ตอนที่ 478 เหมาเยซื่อเหรอ?

เพียงเพราะเธอไม่ไปกับเขาคืนนี้

ผู้ชายคนนี้....เขาควรจะตามจีบเธอ แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เลย

เขาไม่ยอมอ่อนให้กับเธอเลยด้วยซ้ำ

และเขาก็ไม่สนใจเธอ เพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

ผู้หญิงคนไหนอยาคบกับผู้ชายแบบเขากัน!

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวเมียนเมียนถูกเพิกเฉยนานขนาดนี้ ในขณะที่เธอคิดถึงวิธีที่เขาปรนเปรอเธอและให้ความสำคัญกับเธอ ดวงตาของเธอก็เปียกชื้นขึ้น

มีเบียร์ขวดหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

เจียงหลัวลี่ได้สั่งมันมา

เฉียวเมียนเมียนไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์และเธอเมาง่าย ดังนั้นเธอจึงแทบไม่แตะแอลกอฮอล์เลย แต่เมื่อมาถึงจุดนี้ จู่ ๆ เธอรู้สึกอยากจะลิ้มรสของเบียร์นั่นขึ้นมา

...

เมื่อเหมาเยซื่อเข้ามาที่ห้อง สิ่งที่เขาเห็น

คือหญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ศีรษะก้มลงและไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย

เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามา

ในขณะที่เธอหันกลับมาและมองเขา เขารู้สึกราวกับว่ามีอะไรแทงเข้าไปในหัวใจของเขา

เธอกำลังร้องไห้ใช่ไหม?

ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ?

เป็นเพราะเขาหรือเปล่านะ?

เขารีบก้าวไปหาเธอ ในขณะที่หัวใจของเขาปวดร้าว

ความทุกข์ทั้งหมดที่เขารู้สึกก่อนหน้านี้หายไป เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ

สิ่งที่เหลืออยู่คือความหงุดหงิดและการตำหนิตัวเอง

เขาไม่ควรตั้งแง่ใส่เธอเลย

เขาไม่ควรเพิกเฉยต่อข้อความของเธอ ด้วยปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ และหลีกเลี่ยงที่จะโทรหาเธอ

เขาไม่ควร...ตั้งใจเย็นชากับเธอ

การที่เธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องเพียงลำพังทำให้เขาเจ็บปวดมาก

ในขณะเดียวกันเฉียวเมียนเมียนตกตะลึงเมื่อเธอเห็นเหมาเยซื่อ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้าแก้มชื้น

หัวของเธอมึนเพราะเครื่องดื่ม

เธอต้องกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอเห็นถูกต้อง ร่างนั้นใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ...

จากนั้นเขาก็หยุดตรงหน้าเธอ

เฉียวเมียนเมียนเหล่มอง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ใบหน้าหล่อเหล่าที่น่าขันนั้นอยู่เหนือศีรษะของเธอ

“เหมาเยซื่อเหรอคะ?”

หรือว่านั่นคือภาพหลอน?

ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงเห็นเขาอยู่ตรงนี่ล่ะ?

ตอนนี้เธอประสาทหลอนเพราะเธอคิดถึงเขามากจนเกินไปหรือเปล่า?

ชายคนนี้มองลงไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เขาหยุดชั่วขณะก่อนที่จะนั่งลงอย่างช้า ๆ

ตอนี้เขาอยู่ใกล้เธอมากขึ้น กระทั่งได้กลิ่นแอลกอฮอล์

เธอเมาจริง ๆ ...

ภายใต้แสงไฟน้ำตาบนขนตาของเธอเปล่งประกาย พวกมันดูเหมือนเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่ส่องประกาย

จมูกของเธอแดงเล็กน้อย และเขาเห็นว่าเธอกัดริมฝีปากของเธอ

เหมาเยซื่อรู้สึกว่าเขาซาดิสต์เล็กน้อย

เขารู้สึกว่าเธอดูน่าสงสารเป็นพิเศษ แต่ก็น่ารักด้วย

ในความเป็นจริง เขารู้สึกเหมือนอยากจะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดและมอบจูบที่เร่าร้อนให้กับเธอ

เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาของเธอ จากนั้นก็เอามือกุมที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้สักพัก