ตอนที่ 417 ร่ายมนต์ใส่เขา

​​​​​​​ใบหน้าของเธอดูแย่มากที่สุด

มันเป็นเหมือนระเบิดครั้งใหญ่ที่ถูกผู้ชายที่เธอตกหลุมรักบอกว่าเธอน่ารังเกียจ

คล้ายกับเลือดทุกหยดไหลออกจากใบหน้าของเธอ

“นอกจากนี้ คุณยังเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ อาศัยอยู่กับเธอมาหลายปีแล้ว มันแย่มากพอที่คุณไม่เชื่อเธอ แต่ยังล้ำเส้นไปไกล แพร่ข่าวลือเกี่ยวกับเธอ ผู้หญิงอย่างคุณ ผมล่ะรังเกียจจริง ๆ”

ใบหน้าของไป่เสี้ยวซีด “คุณค่ะ”

“ฉันให้โอกาสคุณออกไปจากชีวิตของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่อยากทำให้เธอต้องเสียใจเพราะคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นด้วยหรอกนะ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นต้องดีกับคุณแล้วสินะ”

ไป่เสี้ยวเข้าใจความหมายแฝงในสิ่งที่เขาพูด

เธอดูหน้าซีดลง ริมฝีปากสั่น

“ฉันไม่ได้เป็นคนพูดก่อน ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย! ฉันแค่...ฉันแค่เตือนคุณ”

จางอี้เว่ยหน้าซีดเหมือนกระดาษเหมือนกัน

“เฉียวเมียนเมียนนี่ไม่เกี่ยวกับอะไรกับเราเลย ทุกสิ่งที่เสี่ยวเสี้ยวพูดเป็นเรื่องที่ปรากฏในฟอรัมของมหาวิทยาลัยทั้งนั้น เธอจะมาว่าเราไม่ได้นะ ไม่ใช่แค่เราที่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัยเขารู้กันไปหมด”

“เธอไม่สามารถตำหนิเราเกี่ยวกับเรื่องนี้งั้นเหรอ!”

พวกเขาสองคนเริ่มตื่นตระหนกหลังจากได้ยินสิ่งที่เหมาเยซื่อพูด

ดูเหมือนว่าเขาต้องการเอาคืน

เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเซินเย่วเย่วและจ้าวหวันถิง พวกเขารู้สึกหนาวสั่น

โดยเฉพาะไป่เสี้ยว.

เธอคิดว่าการเปิดเผยอดีตที่น่าอับอายของเฉียวเมียนเมียนให้ผู้ชายคนนี้รู้ เขาจะโกรธและทิ้งเธอทันที

แต่สิ่งนี้กลับแตกต่างจากที่เธอคาดไว้มาก

ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่เชื่อพวกเขาเท่านั้น เขายังบอกด้วยว่าเรื่องเล่านี้ไม่สำคัญ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม

เขาจะยังคงรักเฉียวเมียนเมียนต่อไป

ไป่เสี้ยวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะหลงรักเฉียวเมียนเมียนถึงเพียงนี้

มากกระทั่งเขาไม่รู้สึกอะไรเลย หากผู้หญิงที่เขาคบอยู่ด้วยแท้งลูกของผู้ชายคนอื่น

เฉียวเมียนเมียนต้องร่างมนตร์ใส่เขาแน่ ๆ

เหมาเยซื่อไม่ฟังใครเลย

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองพวกเขาสองคนเป็นครั้งที่สอง

หลังจากพูดจบ เขาโอบแขนรอบตัวเฉียวเมียนเมียน และพาเธอเข้าไปในรถ

ไป่เสี้ยวและจางอี้เหว่ยกำลังจะพุ่งไปข้างหน้าและแก้ตัวเพิ่มเติม

ทว่าเหมาเยซื่อกระแทกประตูใส่หน้าพวกเขา

จากนั้นไม่นาน รถลัมโบกีนี่ก็เคลื่อนตัวและจากไป

พวกเขาหายไปจากสถานที่นั้นภายในเวลาไม่ถึงนาที

จางอี้เว่ยนึกถึงสิ่งที่ชายคนนั้นพูดกับพวกเขาและหันกลับมาตำหนิไป่เสี้ยว

“ฉันบอกให้เธอออกมา ทำไมไม่ยอมออกมา! ไป่เสี้ยวฉันจะต้องตกที่นั่งลำบากก็เพราะเธอ!”

จางอี้เว่ยรู้สึกเสียใจ

จริง ๆ แล้วเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย

เธอไม่ได้พูดอะไรเลย ในขณะที่เธอยืนอยู่ข้าง ๆ ไป่เสี้ยว

ไป่เสี้ยวเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดเพียงลำพัง

แต่ตอนนี้เธอได้รับคำตำหนิเพียงเพราะอยู่กับเธอ

นั่นหมายความว่าเธอจะต้องเผชิญกับการลงโทษและผลที่ตามมาด้วยเช่นกัน

เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปี ที่พวกเขาจะเรียนจบ

หากเธอถูกไล่ออกในเวลานี้ ตลอดเวลาหลายปีของการเรียนก็ไร้ผล

และสำหรับเด็กผู้หญิงที่ต้องการมีอาชีพในวงการบันเทิง ความเยาว์วัยของเธอมีความสำคัญเป็นพิเศษ