ตอนที่ 563

“อาลี ฉันรู้ว่าคุณดีที่สุดสำหรับฉัน และไม่มีใครอื่นที่ปฏิบัติต่อฉันได้ดีเท่ากับคุณ ดังนั้นถือว่าฉันขอร้องล่ะนะ ช่วยฉันทีเถอะ”

ร่างกายของกงเซลีแข็งทื่อเมื่อเธอเรียกเขาว่า ‘อาลี’

เขาก้มศีรษะลงและจ้องมองเธอด้วยความตกใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เซินโย่วเรียกเขาด้วยชื่อนี้

การแสดงออกถึงความรักอย่างใกล้ชิดที่มากกว่าเดิม จากการที่เธอเรียกชื่อเขาในครั้งนี้ทำให้เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่

หลังจากหายจากอาการช็อกไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร เขารู้สึกเหมือนถูกล้อเลียนอยู่ภายในใจลึก ๆ

อย่างไรเสีย...เขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอของเธอได้เลย

เขาเคยสัญญากับเธอก่อนหน้านี้

ตราบใดที่เธอขอความช่วยเหลือจากเขา เขาจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ

“เธอต้องการให้ฉันทำอะไรล่ะ” กงเซลีเหลือบมองเธออย่างลังเลครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะโพล่งออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง

ขณะที่เซินโย่วเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของเขาและสบตากับเขา ความชั่วร้ายก็แวบผ่านดวงตาของเธอ เธอกัดริมฝีปากและออกเสียงแต่ละคำอย่างชัดเจน “ฉันต้องการให้เฉียวเมียนเมียนออกไปจากชีวิตอาซื่อ”

เธอรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าเหมาเยซื่อไม่มีทางหย่ากับเฉียวเมียนเมียนด้วยตัวเอง

ดังนั้นธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทำให้เฉียวเมียนเมียนเป็นฝ่ายตีตัวจากเขาไปเอง

สายตาของกงเซลีเปลี่ยนไปในขณะที่เขาหรี่ตาและพูด “ผมคิดว่าเธอค่อนข้างมีความสุขและพอใจกับอาซื่อนะ มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะโน้มน้าวให้เธอทิ้งเขาไป”

“เราก็หาวิธีให้ได้สิ” เซินโย่วพูดช้า ๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“เธอมีน้องชายชื่อเฉียวเฉิน เธอใส่ใจเขามาก”

เธอหยุดหลังจากพูดสองประโยคนี้ออกไป

แต่กงเซลีเข้าใจในทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร

ความมืดแวบผ่านดวงตาของเขา ขณะที่เขาจ้องมองหญิงสาวผู้น่าหลงใหลในอ้อมกอดของเขาอย่างสงสัย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนอื่น

แม้จะยังมีรูปลักษณ์เหมือนเดิม

แต่ราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

แม้ว่าเธอจะพยายามซ่อนมันไว้อย่างดีที่สุดแล้ว แต่เขากลับมองเห็นแววตาที่น่ากลัว ฉายแวววับในดวงตาของเธอ

“นี่จะให้ผมเอาเฉียวเฉินเป็นตัวประกันเพื่อบังคับให้เธอออกไปจากชีวิตของอาซื่อเหรอ?”

เซินโย่วถูกความหึงหวงและความไม่พอใจครอบงำ

จิตใจของเธอเต็มไปด้วยวิธีการต่าง ๆ ในการบังคับให้เฉียวเมียนเมีนออกไปจากเหมาเยซื่อ

แววตาที่เจ้าเล่ห์นั้นแทบจะปกปิดไม่มิด

และ...กงเซลีเห็นมันอย่างชัดเจน

แต่เธอเองไม่รู้สึกตัว

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “เป็นไปได้ไหม อาลี่ ฉัน..ฉันไมได้ขอให้คุณทำร้ายน้องชายของเธอหรืออะไรทั้งนั้น ฉันแค่ต้องการให้เธอยินยอมที่จะออกไปจากอาซื่อ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน”

“ถ้า..ถ้าทำไม่ได้ ก็ลืมมันไปเถอะ”

กงเซลีมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่อยู่ตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความโหดร้ายที่เธอพยายามซ่อน สลับกับความทรงจำที่ดวงตาสองดวงนี้เคยสดใสและชัดเจน ความสับสนวิ่งผ่านตาของเขาครู่หนึ่ง

ดวงจาคู่นี้ที่เขาจ้องมองอยู่ในขณะนี้แตกต่างไปจากดวงตาที่เขาคุ้นเคยอยู่ในความทรงจำ

ดวงตาของเซินโย่วกระพริบไหว เธอถูกครอบงำเป็นครั้งครา ทว่าดวงตาคู่นี้ในความทรงจำของเขานั้นอ่อนโยนและเคลื่อนไหวราวกับสายลมในฤดูร้อนอันอบอุ่น เป็นดวงตาของใครคนหนึ่งที่อ่อนโยน

ในความทรงจำของเขา ผู้หญิงคนนั้นเชื่อฟังและอ่อนโยน เธอในความทรงจำของเขาแตกต่างไปจากเซินโย่วคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่คู่ควร แม้แต่จะขอความช่วยเหลืออะไรจากเขา

“เกิดอะไรขึ้น ยากเกินไปเหรอ?” ขณะที่กงเซลีกำลังจ้องมองเธอด้วยท่าทางที่ว่างเปล่าและสับสนโดยไม่พูดอะไรเลย เซินโย่วรู้สึกโกรธ เธอค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

“ฉันขอมากเกินไปใช่ไหมอาลี่ คุณไม่ต้องรู้สึกแย่ไปหรอก ถ้าไม่อยากทำ ฉันก็ไม่บังคับหรอกนะ”