ตอนที่ 591 สายตาที่ดูถูกนั่น ทำให้เขากลัว

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากอีกฝั่ง เฉียวเมียนเมียนถามเขาเบา ๆ

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ?”

“อืม”

เหมเยซื่อผลักประตูห้องทำงานที่ปลายอีกด้านและรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นภรรยาของเขารออยู่ที่โซฟาตามที่คาดไว้ เขาพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“ทำไมคุณไม่อยู่ที่ห้องทำงานของผมล่ะ คุณอยู่ที่ไหน ไหนบอกว่าจะรอผมไม่ใช่เหรอ”

“ฉันมาซื้อของที่ห้างค่ะ” เฉียวเมียนเมียนเริ่มปลอบเขาทันที

“ฉันซื้อของขวัญให้คุณ รอสักสองสามนาทีนะคะ ฉันกำลังจะกลับเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“ซื้อของขวัญให้ผมเหรอ?” น้ำเสียงของเหมาเยซื่อสว่างขึ้นด้วยความประหลาดใจและดีใจ

เฉียวเมียนเมียนรู้ว่าเธอทำให้เขาสงบลงได้แล้ว

เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน พยายามกลั้นหัวเราะ เธอยิ้มและพูดว่า “ใช่ค่ะ แต่..ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบหรือเปล่า...”

“ผมชอบ”

น้ำเสียงที่แผ่งเบาแต่อ่อนโยนเปล่งออกมาอย่างมีความสุขก่อนที่เธอจะพูดจบเสียอีก

“ขอแค่เป็นของขวัญจากคุณ ผมชอบทั้งนั้น จะอะไรก็ชอบทั้งนั้น”

ประโยคที่ว่า ‘ขอแค่เป็นของขวัญจากคุณ ผมชอบทั้งนั้น’ ทำให้หัวใจของเฉียวเมียนเมียนเต้นแรงด้วยความสุข

ริมฝีปากของเธอเม้ม “เป็นความลับ ฉันจะให้คุณดูทีหลัง”

“ก็ได้ ผมจะรอคุณนะ”

...

กลับมาที่บริษัท

ขณะที่เฉียวเมียนเมยีนเดินเข้าไปในสำนักงาน เธอถูกดึงเข้าสู่อ้อมแขนอันอบอุ่นและแข็งแกร่งในทันที

ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ ชายคนนั้นก็ยกคางของเธอขึ้น และริมฝีปากอุ่นชื้นได้กดลงบนริมฝีปากของเธอ

“อืม”

เธอโบกมือไปในอากาศอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ดวงตาของเธอสบเข้ากับเว่ยเจิ้งที่กำลังหน้าแดงและตาเบิกกว้างยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับถุงในมือของเขา ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันที

เธอลดมือลงที่หน้าอกของชายหนุ่ม ผลักเขาออกเล็กน้อย

จูบนี้เพียงสั้น ๆ

มันดำเนินไปเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่เหมาเยซื่อจะปล่อยเธอไป

แต่จูบนั้นรุนแรงและหนักหน่วง

แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่ริมฝีปากของเฉียวเมียนเมียนก็แดงและบวม

เธอเช็ดริมฝีปากที่ชาของเธอ ขณะที่เธอจิ้งมองเขาอย่างเขินอายไม่สามารถมองตรงไปที่เว่ยเจิ้งได้

ริมฝีปากของเหมาเยซื่อม้วนขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะที่เขากอดหญิงสาวที่หอมและอ่อนละมุน เงยหน้าขึ้นมอง ในที่สุดเขาก็เห็นเว่ยเจิ้งยืนอยู่ที่ประตู โดยไม่รู้ว่าจะเข้าหรือออกไปดี สายตาของเขามืดลงในขณะที่เขาถาม

“ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น ขาของคุณติดอยู่บนพื้นหรือไง?”

ท่าทีของเว่ยเจิ้งเปลี่ยนไปในขณะที่เขายกถุงขึ้น

“ประธานเหมาครับ ผมขอเข้าไปวางถุงพวกนี้ก่อนจะออกไปได้หรือเปล่าครับ”

เหมาเยซื่อมองดูถุงเหล่านั้น ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน โดยมีเฉียวเมียนเมียนอยู่ในอ้อมแขน

“วางมันไว้บนโต๊ะแล้วออกไป”

“ครับ...”

เว่ยเจิ้งรู้สึกว่าเขากำลังตาฝาด เดินเขาไปในสำนักงานด้วยใบหน้ามืดมน วางของลงและเดินจากไปด้วยใบหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม

เขารู้สึกปวดใจ

ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวพิเศษของประธานเหมามานานหลายปี เขารู้สึกเหมือนว่าเขามีความสำคัญ

แต่...

นับตั้งแต่ประธานเหมาแต่งงาน เขารู้สึกเหมือนเป็นคนพิเศษและก็เป็นคนที่ไม่จำเป็นทุกครั้งที่นายหญิงอยู่ใกล้ ๆ

ประธานเหมามักจะมองเขาด้วยใบหน้าที่รังเกียจ

เขาดูถูกเขามากจนเขาเริ่มกลัว

กลัวว่าประธานเหมาจะเนรเทศเขาไปยังเมืออื่นในทันทีทันใด