ตอนที่ 309 ที่รัก ใจเย็น ๆ

เหมาเยซื่อ : [ฉันคิดว่า เป็นการนัดเดต]

เฉียวเมียนเมียนรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่ทำให้เขารำคาญและเธอต้องกลั้นหัวเราะเมื่อเธอตอบไปว่า : [เราเจอกันทุกวัน และเรามีเวลาอยู่ด้วยกันตั้งมากมาย อย่างอแงไปหน่อยเลยจะได้ไหม]

คราวนี้เหมาเยซื่อไม่ตอบกลับทันที

เขาตอบอีกหนึ่งนาทีต่อมาด้วยคำ คำเดียว : [ก็ได้]

เฉียวเมียนเมียนเห็นการตอบของเขา และจินตนาการถึงรูปลักษณ์ที่เชื่อฟังของเขา ในขณะที่เขาพิมพ์ เขาดูน่ารักมากในหัวของเธอ

เธอตอบกลับเขาด้วยสติกเกอร์น่ารัก ๆ

**

เหมาเยซื่ออยู่ในรถแล้ว เมื่อเขาได้รับคำตอบจากเธอ

เมื่อเขาเห็นอีโมจินั้น ความคิดเดียวก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

เพื่อต้องการให้เธออยู่บนเตียงอย่างหลงใหล

การที่เธอตัวสั่นและร้องไห้อยู่ภายใต้ตัวเขา

เช่นเดียวกับคืนนั้นที่เธอร้องไห้ และขอร้องเขา ขณะที่เธอหน้าแดง

เธอส่งสติกเกอร์แมวจับมือคนให้เขา ยิ่งไปกว่านั้นสติกเกอร์ยังมีข้อความว่า ‘ที่รักใจเย็น ๆ’ อีกด้วย

เหมาเยซื่ออ่านคำว่า ‘ที่รัก’ ซ้ำแล้วซ้ำอีก ในขณะที่เขานึกถึงวิธีที่ เฉียวเมียนเมียนพูดกับเขาอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล ร่างกายของเขาเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้น

เขามองลงไปเห็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่ “นูนขึ้น” เต็มไปด้วยความปรารถนาในตัวเธอ

เขาหายใจเข้าลึก ๆ ขณะชำเลืองมองไปที่ส่วนนั้น ซึ่งยังไม่ยุบตัวลงได้ง่าย ๆ เขาจึงคว้าผ้าห่มผืนบาง ๆ มาคลุมไว้

อีกเพียงนิดเดียว

ถ้าประจำเดือนของเธอหายแล้วล่ะก็ เขาจะใช้เวลาค่ำคืนร่วมกับเธอทั้งคืน

เขาจะทำให้เธอร้องไห้ ขอความเมตตาจากเขา

ขณะที่รถเคลื่อนตัว

เมื่อพวกเขาขับรถผ่านร้านดอกไม้ เหมาเยซื่อบอกให้เว่ยเจิ้งหยุดรถ

เว่ยเจิ้งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร้านดอกไม้และเดาได้ทันทีว่าเหมาเยซื่อกำลังคิดอะไรอยู่

“ท่านประธานครับ จะให้ดอกอะไรดีครับ ผมจะลงไปซื้อมาให้”

เว่ยเจิ้งรู้สึกว่าเขาไม่สามารถให้ท่านประธานเหมา ลุกจากเบาะหลัง เพื่อไปซื้อดอกไม้ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขามีผู้ช่วยอยู่ใกล้ ๆ

เหมาเยซื่อเปิดประตูรถและพูดว่า

“รอฉันอยู่ที่นี่แหละ ฉันจะลงไปเอง”

ด้วยเหตุนี้เขาจึงเดินลงจากรถไป

ชายคนนี้โดดเด่น ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เพราะความสูงของเขา

ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจ เมื่อสองสาวร้องเสียงหลงทันทีที่เห็นเขาลงจากรถ

“ว้าว ดูผู้ชายคนนั้นสิ เขาหล่อมากเลย”

“นั่นคือรถโรลส์รอยซ์ใช่ไหม ว้าว เขารวยและหล่อมากด้วยล่ะ”

“เขาน่าจะสูง 1.86 เมตร ดูขายาว ๆ นั่นสิ เขาเป็นนายแบบรึเปล่านะ”

เด็กผู้หญิงทั้งสองคุยกันอย่างตื่นเต้น และหน้าแดงเมื่อเขาเดินผ่านพวกเขาไป

เด็กผู้หญิงอีกสองสามคน ก็แอบชำเลืองมองเช่นกัน หนุ่มหล่อเช่นนี้ดึงดูดพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

หนึ่งในนั้นถึงกับถามข้อมูลติดต่อกับเขา

เธอเป็นเด็กสาวอายุน่าจะต่ำกว่า 20 ปี

“สวัสดี สวัสดีค่ะ เราเป็นเพื่อนกันได้ไหมคะ”

“ฉันชื่อเฉิน...”

หญิงสาวรวบรวมความกล้าที่จะแนะนำตัวเอง แต่ถูกตัดไมตรีทันที ด้วยเสียงทุ้มต่ำและห่างเหินของเขา

“ขอโทษด้วยครับ ฉันจะเข้าไปซื้อดอกไม้ให้ภรรยา”