ตอนที่ 420 พึ่งพา Hubby

​​​​​​​เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่าเรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้กับเขา

ทว่าเหมาเยซื่อดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับการตัดสินใจที่รอบคอบของเธอ

เขาขมวดคิ้วและหยุดชั่วขณะแล้วพูดว่า

“เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ คุณไม่คิดจะโทรบอกผมเป็นคนแรกและขอความช่วยเหลือจากผมเหรอ แต่คุณกลับไปเล่าให้น้องชายของคุณฟังแทน? แล้วขอให้เขาช่วยเหลือ”

เฉียวเมียนเมียน “เอ่อ..”

ทำไมเหมาเยซื่อถึงดูไม่ค่อยมีความสุขกับมันเลยล่ะ?

“ฉันแค่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้กับคุณทุกเรื่อง คุณยุ่งกับงานที่บริษัทมากพออยู่แล้ว อีกอย่างนี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรมากนัก ดังนั้น...”

“เพราะงั้น เลยไม่จำเป็นต้องบอกให้ผมรู้งั้นเหรอ”

“..ค่ะ”

เธอคิดแบบนั้น

เหมาเยซื่อเงียบไปสองสามวินาที

“ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ เป็นเรื่องใหญ่สำหรับผม มันสำคัญมากกว่างานของผมอีก”

เฉียวเมียนเมียนมองไปที่เขา หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น

"นอกจากนี้ ผมไม่เคยลำบากเลย”

อัตราการเต้นของหัวใจของเธอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว...

มันเร็วมาก กระทั่งเฉียวเมียนเมียนต้องวางมือบนหน้าอกของเธอ หัวใจจะระเบิดออกมาจริง ๆ เสียแล้ว

อ่า

ทำไมเหมาเยซื่อถึงทำให้เธอรู้สึกดีได้ขนาดนี้

จริง ๆ เลย หลายครั้งที่เธอไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้

เธอกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไป

หัวใจของเธอเต้นเร็วมาก เธออยากจะดูว่ามันสบายดีอยู่หรือไม่

ใครจะไปเชื่อว่า...

ผู้ชายที่ดูเย็นชาและห่างเหิน อาจเป็นคนดีเมื่อพูดออกไปด้วยความรัก

“คุณเฉียว โปรดให้โอกาสผู้ชายคนนี้ได้รู้เรื่องของคุณด้วยเถอะ ส่งลิงก์มาให้ผมตอนนี้ ผมจะแก้ปัญหานี้ให้คุณเอง”

นี่เป็นเรื่องของภรรยา ทำไมเขาถึงต้องการให้น้องเขยแก้ไขให้นะ

เขากำลังจะพิสูจน์ด้วยการกระทำของเขาว่าสามีของเธอเป็นคนที่น่าเชื่อถือและไว้ใจได้มากที่สุดสำหรับเธอ

เขาต้องการให้เธอคุ้นเคยกับการมองหาสามีทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

ไม่ใช่คนอื่น.

เหมาเยซื่อรู้สึกว่าพวกเขายังมีเวลาอีกมาก และเธอจะเริ่มชินได้อย่างช้า ๆ ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเริ่มปลูกฝังนิสัยนี้ให้กับเธอ ‘คิดถึงฮับบี้ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้นกับเธอ’

*

ในที่สุดเฉียวเมียนเมียนส่งลิงค์ให้กับเหมาเยซื่อ

เมื่อคิดถึงความชอบของเหมาเยซื่อแล้ว เธอจึงเลือกร้านอาหารฝรั่งเศสที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนัก ใช้เวลาเดินทางเพียง 10 นาที

พวกเขาลงจากรถ

เหมาเยซื่อนำแล็ปท็อปของเขาติดไปด้วย

เฉียวเมียนเมียนคิดว่าเขายุ่งอยู่กับงานและพูดว่า

“ยุ่งพออยู่แล้ว ยังจะแบ่งเวลาออกมาทานข้าวอีก วันนี้คุณยุ่งมากหรือเปล่าคะ? คุณไม่น่ามาทานข้าวกับฉันเลย”

เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่ต้องการเป็นธุระของผู้ชายอยู่ตลอดเวลา

ถ้าเขามีงานก็อยากให้เขาทำให้เสร็จเสียก่อน เขาแค่บอกให้เธอรู้ เธอเข้าใจดี

ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ชอบที่จะตัวติดอยู่กับเขาทุกเวลา

อยู่ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็พอแล้ว พวกเขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง

เธอรู้สึกว่าการจัดสรรเวลาของเธอค่อนข้างจะดี ใช้เวลาในวันธรรมดาในมหาวิทยาลัย และอยู่กับเหมาเยซื่อในวันหยุดสุดสัปดาห์

หากพวกเขาอาศัยอยู่บ้านเดียวกันก็จะไม่รู้สึกลึกลับอีกต่อไป และมันออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อย

เหมาเยซื่อไม่ได้พูดตอบสนองเธอแต่อย่างใด

หลังจากที่พวกเขาเข้ามานั่งในร้านอาหาร เขาพูดว่า “ผมไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น ผมยังมีเวลาทานข้าวกับคุณหรอกน่า”