ตอนที่ 405 ทานข้าวกันหน่อยไหม

​​​​​​​“ลินดาทำงานกับ Star Splendor มานานแล้ว เธอต้องโกรธมากแน่ ๆ ที่ถูกซูเจ๋อไล่ออกไปทั้งแบบนั้น”

“ฉันคิดว่านี่เป็นเหตุผลที่ลินดาต้องการเธอ เธอวางแผนที่จะกลับมาผงาดอีกครั้งต่อหน้าซูเจ๋อและเฉียวอันซิน อีกผลเหตุหนึ่งก็คือเธอต้องการปั้นเธอให้มีศักยภาพและสร้างผลงานให้กับฮวาหยู”

“เพื่อให้เธอได้ความน่าเชื่อถือในบริษัทใหม่ เธอจำเป็นต้องพาศิลปินเข้าไปด้วยเช่นกัน ถ้าเธอดังขึ้นมาก็ถือเป็นการแสดงความสามารถของเธอให้กับเจ้านายใหม่ได้เห็น ดังนั้นเธอจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่ให้เธอได้รับความนิยมแน่ ๆ”

“ฉันรู้ว่าคำพูดของลินดาน่าสนใจจริง ๆ เธอล่ะคิดว่ายังไง?”

เฉียวเมียนเมียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่ใช้มือเท้าคาง จากนั้นเธอตอบออกมาว่า “ฉันรู้สึกว่าเงื่อนไขของเธอน่าสนใจเช่นกัน”

“เพื่อนรัก นี่เป็นโอกาสของเธอแล้ว เธอไม่คิดว่าเธอกำลังจะอยู่ในกระแสหรอกหรือ? เซี่ยลินดาเข้าหาเธอทันที ที่เธอได้รับบทตัวละครหญิงคนที่สามในละครเรื่องใหม่ของพี่ไป่ ฉันกำลังคิดจะคุยกับเธอเรื่องหาผู้จัดการ พอดีกับที่เซี่ยลินดาเข้ามาหาเธอเช่นกัน”

“ฮวาหยูเป็นบริษัทค่อนข้างใหญ่และดีที่สุดในประเทศ พวกเขามีดาราชั้นนำมากมายอยู่ภายใต้สังกัดของเขา แม้ว่าพักหลัง ๆStar Splendor จะมีการพัฒนาที่ยอดเยี่ยม แต่ก็สู้ฮวาหยูไม่ได้หรอก”

“อืม ฉันเข้าใจแล้ว” เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า

“ถ้าฉันไปอยู่ที่นั่น คงจะดีเหมือนกัน”

“แล้วเธอจะ...”

“ไม่จำเป็นต้องรีบหรอก รอสักสองสามวันละกัน ฉันค่อนข้างจะแน่ใจว่าเธอคงไม่รอนานถึงสองสามวันหรอก หากเธออยากจะได้ฉันจริง ๆ”

มีบางประเด็นที่เฉียวเมียนเมียนต้องคิดก่อนตัดสินใจ

มีผลกระทบมากมายหลังจากที่เซ็นสัญญาไปแล้ว เธอจึงต้องระมัดระวัง

“นั่นก็จริงของเธอ ระวังให้มากน่าจะดีกว่า แต่ฉันรู้สึกว่าถ้าเป้าหมายของลินดาคือทำให้เธอดังจริง ๆ การเซ็นสัญญากับเธอ เป็นทางเลือกที่ดีมากเลยล่ะ”

*

ในช่วงบ่าย.

เฉียวเมียนเมียนนัดหมายกับเจียงหลัวลี่ เพื่อไปทานบะหมี่หอย ที่ร้านใกล้ ๆ โรงเรียน ขณะที่พวกเขาเดินจับมือกันลงไปชั้นล่าง เธอได้รับข้อความจากเหมาเยซื่อว่า : [คุณเฉียวครับ เที่ยงนี้ว่างไปทานข้าวด้วยกันไหม]

เฉียวเมียนเมียนหยุดเดิน

“เพื่อนรัก เป็นอะไรไป” เจียงหลัวลี่ถามขณะที่เธอเห็นเฉียวเมียนเมียนหยุดเดินกะทันหัน

“อืม หลัวหลัว วันนี้ฉันไปทานข้าวกลางวันกับเธอไม่ได้แล้วล่ะ” เฉียวเมียนเมียนอธิบาย

“เราทานข้าวด้วยกันพรุ่งนี้แทนได้ไหม”

เจียงหลัวลี่งงงวยชั่วขณะก่อนที่จะตระหนักว่า มีข้อความส่งมาจากเหมาเยซื่อ เธอจะไม่ขัดจังหวะการออกเดตของเพื่อนสนิทกับสามีของเธอ

“ได้สิ เมื่อไหร่ก็ได้ เจ้าชายสุดหล่อชวนให้เธอออกไปทานข้าวกลางวันด้วยกันใช่ไหมล่ะ? ขอให้มีความสุขนะ”

เฉียวเมียนเมียนทำหน้ามุ่ย พูดว่า “ทำไม เธอไม่มาด้วยกันล่ะ”

“ไม่ล่ะ ฉันไม่ไปดีกว่า” เจียงหลัวลี่ส่ายหน้า

“ฉันจะไปเป็นก้างขวางคอทำไมกัน ไม่เป็นไร ขอให้เธอมีความสุขด้วยกันเพียงลำพังจะดีกว่า”

“อืม เขายังมาไม่ถึง”

“เธอรอเขาที่หอนี่แหละ ฉันจะออกไปก่อนนะ”

เฉียวเมียนเมียนยืนอยู่ที่ประตู มองดูเจียงหลัวลี่เดินจากไป จากนั้นเธอปิดประตูและตอบเมลเหมาเยซื่อ

: [ประธานเหมา วันนี้ไม่ยุ่งเหรอ? ทำไมถึงออกมาทานข้าวกับฉันได้ล่ะค่ะ? ไม่ได้นัดใครไว้เหรอ]

เหมาเยซื่อตอบทันที : [ใช่แล้วล่ะ ผมว่าง]

ก่อนที่เฉียวเมียนเมียนจะตอบกลับเหมาเยซื่อก็พิมพ์ข้อความอื่น ๆ : [ผมนัดทานข้าวกับประธานหวังจากบริษัท เฮงต๋ง แต่ถ้าคุณโอเค ผมจะรีบปิดประชุมทันที]

เฉียวเมียนเมียนยิ้มขณะอ่านข้อความ

ข้อความดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าเธอมีความสำคัญกับเหมาเยซื่อมากเพียงใด และเขาต้องการทำให้เธอมีความสุขจริง ๆ