ตอนที่ 560 ใครควบคุมตัวเองไม่ได้!
ตอนที่ 560 ใครควบคุมตัวเองไม่ได้!
“แต่...” เด็กสาวอีกคนเหลือบมองไปที่กงเซลีและพูดว่า
“เขาหล่อมากเลยนะ.. แม้จะมีข้อบกพร่องก็ให้อภัยได้ใช่ไหมล่ะ ถ้าฉันได้แต่งงานกับเขา ถึงจะถูกต่อยตีสักสองสามครั้ง ฉันก็ยอม”
“...เธอน่ะ อย่าได้หวัง”
กงเซลีคุ้นเคยกับการจ้องมองและพูดถึงจากคนรอบตัวมานานแล้ว เขาไม่ได้สใจที่มองผู้หญิง ตรงกันข้าม เขาจดจ่อกับแก้วเปล่าบนเคาน์เตอร์บาร์
เขาโกรธมาก “คุณดื่มเหรอ เซินโย่ว ใครอนุญาตให้คุณมาที่บาร์คนเดียว และดื่มคนเดียวมากมายขนาดนี้?”
“เซลี มาที่นี่ทำไม?” เซินโย่วหันกลับมาอย่างช้า ๆ
เธอตะลึงครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาดูโกรธ แต่ไม่นานเธอก็ยิ้มและพูดว่า “นายมาได้จังหวะพอดี ดื่มคนเดียวเบื่อจะแย่ มาดื่มกับฉัน”
“นั่น ร้องไห้เหรอ?” กงเซลีขมวดคิ้วเมื่อเห็นดวงตาแดงบวมของเธอ
เขาไม่อยากถามว่าใครทำให้เธอเสียใจ
มีเพียงคเดียวเท่านั้นที่สามารถทำเช่นนี้ได้
ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะไปสอนบทเรียนให้คนนั้น
จากนั้นจึงบอกให้คน ๆ นั้นอยู่ให้ห่างจากเซินโย่ว
แต่คนนั้นคือเหมาเยซื่อนี่สิ
เขาไม่มีทางหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เหมาเยซื่อไม่เคยเป็นคนที่ยั่วยุหรือทำให้เซินโย่วขุ่นเคือง
เซินโย่วปะทุความเสียใจด้วยตัวเธอเองมาโดยตลอด
เท่าที่เขาต้องการช่วย เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
เขาหวงแหนมิตรภาพของพวกเขา
แม้ว่ามิตรภาพของเหมาเยซื่อกับเขาตึงเครียด แต่เขาก็ยังใส่ใจในสายสัมพันธ์ของทั่งคู่ เขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียเพื่อนที่มีความหมายกับเขามากขนาดนี้
เมื่อวันก่อนเขาได้ไตร่ตรองถึงสิ่งที่หยางเชาชิงพูดกับเขา
เหมาเยซื่อได้ทำให้ชัดเจนมากแล้ว
ถ้าเขายอมรับเฉียวเมียนเมียน พวกเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนกันต่อไปได้
ถ้าเขาไม่...
มิตรภาพของพวกเขากำลังจะจบลง
เขาชอบเซินโย่ว
แต่เขาจะเลิกคบเพื่อนเพราะเธอจริง ๆ เหรอ
เฉียวเมียนเมียนไม่ได้ทำอะไรผิด
เช่นเดียวกับที่หยางเชาชิงถาม เขาจะรังเกียจเฉียวเมียนเมียนจริงหรือ
ถ้าไม่ใช่เพราะเซินโย่ว?
ไม่ เขาจะไม่รังเกียจเธอ
อันที่จริง เขาไม่เคยเกลียดชังเฉียวเมียนเมียน
เขาไม่สบายใจกับการปรากฏตัวของเธอ
เขากังวลอย่างแท้จริงว่าเธอจะเหมือนกันผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่คบกับเพื่อนของเขาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเธอเอง
เขากลัวว่าเหมาเยซื่อจะถูกหลอก
และความกลัวนี้ยิ่งมากขึ้นไปอีก เมื่อเขาตรวจสอบภูมิหลังของครอบครัวเฉียว
เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งทางสังคมแล้ว เฉียวเมียนเมียนไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับตระกูลเหมาเสียด้วยซ้ำ
เซินโย่วไม่สนใจเขาและยังคงตะโกนใส่บาร์เทนเดอร์เพื่อให้นำเครื่องดื่มมาให้เธอเพิ่ม
ข้างหลังเธอ ท่าทีของกงเซลีมืดลง เขาคว้าแขนของเธอไว้ เขาไมได้อ่อนโยนกับเธอ
เซินโย่วขมวดคิวและผลักเขาออกไป เธอพูดด้วยความหงุดหงิด “กงเซลี ทำอะไรอะ ปล่อยฉัน”
“ไม่ต้องดื่มแล้ว”
กงเซลีแสดงท่าทีเคร่งขรึม เขาลากเธอออกไปโดยไม่คำนึงถึงท่าทีขัดขืนของเธอ
“ไปกับฉัน”
“ฉันไม่ไป” เซินโย่วดิ้นรน “กงเซลี ปล่อยฉัน ฉันไม่อยากไป”
“ปล่อยฉัน!”
“นายได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า! นายเป็นใครถึงมาควบคุมฉัน!”
กงเซลีเพิกเฉยต่อเสียงตะโกนของเธอและยังคงลากเธอออกไปด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้ภาพลักษณ์ของเขายิ่งดูน่ากลัวยิ่งขึ้น