ตอนที่ 334 ตื่นแล้วจะเจอผม

เมื่อมีความรุนแรงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย จึงทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดขึ้นอย่างแน่นอน

ไม่ว่ากงเซลีจะพูดและทำอะไร เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี

“ไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณหรอก” เหมาเยซื่อลูบศีรษะเธอแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“อย่าคิดมากไปเลย ถ้าผมไม่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องคุณในเวลานั้น ผมจะยังเหมาะสมที่จะเป็นสามีของคุณอยู่หรือเปล่าล่ะ?”

“คุณอยากได้ผู้ชายแบบนั้นมาเป็นสามีเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังและส่ายหน้า

ถ้าเหมาเยซื่อไม่ยืนหยัดที่จะปกป้องเธอ เธอก็คงไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เธอก็คงรู้สึกไม่ดีเช่นกัน

เนื่องจากเขาต้องการที่จะอยู่เคียงข้างเธอ ทำให้เขาและเพื่อนต้องขัดแย้งกัน

ด้านหนึ่งเป็นภรรยาของเขา และอีกด้านคือเพื่อนสนิทที่คบหากันมาหลายปี เขาคงจะกดดันอยู่ไม่น้อยอย่างแน่นอน

ถ้าเพื่อนของเขาชอบเธอด้วย

เขาก็คงไม่ต้องตกอยู่สถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้

แต่เฉียวเมียนเมียนรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

เซินโย่วเห็นเธอเป็นคู่แข่งด้านความรักและไม่ชอบเธอ

สำหรับกงเซลีนั้น...

เฉียวเมียนเมียนยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่มีความสุขกับเอ

ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อเธอดูแปลกประหลาด

เว้นเสียแต่...

ทันใดนั้น เฉียวเมียนเมียนก็นึกถึงความเป็นไปได้และเธอก็มองไปที่เหมาเยซื่ออย่างแปลกประหลาด

“ที่รัก เป็นอะไรไป”

เฉียวเมียนเมียนมองเขาแบบนั้นสักพัก แต่แล้วก็ส่ายหน้า “มะ-ไม่มีอะไรค่ะ”

อาจจะไม่ใช่.

กงเซลีดูค่อนข้างปกติ มันไม่ได้ดูเหมือนว่าเขามีความโน้มเอียงแบบนั้น

“คุณง่วงหรือยัง?”

เหมาเยซื่อรู้สึกว่าเธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ แต่เขาไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรเพิ่มเติม เขาโอบแขนไปรอบเอวของเธอ ขณะที่ทั้งสองเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยกัน

“ขึ้นไปนอนพักสักหน่อยนะ”

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เธอจึงพยักหน้า “ค่ะ”

**

ในห้องนอน

เหมาเยซื่ออุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย และพาเธอไปที่ข้างเตียง ก่อนจะค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียง

เขาก้มลงจูบเธอที่ริมฝีปาก “นอนซะนะ”

“แล้วคุณล่ะคะ” เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างงัวเงีย

“ผมมีนัดตอนบ่าย” เหมาเยซื่อนั่งข้าง ๆ เธอ

“ผมจะต้องออกไปข้างนอกแปบหนึ่ง แต่คืนนี้ผมจะกลับมาหาคุณ”

“ผมจะติดต่อกลับมาให้เร็วที่สุด”

ดวงตาที่ลึกล้ำของเขา ดูเหมือนห้วงอวกาศ เธอแทบจะไม่เห็นอะไรเมื่อจ้องมองพวกมัน

เขาจ้องมองกลับอย่างอ่อนโยน จนยากที่จะบรรยายว่ารู้สึกอย่างไรที่ต้องเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น

เธอรู้สึกอบอุ่นและคลุมเครืออยู่ข้างในเมื่อเธอได้ยินเขาพูดว่า “ผมจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”

เธอยิ้มและพยักหน้า “อืม ฉันจะคุณอยู่ที่บ้านค่ะ”

คำพูดสองสามคำสุดท้ายของเธอนุ่มนวลและเบา

นุ่มนวลจนเหมาเยซื่อแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง

แต่เพราะเขาตั้งใจฟังเป็นอย่างดี ทำให้ได้ยินที่เธอพูดทุกคำ

ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อริมฝีปากของเขาโค้งงอขึ้นอย่างน่าดึงดูด

“อืม ที่รัก รอผมอยู่ที่บ้านนะ” เขาจับมือเธอและจูบมัน

“เมื่อคุณตื่น ฮับบี้จะกลับมา”

ริมฝีปากของหญิงสาวเป็นสีชมพูและอ่อนนุ่ม ผิวของเธอเรียบเนียน เขาอดไม่ได้ที่จะจูบเธอที่นิ้วแต่ละนิ้ว จากนั้นหลังมือไล่ไปถึงริมฝีปากของเธอ