ตอนที่ 556 เริ่มต้นด้วยรูปลักษณ์ภายนอก แปรเปลี่ยนไปมากขึ้นกว่านั้น
ตอนที่ 556 เริ่มต้นด้วยรูปลักษณ์ภายนอก แปรเปลี่ยนไปมากขึ้นกว่านั้น
“ผมไม่มีสเปคเฉพาะเจาะจงหรอก ถ้าชอบก็คือชอบ”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
เธอไม่ปฏิเสธเรื่องนี้
เขาเป็นคนที่แสดงออกให้เห็นจากการกระทำอย่างแท้จริง
ถ้าไม่ใช่ เธอคงไม่ได้แต่งงานกับเขาในวันแรกที่ได้พบกัน
ก็อย่างที่เขาไม่ได้ชอบเซินโย่ว
เธอเป็นสเปคของเขาเหรอ?
เฉียวเมียนเมียนไม่อยากจะเชื่อ
ไม่ใช่ว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เหตุผลที่พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ใช่เพราะพวกเขารักกัน
เธอทำเพื่อเฉียวเฉิน
เขา.. ทำไปเพราะนิสัยแปลก ๆ ของเขา
มันเป็นเพียงการแต่งงานที่ไม่ได้เฉพาะเจาะจงอะไร
แต่การแต่งงานโดยมีเงื่อนไขจำเป็นนี้ ได้เปลี่ยนแปลงไปที่ละนิด
เธอเปลี่ยนจากคนที่พร้อมจะก้าวออกมาจากความสัมพันธ์ได้ทุกเมื่อ เป็นหวั่นไหวที่มีคนเข้ามายุ่งยากในความสัมพันธ์ของเธอและเขา
เธอเริ่มยอมรับเหมาเยซื่อ ว่าเขาคือสามีของเธอ และความจริงที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว
“มีอะไรอีกไหม?” เขาแตะจมูกของเธออย่างสนุกสนาน พร้อมกับพูดต่อ “คุณสามารถซักถามต่อได้ทุกเมื่อที่ต้องการรู้ ผมจะตอบทุกคำถามของคุณอย่างสุดความสามารถ”
เฉียวเมียนเมียนสูญเสียความอยากรู้อยากเห็นของเธอ เพราะความซื่อสัตย์ที่เขาแสดงออกให้เห็น
เธอไม่มีอะไรที่อยากจะรู้แล้วเช่นกัน
เธอส่ายหน้าและตอบว่า “ฉันไม่มีอะไรจะถามอีกแล้วล่ะค่ะ”
“แน่ใจนะ?” เหมาเยซื่อพูดอย่างเศร้า ๆ
“ลองคิดดูอีกทีก็ได้นะ ไม่มีอะไรที่คุณสงสัยอีกแล้วเหรอ?”
“มีอีกหนึ่งคำถาม...”
“หืม?”
“เหมาเยซื่อคะ คุณชอบอะไรในตัวฉัน” เฉียวเมียนเมีนถามด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“คุณคิดว่าเป็นหน้าตา งั้นเหรอ?”
เธอไม่มีอะไรเลยนอกจากรูปลักษณ์ที่งดงามของเธอ
เหมาเยซื่อพูดไม่ออก
เขานึกถึงสิ่งที่เธอพูดกับเซินโย่ว
เธออ้างว่าเธอคบกับเขาเพราะหน้าตา
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอไม่ได้จริงจัง แต่เขาก็อยากรู้ว่าเธอคิดอยางไรกับเขาจริง ๆ
เฉียวเมียนเมียนตกใจกับคำถาม “ฉันเป็นฝ่ายถามก่อนนะ...”
“อืม มันก็เริ่มจากหน้าตาจริง ๆ นั่นแหละ แต่ตอนนี้มันมากไปกว่านั้น” เหมาเยซื่อตอบ
“ผมไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าทำไม แต่คุณเป็นแบบที่ผมชอบ”
“ผมรู้สึกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบคุณแล้วล่ะ”
เขาไม่เคยแต่งเติมความรู้สึกต่อหน้าเธอ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแสดงความรักต่อเธอ
แต่ในขณะนี้เฉียวเมียนเมียนรู้สึกประทับใจ
เธอรู้สึกประทับใจที่ครั้งที่เขาแสดงความรักกับเธอ
ใครกันเล่าจะสามารถต้านทานเสน่ห์ของเขาไหว
“ผมตอบไปแล้ว ตอนนี้ก็ถึงตาคุณบ้างแล้วนะ” เหมาเยซื่อพูดขณะที่เขายกคางของเธอขึ้น แม้ว่าเขาจะดูสงบ แต่จริง ๆ แล้วเขารู้สึกประหม่าและตื่นเต้นกับคำตอบของเธอ
เขากำลังรอการตอบกลับจากเธอ
ความรู้สึกมากมายที่ขัดแย้งกันภายในใจ
เขากลัวว่าคำตอบอาจะทำให้เขาผิดหวัง
ทว่าอีกใจก็รู้สึกตื่นเต้นว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรเช่นกัน
“ฉัน...” เฉียวเมียนเมียนเปิดปากของเธอ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะตอบก็มีคนมาเคาะประตู
เสียงของเว่ยเจิ้งเรียก “ประธานเหมาครับ เรายังจะประชุมต่อหรือไม่ครับ ทุกคนรอคุณอยู่ในห้องประชุมครับ”
เสียงนี้สร้างความไม่พอใจอย่างกะทันหันของเหมาเยซื่อ เขาต้องการเลื่อนการประชุมออกไป กระนั้นเขาตระหนักว่าเขามีเรื่องมากมายที่ต้องเข้าร่วม จึงขมวดคิ้วและปล่อยมือจากเอวของเฉียวเมียนเมียน