ตอนที่ 371 ทำไมไม่ซื้อล่ะ?
ตอนที่ 371 ทำไมไม่ซื้อล่ะ?
พนักงานในร้านทั้งสองคนต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อพวกเขาเห็นการกระทำของเขา เพียงแต่ตระหนักว่ามีคนยืนอยู่ข้าง ๆ เขา
เมื่อการจ้องมองของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปที่เฉียวเมียนเมียน ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าด้วยความประหลาดใจ
ผู้ชายคนนี้เองก็ดูเท่และดูดี แต่ผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ เขานั้นสวยมากจนตาของพวกเขาสว่างขึ้นทันทีที่มองเธอ
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสองคนเป็นคู่รักที่มีเสน่ห์ทางรูปลักษณ์
ในความเป็นจริงพวกเขารู้สึกว่ารูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขา โดดเด่นยิ่งกว่าดาราในวงการบันเทิงเสียอีก
*
หลังจากช้อปปิ้งมาสักพัก เฉียวเมียนเมียนก็ยังไม่พบกระเป๋าที่เหมาะสม
อันที่จริงการออกแบบบางอย่างที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ทำให้เธอสะดุดตา
แต่เมื่อเธอเห็นป้ายราคาที่แพงมาก ๆ เธอก็ต้องยอมแพ้ทันที
กระเป๋าทั้งหมดที่นี่ราคาอย่างน้อยสองสามพันโดยเฉลี่ย แม้ว่าเธอจะมีเงินมากพอที่จะซื้อ แต่เธอไม่สามารถทนได้ที่จะใช้จ่ายราคาสูงขนาดนี้เพียงเพื่อกระเป๋าใบเดียว
คิดดูกระเป๋าทุกใบที่เธอซื้อราคามากที่สุดก็เพียงหลักร้อยเท่านั้น
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงตัดสินใจซื้อกระเป๋าให้เจียงหลัวลี่แทน เพื่อขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทั้งหมดที่เอมอบให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้กระทั่งการเป็นหนึ่งในนักแสดงนำหญิงในครั้งนี้
ถ้าเจียงหลัวลี่ปฏิเสธ เธอก็แค่บอกว่าเป็นของขวัญหรืออะไรก็ได้
ไม่อย่างนั้น เธอก็แค่บอกไปว่าเหมาเยซื่อเป็นคนซื้อกระเป๋าให้เธอ แต่เขาซื้อมันมากเกินไปแล้ว เธอคงไม่ต้องการมันทุกใบหรอก
เฉียวเมียนเมียนจะทนไม่ได้ที่จะซื้อกระเป๋าราคาแพงขนาดนี้ให้กับตัวเอง
แต่ถ้าเป็นของขวัญให้เพื่อน เธอก็ยินดีที่จะใช้จ่ายเงินจำนวนนั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเพื่อนอย่างเจียงหลัวลี่ ที่ช่วยเหลือเธอมาก ไม่ใช่ปัญหาปัญหาใหญ่ที่เธอจะซื้อกระเป๋าราคาแพงกว่าปกติ เพราะตอนนี้เธอเป็นเศรษฐีตัวน้อย ๆ แล้ว.
หลังจากที่เฉียวเมียนเมียนหากระเป๋าที่ถูกใจไม่ได้ในร้านแรก พวกเขาก็ย้ายไปที่ร้านถัดไป
เมื่อสาว ๆ ไปซื้อของ ปกติแล้วพวกเขาจะเปรียบเทียบสินค้ามากกว่าสองสามร้าน
แม้ว่าเธอจะเห็นบางอย่างที่เหมาะสม แต่เธอก็รู้สึกว่าดีกว่าถ้าได้ไปดูร้านอื่น เพื่อเปรียบเทียบ อาจจะมีกระเป๋าแบบที่เธออยากได้มากกว่าก็ได้
หลังจากช้อปปิ้งที่ร้านค้าติดต่อกันสามร้าน เฉียวเมียนเมียนก็ยังไม่แน่ใจ
ขณะที่พวกเขาเดินออกจากร้านที่สาม เหมาเยซื่อก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณยังไม่เจอร้านที่คุณอยากได้อีกเหรอ?”
