ตอนที่ 549 โปรดอย่าทำกับฉันแบบนี้
ตอนที่ 549 โปรดอย่าทำกับฉันแบบนี้
เฉียวเมียนเมียนหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ่งหน้าแดงขึ้นไปอีก
แม้แต่ติ่งหูเล็ก ๆ ของเธอก็เป็นสีชมพูนิดหน่อย
วิธีที่ผู้ชายคนนี้กินเค้ก...ช่างเซ็กซี่เหลือเกิน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาจ้องมองเธอตลอดเวลา เฉียวเมียนเมียนรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นคนที่ถูกกินไม่ใช่เค้ก
เมื่อคิดเช่นนี้หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
แก้มของเธออุ่นขึ้นด้วย
สิ่งที่ทำให้แย่ลงไปกว่านั้นคือการที่ผู้ชายคนนั้นเลียครีมที่ด้านข้างของริมฝีปาก ที่เธอทำเลอะไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ
วิธีที่เขาเลียนั้นเซ็กซี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาเป็นคนเจ้าชู้เสียจริง
เฉียวเมียนเมียนสงสัยว่าเขาทำโดยตั้งใจหรือไม่
เมื่อเหมาเยซื่อเลียครีมเสร็จแล้วเขาก็พูดว่า “อร่อยมาก” จากนั้นเขาก็กัดช้อนเบา ๆ แล้วพูดว่า “ที่รัก ป้อนอีกสิ”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
เขาไม่เห็นว่าเซินโย่วโกรธขนาดไหน
ถ้าเธอป้อนเขาต่อ สายตาของเซินโย่วที่กำลังจ้องมาที่เธอ อาจทำให้เธอตายได้เลย
“อาซื่อ...”
เสียงสั่นเครือทำลายอารมณ์
เฉียวเมียนเมียนหันไปรอบ ๆ และเห็นดวงตาแดงก่ำของเซินโย่ว เธอดูเศร้าและเสียใจเมื่อมองไปที่เหมาเยซื่อ
เธอแทบสำลักขณะที่พูดว่า “คุณยังโกรธฉันอยู่เหรอ? ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันเป็นฝ่ายผิด ฉันไม่ควรดูถูกน้องชายของเมียเนมียน โดยไม่ได้สอบถามข้อเท็จจริงก่อน”
“ฉันรู้ว่าผิดทำผิด”
“ฉันยินดีที่จะขอโทษเมียนเมีนย ฉันจะทำทุกอย่างตราบเท่าที่คุณยกโทษให้ฉัน”
“แต่ได้โปรด อย่าทำแบบนี้กับฉันจะได้ไหม ฉันทนไม่ได้จริง ๆ”
เหมาเยซื่อหันกลับมาและเห็นว่าเธอดูน่าสงสารเพียงใด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สะทกสะท้าน เมื่อเขาพูดอย่างเย็นชาและห่างไกลว่า “เธอมาทำอะไรที่นี่? ฉันไม่ได้บอกหรอกหรือว่าวันนี้ฉันไม่ว่างพบเธอ”
ท่าทีที่เย็นชาช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับท่าทีอ่อนโยนที่เขาแสดงให้เฉียวเมียนเมียนเมื่อสักครู่
เมื่อเขามองไปที่เฉียวเมียนเมียน มันฉายความรักและความอ่อนโยน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเซินโย่ว กลับเป็นความเย็นชาและความหนาวเย็นมากขึ้น
แม้จะมีระยะห่างในสายตาของเขา
ทัศนคติของเขากำลังจะฆ่าเซินโย่ว
ในที่สุดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของเอไหลลงใบหน้าหน้า
เธอพูดพร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม “อาซื่อ ต้องทำแบบนี้เลยเหรอ? คุณไม่มีเวลาที่จะพบฉัน แต่เมื่อได้ยินว่าเมียนเมียนอยู่ที่นี่ คุณถึงกับออกจากการประชุมสำคัญเพียงเพื่อมาพบเธอ?”
“นี่เหรอที่คุณบอกว่าไม่มีเวลา?”
“คุณมีเวลาให้เธอ แต่สำหรับฉันกลับไม่มี? คุณไม่มีเวลาจริง ๆ หรือไม่อยากเจอฉัน”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
ดูเหมือนว่าการรักใครสักคนจะทำให้ไอคิวของคนเราต่ำลง
เซินโย่วเป็นผู้หญิงที่ฉลาด
แต่ทำไมเธอถึงถามคำถามโง่ ๆ แบบนี้ออกมา?
เธอจะพอใจอย่างงั้นเหรอ ถ้าเหมาเยซื่อพูดออกไปอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการพบเธอ?
แต่จากสิ่งที่เหมาเยซื่อพูดดูเหมือนว่าเซินโย่วได้แจ้งให้เขารู้ก่อนแล้วว่าเธอกำลังจะมาใช่ไหม?
ทว่าเธอถูกเขาปฏิเสธ โดยบอกว่าไม่ว่าง?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่ามีดอกไม้แห่งความสุขผุดขึ้นมากลางใจของเธอ จู่ ๆ เธอรู้สึกอยากจะจูบเหมาเยซื่อเพื่อให้รางวัลแก่เขา
อืม ดูเหมือนว่าสามีของเธอจะรู้จักคิดเหมือนกันนี่