ตอนที่ 497 จะเป็นของคุณคนเดียวไปตลอดชีวิต

“ครับ คุณผู้ชาย”

เฉียวเมียนเมียนต้องการคัดค้าน แต่รู้สึกว่าตอนนี้ดีที่สุดแล้วที่จะไม่ขัดใจเขา

เธอไม่คิดที่จะตามเขาไปที่บริษัท เพราะไม่อยากสร้างความยุ่งยากและรบกวนเขา

....

ณ บริษัทเหมาคอร์ปอเรชั่น

เหมาเยซื่อพาเธอตรงไปที่ห้องทำงานที่ชั้น 37 ของเขา

พวกเขาเดินจับมือกันออกจากลิฟต์ เลขานุการหญิงถึงกับเบิกตากว้าง ลูกตาแทบจะหลุดจากเบ้า

พวกเธออ้าปากค้าง ด้วยความตกใจ และรีบทักทายเมื่อเหมาเยซื่อเดินผ่าน “สวัสดีคะ ประธานเหมา”

เหมาเยซื่อไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีก เขาพวเฉียวเมียนเมียนเข้าไปในห้องทำงานทันที

เฉียวเมียนเมียนมองไปที่เลขานุการหญิงที่อยู่รอบ ๆ เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน เธอถามอย่างสบาย ๆ ว่า “พวกเขาเป็นเลขาของคุณทั้งหมดเลยเหรอคะ”

“อืม ทำไมเหรอ”

เหมาเยซื่อไม่ยอมปล่อยมือเธอ แม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาในห้องทำงานแล้วก็ตาม

ช่วงนี้เป็นฤดูร้อน

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกได้ถึงเหงื่อบนฝ่ามือของเธอและไม่อยากจับมือเขานานขนาดนี้ ทว่าเหมาเยซื่อดูเหมือนจะไม่รู้สึก

“ไม่มีอะไรคะ ฉันแค่เห็นว่าพวกเขาสวย”

เฉียวเมียนเมียนพูดจากก้นบึ้งของหัวใจ

ด้วยความเป็นจริงแล้วพนักงานของบริษัทเหมาคอร์ปอเรชั่นทุกคนดูดีมาก เลขานุการหญิงไม่กี่คนที่อยู่ข้างนอกนั้นสูงอย่างน้อย 1.65เมตร และแต่ละคนมีรูปร่างที่สมส่วน

เหมาเยซื่อหันไปมองเธอทันที “ถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะให้ฝ่ายบุคคลไล่พวกเขาออกทันทีไ

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เธอพูดว่า “ทำไมฉันถึงไม่ชอบพวกเขาล่ะคะ? แล้วทำไมคุณถึงจะไล่พวกเขาออกอย่างไม่มีเหตุผลล่ะ”

เหมาเยซื่อหรี่ตาของเขา “ก็คุณบอกว่าพวกเขาสวย”

“ใช่คะ ฉันบอกว่าพวกเขาสวย แล้วมันผิดปกติตรงไหน”

“คุณได้หมายถึง ไม่ชอบพวกเขาเหรอ”

“..ไม่นี่คะ” เฉียวเมียนเมียนมองดูเขาอย่างจริงจัว และรีบอธิบายต่อ

“ฉันแค่คิดว่าพวกเขาดูดี และพนักงานทุกคนในบริษัทเหมาคอร์ปอเรชั่นก็ดีดีกันทุกคน

“ฉันไม่ได้ไม่ชอบพวกเขาเลย จริง ๆ นะ”

เธอกลัวว่าเหมาเยซื่อจะเข้าใจผิดและไล่พนักงานของเขาที่ไม่ได้ทำอะไรผิดออก

เธอต้องแบกรับความรู้สึกผิด หากพวกเขาต้องตกงานและเธอ

เหมาเยซื่อมองไปที่เธออีกสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ไม่พอใจจริง ๆ จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า

“ถ้าคุณไม่ได้ไม่ชอบ ผมก็ไม่ไล่พวกเขาออก แต่คุณจะไม่กังวลเลยจริง ๆ เหรอ? คุณไม่กลัวว่าผมจะถูกล่อลวงเหรอ?”

เขารู้สึกรำคาญอย่างประหลาดที่รู้ข้อเท็จจริงนั้น

เธอจะไม่กังวลว่าเขาจะมีความคิดเป็นอื่นบ้างเหรอ

เธอไม่กังวลเลยเหรอ?

คราวนี้เฉียวเมียนเมียนสามารถบอกได้ว่าเขากำลังคิดมากอีกครั้ง

หลังจากคิดสักพักเธอก็รีบพูดขึ้น “ที่ฉันไม่กังวล เพราะว่าฉันเชื่อใจคุณค่ะ”

เธอจับมือเขาแน่นและมองไปที่ดวงตาเขาอย่างลึกซึ้ง “ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันเชื่อในตัวคุณคะ”

“ถ้าฉันไม่เชื่อใจคุณ ฉันจะเป็นภรรยาคุณได้ยังไงกันล่ะ?”

เหมาเยซื่อตกตะลึงเล็กน้อยกับคำตอบของเธอ แต่ในไม่ช้าริมฝีปากของเขาก็โค้งงอขึ้น

เขากอดเธอและจูบที่หน้าผากของเธอ

“ที่รัก ผมจะเป็นของคุณคนเดียวไปตลอดชีวิต ทั้งร่างกายและหัวใจของผมจะเป็นของคุณคนเดียวเท่านั้น”