ตอนที่ 364 จำคนผิด

“อืม.” เหมาเยซื่อยิ้มขณะที่เขาจับมือของเธอ

“ไปกันเถอะ.”

“เดี๋ยวก่อน..แต่ว่า...”

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ ขณะที่เธอลากเขาไป

“แต่ยังไม่ถึงคิวของเรา ทำไมถึงมีห้องส่วนตัวสำหรับเรา”

มีคนต่อคิวอยู่ข้างนอกกว่าร้อยคน

ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนที่จะถึงคิวของพวกเขา

เหมาเยซื่อจะไม่บอกเธออย่างแน่นอนว่าเขาใช้เงินเจ็ดแสนหยวน เพื่อให้ได้ห้องส่วนตัว

ถ้าเธอรู้ เธอไม่มีทางเห็นด้วยเป็นแน่

“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เขาพูดอย่างเมินเฉยพร้อมกับเลิกคิ้ว

“ผมเพิ่งไปตรวจสอบกับทางพนักงานมาว่ามีห้องส่วนตัวไหม? เขาก็ตอบว่ามี และให้พนักงานจัดการให้”

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก

เป็นแบบนั้นจริงเหรอ?

ขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัว พวกเขาเดินผ่านแผนกต้อนรับ

เฉียวเมียนเมียนเห็นเจ้าของร้านที่กำลังทำบัญชีอยู่ที่แคชเชียร์

เธอมองไปที่เจ้าของร้ายที่มีอยู่น้อยและค่อนข้างจะหน้าตาดี จากนั้นเธอก็มองไปที่เหมาเยซื่อและเข้าใจบางอย่าง

บางทีเจ้าของร้านเต็มใจที่จะตอบสนองคำขอของเขา เพราะเขาหน้าตาดี...

เธอไม่ได้หวังผลประโยชน์เช่นนี้ จากการมีสามีที่หล่อเหลาเลย

เธอไม่ต้องต่อคิวร้านหม้อไฟ!

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ เหมาเยซื่อใช้เงินเจ็ดแสนไปกับอาหารที่ปกติราคาไม่กี่ร้อยเพื่อที่เธอจะได้กินหม้อไฟที่เธออยากกิน

กลุ่มคนที่คิดว่าเหมาเยซื่อผิดปกติทางสมอง และจากไปอย่างมีความสุขหลังจากได้รับเงินของเขา

ในขณะที่พวกเขาจากไป พวกเขายกย่องเหมาเยซื่อ โดยบอกว่าเขาเป็นสามีที่ยากที่หาเจอในชีวิตนี้

ขณะที่บริกรพาพวกเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว คนกลุ่มนั้นก็มุ่งหน้าออกไป

เมื่อพวกเขาเห็นเหมาเยซื่อเดินเข้ามา ในขณะที่จับมือกับหญิงสาวที่ผอมสวย และยังสาวอยู่ พวกเขาก็เข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงยอมจ่ายค่าหม้อไฟมากมายเช่นนี้

มีภรรยาที่น่ารักอย่างเธอ ใครจะไม่เห็นด้วยกับทุกความต้องการของเธอกันเล่า?

เพียงแค่พวกเขาไม่สามารถแต่งงานกับคนอย่างเธอได้

ถ้าพวกเขาร่ำรวยและมีภรรยาที่น่ารัก พวกเขาก็คงทำเช่นเดียวกัน

หากเงินไม่ใช่ปัญหา พวกเขายินดีที่จะใช้จ่ายเท่าไหร่ก็ได้ หากมันทำให้ภรรยาที่น่ารักของพวกเขามีความสุข

ขณะที่พวกเขาเดินผ่านไป พวกเขาพูดกับเฉียวเมียนเมียนอย่างสนุกสนานว่า

“สาวน้อย เธอโชคดีที่มีสามีที่รักเธอมากขนาดนี้ คุณต้องดีกับเขาให้มาก ๆ ล่ะ เราหวังว่าคุณจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในความรักระหว่างคุณกับเขา”

หลังจากพูดอย่างนั้น พวกเขาก็ออกจากห้องส่วนตัวไปอย่างมีความสุข

ใบหน้าของเฉียวเมียนเมียนว่างเปล่าและสับสน

เธอถามเหมาเยซื่อว่า “คุณรู้จักพวกเขาไหมคะ?”

เหมาเยซื่อตอบอย่างเมินเฉย “ไม่”

เขาไม่ได้โกหก เขาไม่ได้รู้จักคนพวกนั้นเลย

เฉียวเมียนเมียนตอบว่า “แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะ...”

“พวกเขาคงจำคนผิด ไม่ต้องใส่ใจกับพวกเขาหรอก”

“โอ้. ค่ะ”

*

เฉียวเมียนเมียนเหงื่อแตกพลั่ก ขณะที่เธอกินหม้อไฟในช่วงฤดูร้อน แต่ก็รู้สึกดีมาก

เธอยังคงคีบอาหารที่เธอชอบให้กับเหมาเยซื่อ โดยพูดว่า

“ลองดูนี่สิ มันดีจริง ๆ”

“ลองลูกปลาหมึกตัวนี้ รสชาติดีมากเช่นกันค่ะ”

“เนื้อวัวสไลด์ก็อร่อยเช่นกัน รสชาติดีมาก นี่แหละที่ทำให้มีความสุข

แผนกต้อนรับ

"นี้ ลองดูสิคะ”

เหมาเยซื่อจ้องมองอาหารที่เธอคีบให้เขาอย่างเงียบ ๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคีบเข้าปาก

ด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า เขาเคี้ยวอาหารและกลืนมันลงไปทันที