ตอนที่ 536 จริง ๆ แล้ว เขาสนใจมาก

เขารู้สึกว่ามันน่าสนใจ

หญิงวัยกลางคนมีปัญหากับการรับรู้อย่างชัดเจน เธอคิดว่าเขาเป็นพวกขี้โกง ทำมิดีมิร้ายกับเด็กหญิงที่ไม่บรรลุนิติภาวะ เธอยังกล้าแนะนำให้เฉียวเมียนเมียนเลิกกับเขา

โชคดีที่เขาไม่มีนิสัยชอบทำร้ายผู้หญิง ถ้าไม่ใช่ว่าเธออายุมากแล้ว และพูดเรื่องพวกนั้นด้วยความปรารถนาดี..

เขาคงเข้าไปชกเธอแล้วจริง ๆ

ลุงหลี่รู้สึกได้ถึงความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวเหมเยซื่อ

เขาเหลือบมองชายหนุ่มผ่านกระจกมองหลังและเห็นความโกรธปรากฏในดวงตาของเขา

มันทำให้เขาอยากรู้เกี่ยวกับคนที่ทำให้เจ้านายของเขาโกรธเสียเหลือเกิน

การเดินทางในครั้งนี้เหมือนเจ้านายของเขามีอารมณ์เปลี่ยนแปลงไปมาอย่างรวดเร็ว ระหว่างความโกรธและความสุข มันทำให้ลุงหลี่เกิดความกลัว

เหมเยซื่อจ้องมองไปที่ร้านขายยาชั่วขณะ ถึงแม้เขาจะไม่อยากได้รับผลกระทบจากสิ่งที่หญิงวัยกลางคนพูด แต่เขาก็ไม่อาจละสายตาได้

ความจริงก็คือเขาสนใจมันมาก

เขาดูแก่กว่าเฉียวเมียนเมีนยจริง ๆ เหรอ?

เขากำโทรศัพท์แน่น ขณะที่ครุ่นคิดถึงการตัดสินใจ เมื่อพวกเขามาถึงที่จอดรถในบริษัทเหมาคอร์ปอเรชั่น เหมาเยซื่อส่งข้อความไปหาเล่ยเอิน ก่อนก้าวลงจากรถ

:[แจ้งให้ทุกคนทราบว่าต่อไปฉันจะไม่สวมเสื้อผ้าที่ดูเป็นใหญ่และเชยจนเกินไป ฉันต้องการเสื้อผ้าที่ทำให้ดูหนุ่มกว่านี้ เข้าใจไหม?]

เล่ยเอินตอบกลับอย่างรวดเร็ว : [นายน้อยแน่ใจนะขอรับ?]

เหมาเยซื่อ ขมวดคิ้วและตอบกลับ :[ใช่สิ]

เล่ยเอินอาจจะยุ่งจึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่เขาจะตอบกลับข้อความ : [นายน้อย ยุ่งหรือเปล่า ผมขอโทรยืนยันอีกครั้งจะได้ไหมขอรับ?]

เหมาเยซื่อ : [?]

เล่ยเอินตอบว่า : [กระผมต้องการตรวจสอบว่าเป็นนายน้อยตัวจริงที่ส่งข้อความมาขอรับ]

เหมาเยซื่อพูดไม่ออก

.....

เมื่อเฉียวเมียนเมียนไปถึงมหาวิทยาลัย เธอได้รับอนุมัติให้ลาได้

ผอ.ปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดี รู้สึกเหมือนว่าพวกเขาพยายามให้เงื่อนไขที่ดีต่อเธอ เขารินเครื่องดื่มให้เธอเสียด้วยซ้ำและส่งเธอที่ประตู หลังจากที่เธอได้รับการอนุมัติ

เฉียวเมียนเมียนตระหนักถึงสาเหตุเบื้องหลังพฤติกรรมของผอ.

ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเหมาเยซื่อมีอิทธิพลแค่ไหน เมื่อเธอรู้ว่าเขาสามารถเปลี่ยนหลักสูตรการเรียนของเธอได้เพียงแค่โทรออก

สาเหตุของพฤติกรรมหลักขอเธอก็ต้องเป็นเพราะเขาเช่นกัน

นั่นต้องเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงได้รับการปฏิบัติที่ดีจากผอ.

ในอดีตการขออนุมัติลานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ผอ.จะไม่สามารถเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน

หลังจากที่เธอได้รับการอนุมัติแล้ว เฉียวเมียนเมียนโทรหาเจียงหลัวลี่

พวกเขานัดพบกันที่นอกห้องสมุด

เจียงหลัวลี่รู้แล้วว่าเฉียวเมียนเมียนกำลังจะไปถ่ายทำละครที่ต่างเมืองเป็นเวลาสองสามเดือน ดังนั้นเธอจึงกอดเธอไว้ทันทีที่พบกัน “เพื่อนรัก ฉันจะต้องอยู่หอคนเดียว ฉันทนไม่ได้จริง ๆ ที่ไม่ได้พบเธอ”

เฉียวเมียนเมียนกอดเธอตอบ “ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยห่างกันซะที่ไหน ทำไมมาทำตัวติดกันกับฉันในตอนนี้”

“ครั้งนี้มันแตกต่างออกไปนี่” เจียงหลัวลี่ตอบพร้อมกับถอนหายใจ

“ก่อนหน้านี้เราไม่ได้ลงทะเบียนเรียนวิชาเดียวกัน แต่ครั้งนี้ฉันต้องอยู่คนเดียวไปอีกนาน ฉันต้องไปเรียน กินข้าว และไปช้อปปิ้งคนเดียว”