ตอนที่ 492 ทำไมต้องจำด้วยล่ะ

เฉียวเมียนเมียน : [ส่งอีโมจิรูปแขน ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ ฉันออกมาแล้ว]

เจียงหลัวลี่ : [ส่งอีโมจิรูปค้อน ฉันล่ะอยากจะทุบเธอเสียจริง]

เฉียวเมียนเมียน : [ฉันจะต้องไปที่กองถ่ายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แล้วฉันจะถ่ายรูปมาให้เธอ โอเค๊? หรือเธอจะมาหาฉันก็ได้นี่ ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ตัวจริงน่ะดูดีกว่าในกล้องเยอะ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเขาถึงได้เป็นดาราดัง เขาใช้ชีวิตตามรูปลักษณ์ที่เห็นจริง ๆ]

เจียงหลัวลี่ : [หล่อขนาดนั้นเลยเหรอ? อิอิ. หล่อกว่าเจ้าชายสุดหล่อหรือเปล่า บอกมาตามจริง เจ้าชายสุดหล่อเขาไม่รู้หรอก]

เฉียวเมียนเมียนถึงกับผงะ

ตู๋อีเล่ยหรือเหมาเยซื่อใครหล่อกว่ากัน?

เป็นเรื่องที่ตอบได้ยาก

ทั้งสองคนเป็นคนละแบบกันเลย

ตู๋อีเล่ยเป็นเด็กที่มีความสดใสมากกว่า ในขณะที่เหมาเยซื่อมีรูปลักษณ์ที่เป็นนักธุรกิจมีความเป็นผู้ใหญ่สูง

เธอครุ่นคิดสักพักจึงตอบกลับอย่างจริงจัง : [หล่อด้วยกันทั้งคู่ แต่คนละสไตล์ จะเปรียบเทียบกันได้ยังไงล่ะ]

เจียงหลัวลี่ : [ถ้าอย่างนั้น เธอชอบแบบไหน? อย่าโกหกนะ]

เฉียวเมียนเมียน พิจารณาเรื่องนี้แล้วตอบว่า : [ฉันยังชอบสไตล์ของเหมาเยซื่ออยู่นะ]

ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นสามีของเธอ ทว่าโดยส่วนตัวแล้ว เธอรู้สึกว่าคนแบบเหมาเยซื่อนั้นดูมองนาน ๆ แล้วสบายตากว่า

ถ้าเขาเย็นชาน้อยกว่านี้สักหน่อย

แต่เขาเย็นชาเฉพาะกันคนอื่น ดังนั้นนั่นจึงไม่ใช่ปัญหาของเฉียวเมียนเมียน

เจียงหลัวลี่ : [อิอิ ฉันรู้ว่าเธอต้องพูดแบบนี้ แต่ถ้าให้เลือกฉันว่าคนแบบตู๋อีเล่ยเหมาะสมกับการคบหาเป็นแฟนนะ แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการแต่งงาน มีครอบครัวแล้วล่ะก็ เจ้าชายสุดหล่อเหมาะสมกว่า]

เจียงหลัวลี่ : [โอ้ แล้วเธอกับเจ้าชายสุดหล่อ...เป็นไงกันบ้าง?]

เฉียวเมียนเมียนอ่านข้อความของเจียงหลัวลี่ แล้วอดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

เธอไม่แน่ใจว่าเธอคิดมากเกินไปหรือเปล่า

แต่เธอรู้สึกว่าเหมาเยซื่อมีเหตุผลอื่นที่ไม่ลงมาทานข้าวเชากับเธอในวันนี้ ไม่ใช่แค่เพราะเขายุ่งกับงานหรอก

เขาหาเวลาทานข้าวเช้ากับเธอเสมอ ไม่ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ลงมา แม้ว่าเธอจะออกไปแล้ว

ราวกับว่าเขากำลังตั้งใจหลบหน้าเธอ

อาจเป็นเพราะประสบการณ์ที่สั้นของเขา? นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเธอหรือเปล่า?

ด้วยความคิดนั้น เฉียวเมียนเมียนจึงถามออกไปว่า : [หลัวหลัว เรื่องระยะเวลาในคืนนั้นของผู้ชายสำคัญไหม?]

เจียงหลัวลี่ : [?? อะไรล่ะนั่น]

เฉียวเมียนเมียน หน้าแดงขณะที่เธอตอบ : [ก็เรื่องนั่นแหละ]

เจียงหลัวลี่ : [โอ้ นี่เธอหมายถึงเรื่องอย่างว่าเหรอ? แน่นอนว่าต้องสำคัญสิ ไม่ใช่เฉพาะผู้ชายเท่านั้น มันสำคัญกับผู้หญิงด้วยเช่นกัน]

เฉียวเมียนเมียนถามว่า : [ถ้าเสร็จเร็ว ผู้ชายเขาจะเสียใจมากไหม?]

เจียงหลัวลี่ : [เพื่อนรัก นี่อยากบอกนะว่าเจ้าชายสุดหล่อหลั่งเร็ว !!!]

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก

เจียงหลัวลี่ : [ไม่ใช่ใช่ไหม.. เจ้าชายสุดหล่อดูเป็นคนที่แข็งแรงดีออก เขาต้องอยู่ได้นานสิ แล้วมันเพราะอะไรกัน? หนึ่งนาทีหรือสอง? หรือสาม?...ห้านาที?]

ใบหน้าของเฉียวเมียนเมียนร้อนขึ้นมาทันที

ทำไมเธอต้องจำเรื่องแบบนั้นด้วยเล่า

เธอรู้สึกเหมือนว่า...ไม่นาน

จากนั้นเจียงหลัวลี่ก็ส่งข้อความมาอีก : [เพื่อนรัก เธอไม่ได้ทำให้เจ้าชายสุดหล่อเขาต้องอับอายใช่ไหม? เธอไม่ควรทำอย่างนั้นนะ มันจะทำให้เขาเจ็บปวดและเสียใจมาก]

เฉียวเมียนเมียน : [… ฉันไม่ได้ทำ]