เขาเห็นว่าเธอกำลังดูกระเป๋าสองสามใบในร้าน แล้วถามราคาจากพนักงานในร้านซ้ำ ๆ
แต่เธอก็ไม่ซื้อ แม้ว่าจะถามราคาไปแล้ว
เฉียวเมียนเมียนกดริมฝีปากของเธอเข้าหากัน
“มีไม่กี่ใบที่ดูเหมาะกับหลัวหลัว แต่ฉันก็ยังอยากจะเลือกดูอีกสักหน่อย”
หลังจากที่เธอพูดจบประโยค ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาและหันหน้าขึ้นไปมองเขา เธอถามอย่างลังเลว่า
“คุณเบื่อที่จะซื้อของกับฉันแล้วหรือเปล่าคะ”
เมื่อเธอไปซื้อของกับเจียงหลัวลี่ พวกเขาสามารถเดินเลือกกันได้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
เธอไม่รู้สึกเหนื่อยกับการซื้อของเพียงไม่กี่ชั่วโมงเหมือนวันนี้เลย
แต่สำหรับคนที่ไม่ชอบช้อปปิ้ง แม้แต่เดินไปรอบ ๆ 10 นาทีก็ต้องรู้สึกเหมือนติดอยู่ในนี้ทั้งชีวิต
เธอเกือบลืมไปเลยว่าเหมาเยซื่ออยู่กับเธอด้วย
เหมาเยซื่อตอบว่า “เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น ผมเพียงไม่เข้าใจ ทำไมคุณไม่ซื้อกระเป๋าที่ดึงดูดสายตาตั้งแต่ที่คุณชอบครั้งแรกล่ะ”
การช้อปปิ้งเป็นงานที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาสำหรับเหมาเยซื่อ
เมื่อคุณเห็นสิ่งที่ชอบ คุณก็แค่ซื้อมัน
หากไม่มีสิ่งที่ดึงดูดสายตา ก็มองหาชิ้นอื่น
เขาไม่สามารถพาตัวเองไปทำความเข้าใจกับวิธีซื้อของของเฉียวเมียนเมียน อย่างไม่รู้จบ ผ่านร้านค้านั้นร้านค้านี้ โดยไม่ซื้ออะไรเลย ทั้งที่เห็นชัดว่ามีสิ่งที่เธอชอบ
“อืม ก็เพราะเราต้องเปรียบเทียบราคากับของไงคะ”
เธอเริ่มอธิบายให้เขาฟังอย่างจริงจัง
“ใครจะรู้ว่าอาจมีบางอย่างในร้านอื่นที่เหมาะสมกว่าร้านที่คุณกำลังดูอยู่ตอนนี้ก็ได้นี่ เพราะงั้นเลยต้องเลือกดูสินค้าในแต่ร้าน ถึงจะเปรียบเทียบก่อนตัดสินใจซื้อ มันดูปลอดภัยและดีกว่าค่ะ”
เธอมองไปที่สีหน้าที่สับสนของเหมาเยซื่อ และตระหนักว่าคำอธิบายของเธอไม่จำเป็น
เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง?
สำหรับผู้ชายอย่างเหมาเยซื่อ เขาอาจจะไม่ซื้อของตามท้องถนนด้วยซ้ำ
ถ้าเขาต้องการซื้อของ เขาสามารถสั่งให้ใครบางคนทำเพื่อเขาได้อย่างง่ายดาย
ทำไมเขาถึงต้องซื้อมันด้วยตัวเอง?
นอกจากนี้เขายังร่ำรวยมาก เขาอาจจะซื้ออะไรก็ได้ทันทีและทุกอย่างที่ดึงดูดสายตาของเขา