ตอนที่ 442 เธอต้องการอะไรอีก

​​​​​​​หากเฉียวเมียนเมียนไม่เต็มใจที่จะให้อภัยพวกเขา พวกเขาอาจถูกไล่ออก การยอมเสียหน้าเป็นทางออกที่ดีกว่าการถูกไล่ออก

เฉียวเมียนเมียนมองพวกเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเธอดูเหมือนจะว่างเปล่า

“ฉันขอโทษนะ แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ยกโทษให้พวกเธอไม่ได้หรอก”

เธอไม่เห็นความจริงใจจากพวกเขาเลย ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้สำนึกผิดอย่างแท้จริง

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมสองคนนี้ถึงมาขอโทษเธอ แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่ได้มาจากก้นบึ้งของหัวใจพวกเขา

พวกเขายังไม่รู้ตัวว่าคิดผิด

แม้ว่าพวกเขาจะมาขอโทษเธอ แต่พวกเขายังโกรธเกลียดเธออยู่ลึก ๆ ภายในจิตใจ

หากเธอไม่พบหลักฐานว่าพวกเขาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความคิดเห็นที่หยาบคายที่สุดในฟอรัมนั้น เฉียวเมียนเมียนเชื่อว่าพวกเขาจะยิ่งไปใหญ่กว่านี้

เธอได้รับการกล่าวขานแล้วว่าเป็นจิ้งจอกและเป็นโสเภณีราคาถูก ถ้าเธอยกโทษให้พวกเขาง่าย ๆ แบบนั้น แสดงว่าเป็นคนผู้หญิงง่าย ๆ จริง ๆ น่ะสิ

“พวกเธอได้ยินแล้วใช่ไหม” เจียงหลัวลี่ขมวดคิ้วของเธอไปที่ไป่เสี่ยวและจางอี้เว่ยที่ดูตกตะลึง

“เพื่อนรักของฉันไม่ให้อภัยพวกเธอ เพราะงั้นพวกเธอก็ไปซะเถอะ ฉันล่ะสงสัยเสียจริงว่าพวกเธอจะมาขอโทษหลังจากที่ได้ทำเรื่องที่น่ารังเกียจแบบนั้นไปได้อย่างไร”

“พวกเธอควรรู้ว่าตัวเองน่ะโชคดีแค่ไหนที่เมียนเมียนน่ะใจดี ถ้าเป็นฉันนะ พวกเธอโดนชกจนตายไปแล้ว”

คนรอบข้างเริ่มพูดคุยกันหนาหูอีกครั้ง

“แน่นอนสิ. ยังจะมีหน้ามาขอโทษอีก ฉันจะตบพวกเขาเสียด้วยซ้ำ”

“ฉันด้วย พวกนั้นแย่มากจริง ๆ!”

“ฮ่า. ถ้าเป็นฉัน เจอหน้าเมื่อไหร่ แม่จะตบไม่ยั้ง”

“ถ้าเป็นฉันนะ พวกนั้นไม่ได้อยู่ดูวันพรุ่งนี้แน่”

ไป่เสี่ยวและจางอี้เว่ยหน้าซีดเซียวที่ได้ยินพวกนั้นคุยกัน

หัวใจของพวกเธอเย็นชายิ่งขึ้น เมื่อพวกเธอเห็นเฉียวเมียนเมียนดูห่างเหินและแสดงออกว่าไม่ยอมยกโทษให้พวกเธอ

พวกเขารู้แล้วว่าเฉียวเมียนเมียนคงไม่ยกโทษให้พวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะทำยังไง

ทั้งสองคนอ่อนโยนสุภาพกับเฉียวเมียนเมียน เพียงเพราะว่าเขาต้องการเรียนต่อให้จบ

แต่ตอนนี้พวกเขาตระหนักว่าสถานการณ์สิ้นหวัง ทัศนคติของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ท่าทีของไป่เสี่ยวมืดลง “เฉียวเมียนเมียน เธอจะไม่ให้โอกาสเราจริง ๆ เหรอ? เธอ...อย่าใจร้ายขนาดนี้เลยนะ”

เฉียวเมียนเมียนไม่รู้ว่าผู้อำนวยการพูดอะไรกับพวกเขา

เธอไม่รู้เรื่องการไล่ออก

เธอเลิกคิ้วเมื่อพบว่าปฏิกิริยาของพวกเขาแปลกไป

“พวกเธอเองไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนใจร้าย ไม่ใช่ฉันสักหน่อย”

“เฉียวเมียนเมียนอย่าทำราวกับว่าเธอไม่รู้อะไรหน่อยเลย”

ไป่เสี่ยวกัดริมฝีปากและจ้องมองเธอ เธอเปล่งรังสีที่เป็นอันตรายมาก ทำเอาผู้คนรอบข้างรู้สึกขนลุก

“ใช่ อี้เว่ยกับฉันทำผิดกับเธอ แต่เราก็ขอโทษเธอต่อหน้าทุกคนแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอยังต้องการอะไรอีก? เราทำผิด แต่เธอไม่คิดบ้างเหรอที่มาบังคับให้เรามาถึงทางตันแบบนี้”

“เรามีกันหกคนในห้อง เธอพอใจแล้วใช่ไหมที่ได้ไล่พวกเขาออกจากห้องทีละคน? นี่หมายความว่าถ้าเธอไม่ชอบใคร คนนั้นก็จะถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยเพราะอำนาจของแฟนเธองั้นเหรอ?”

“ดูวิธีที่เธอปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยและเพื่อนร่วมห้องสิ เธอไม่คิดว่าตัวเองชั่วร้ายบ้างเลยหรือไง”

เฉียวเมียนเมียนคิดว่าเธอได้ยินผิด

เธอเป็นคนชั่วร้ายงั้นเหรอ?

เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าไป่เสี่ยวจะพูดคำนี้ออกมาได้

คนที่ต่อต้านเธอในทุก ๆ ทางที่เป็นไปได้ แม้แต่ใส่ร้ายเธอ แล้วยังจะเรียกเธอว่าชั่วร้ายอีก