ตอนที่ 503 พี่เยซื่อ

แม้แต่สมาชิกของทีมตรงข้ามยังแสดงความคิดเห็นว่า “บ้าไปแล้ว คนที่เล่นตัวหลี่ไป่เล่นเก่งมาก”

แม้ว่าเขาจะได้รับการยกย่อง แต่เขาก็ยังคงสงบนิ่งและทำลายสำนักงานหลักของฝ่ายตรงข้าม

เฉียวเมียนเมียนยังคงตกตะลุงจนกระทั่งระบบแจ้งว่าชนะปรากฏขึ้น

หลังจากจบเกมเขาก็เปิดสถิติการแข่งขันของเขาและส่งโทรศัพท์คืนให้กับเฉียวเมียนเมียน จากนั้นเขาก็พูดว่า “ผมชนะแล้ว ผมทำตามสัญญาแล้วนะ ถึงเวลาที่คุณจะทำตามสัญญาบ้างไม่ใช่เหรอ”

เฉียวเมียนเมียนยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์คืน แม้จะยังตกตะลึงอยู่ก็ตาม

เธอดูสถิติของหลี่ไป่ “สังหาร 5 คน ตาย 3 ครั้ง ช่วยเหลือ 5 คนไ

“คุณทำได้ยังไง ทำได้ยังไงคะ” เธอจ้องไปที่โทรศัพท์ของเธอสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นและอุทานออกมา

ในตอนต้นเกม ดูเขาจะเป็นตัวถ่วง

แต่เขากลับฆ่าได้ 5 คน ในเวลาเพียงไม่กี่นาที!

เขาแกล้งทำเป็นเล่นไม่ดีในตอนแรกเหรอ?

เหมาเยซื่อพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ

ในที่สุดเธอก็รู้ถึงความสามารถของเขาเสียที

จากนั้นเขาก็อธิบายอย่างไม่ใส่ใจว่า “เป็นไปได้สิ ถ้าคุณคุ้นเคยกับตัวละครแล้ว ก็ค่อนข้างง่ายเลยล่ะ”

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก

“นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ หรือเปล่าที่คุณเล่มเกมนี้”

เธอรู้สึกสงสัย

จะมีคนที่เล่นได้ดี ตั้งแต่ครั้งแรกได้ยังไงกัน?

เว้นแต่เขาจะเป็นอัจฉริยะ!

“ใช่สิ” เหมาเยซื่อตอบอยางไม่ไยดี “นี่น่ะ ผมเพิ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรก ทำไมเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนจ้องมองเขาสักพักก่อนจะเชื่อเขา

เธอรู้สึกว่าเหมาเยซื่อไม่จำเป็นต้องโกหกเธอ

เขาหมกมุ่นอยู่กับงานและการพบปะสังสรรค์หลังเลิกงาน เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปเล่นเกม

เวลาของเขามีค่าและเขาไม่มีวันเสียมันไปกับเกมหรอก

รู้สึกราวกับว่าไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน ก็ทำได้ไม่มีเท่ากับคนที่มีพรสวรรค์

เธอเล่มเกมนี้มานานกว่าสองปีแล้ว

แต่เขา เพิ่งแค่หยิบเกมขึ้นมาเล่นครั้งแรกก็ทำได้ดีกว่าเธอ

จะไม่ให้แอบบ่นได้ยังไง?

เธอรู้สึกเสียกำลังใจขึ้นมาทันที

“ที่รัก มาพูดเรื่องของเราต่อเถอะ” เหมาเยซื่อเอื้อมมือออกและดึงเฉียวเมียนเมียนเข้ามาในอ้อมแขนของเขา จากนั้นเขาก็ยกคางของเธอขึ้นแล้วพูดว่า

“ผมอยากได้ยินคุณเรียกผมว่าพี่เยซื่อ”

เฉียวเมียนเมียนเขินจนหน้าแดง

เธอรับปากโดยไม่ต้องคิดมากเพราะเธอรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขา ทว่าเขาทำสำเร็จเสียนี่

เธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเรียกใครสักคนว่าพี่ชาย

เหมาเยซื่อมาตกลงอะไรแบบนี้ได้ยังไง?

เขาชอบเวลาที่มีคนเรียกเขาว่าพี่งั้นเหรอ?

“ที่รัก?” เหมาเยซื่อถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เสียงแหบพร่าต่ำของเขา

“คุณจะผิดสัญญาเหรอ?”

“เปล่าสักหน่อย” เฉียวเมียนเมียนระงับความเขินอาย  ขณะที่เขาสัมผัสใบหน้าของเธอ เธอหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาและตะโกนออกไปว่า “พี่เยซื่อ..” เสียงของเธอช่างไพเราะ

เพราะความเขินอายของเธอเสียงตะโกนของเธอจึงแทบไม่มีใครได้ยิน

หลังจากที่เธอพูดออกไป ใบหน้าเธอแดงระเรื่อและร้อนผ่าวขึ้น

เสียงเธอฟังดูเหมือนกับเสียงร้องของลูกแมว

เธอไม่รู้ว่าน้ำเสียงของเธอเองมีเสน่ห์เพียงใด

ทว่าเหมาเยซื่อได้ยิน เขาก็เกร็งขึ้นมาทันที ดวงตาฉายแววความต้องการทางเพศขึ้นมาอย่างชัดเจน

เขาจับคางของเธอไว้แน่นแล้วพูดว่า “ที่รัก พูดอีกครั้งสิ”