในช่วงเวลานั้น

เธอกลัว

เธอกลัวว่าความฝันของเธอจะกลายเป็นความจริง

เธอกลัวว่าหญิงสาวที่ช่วยกงเซลีจะปรากฏตัวขึ้น และเปิดเผยคำโกหกของเธอในที่สาธารณะ

เมื่อเธอหวนคิดถึงช่วงเวลาที่เธอรู้สึกไม่มั่นคงนัก เธอเริ่มเครียดและถามออกไปว่า

“คืนนั้น..สำคัญกับนายไหม สิ่งที่ฉันพยายามจะพูดคือ...ถ้าฉันไม่ใช่คนที่ช่วยนายไว้ นายจะยังชอบฉันและดูแลฉันอย่างดีไหม? นายจะปกป้องฉันและช่วยฉันอยู่หรือเปล่า?”

“เซลี ถ้าคนอื่นเป็นคนช่วยนายในคืนนั้น นายจะยังชอบฉันและปฏิบัติต่อฉันอย่างดีหรือเปล่า?”

ขณะที่เธอพูด เธอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลัวโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน

เธอกลัวขณะที่เธอมีลางสังหรณ์ว่าเธอกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญสำหรับเธอ

แต่ทำไมเธอต้องกลัวด้วยล่ะ?

เด็กสาวในคืนนั้นได้หายตัวไปแล้ว

อีกอย่าง มันนานมากแล้ว

ใครจะรู้จักหล่อน

นอกจากนี้ กงเซลีก็หมดสติด้วย เขาคงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่เชื่อว่าเธอเป็นคนช่วยเขาไว้

เขาไม่เคยสงสัยเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว

เธอไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

ไม่มีใครรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น นอกจากผู้หญิงคนนั้นและเธอ

อีกทั้งหญิงคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของพวกเขาอีกเลย

ความลับนี้จะตายไปกับเธอ

กงเซลี...ต้องไม่เคยค้นหาว่าจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น

เพราไม่มีการตอบกลับอะไรเลยจากเขา

ทั้งหมดที่เธอได้ยินคือเสียงหายใจของกงเซลี

ความกลัวเข้าครอบงำเธอมากขึ้น

เธอกัดริมฝีปากด้วยความกังวล เธอกำหมัดแน่นจนเลือดไหล แต่เธอไม่ได้สังเกตมันเลย เธอถามเขาต่อ

“เซลี ทำไมนายไม่ตอบฉันล่ะ ได้ยินที่ฉันพูดไหม”

“โย่วโย่ว ทำไมเธอถึงถามอะไรกะทันหันล่ะ” กงเซลีในที่สุดเขาก็ตอบกลับ หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง

เซินโย่วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ว่าเขาจะฟังดูปกติ

เธอสูดหายใจเข้าลึก เพื่อสงบสติอารมณ์และพูดต่อ “ฉันก็แค่สงสัย”