ตอนที่ 303 ดอกลิลลี่สีขาวก้านสีดำ

เฉียวเมียนเมียนเห็นว่าตอนนี้เธอดูโอเว่อร์ขนาดไหน และคิดอย่างไรกับเหมาซวีเสีย

เธอสงสัยว่าถ้าเจียงหลัวลี่ได้พบกับเหมาซวีเสียสักครั้งหนึ่ง เธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เธอจะยังสามารถยิ้มและหัวเราะคิกคักแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายที่ดูเคร่งขรึมและจริงจังได้หรือไม่?

ท้ายที่สุด เจียงหลัวลี่เคยหมกมุ่นอยู่กับรูปลักษณ์ของเหมาซวีเสียมาก่อน

เธอถึงกับบอกว่าเธอจะตายอย่างสงบหากได้พบกับเหมาซวีเสียเพียงครั้งเดียวในชีวิต

เห็นได้ชัดว่าเธอสนใจเขามากแค่ไหน

ด้วยสถานะของพวกเขาในอดีต มันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะพบกับผู้มีอำนาจอย่างเหมาซวีเสีย

แต่ตอนนี้

ตอนนี้เธอเป็นน้องสะใภ้ของเหมาซวีเสีย และยังมีโอกาสที่จะได้พบกับเขาในอนาคต

เธอต้องแบ่งปันเรื่องนี้กับเพื่อนสนิทของเธออย่างแน่นอน

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกเช่นนี้ภายในใจ แต่เธอจะไม่ให้เจียงหลัวลี่รู้เรื่องนี้จนกว่าจะถึงเวลา

เธอสามารถทำให้เรื่องนี้เป็นเซอร์ไพรส์สำหรับเธอ

เฉียวเมียนเมียนตอบเหมาเยซื่อ : อืม การออดิชั่นเพิ่งจบลง เที่ยงนี้ทานข้าวด้วยกันไหมคะ

เธอเพิ่งจะส่งข้อความออกไป เมื่อเธอได้ยินเจียงหลัวลี่พูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก

“เมียนเมียน ผู้หญิงชุดขาวคนนั้น คือเฉียวอันซินหรือเปล่า?”

เฉียวอันซินเหรอ?

เฉียวเมียนเมียนขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณเมื่อเธอได้ยินชื่อนั้น

เธอมองขึ้นไปที่ประตู

และเห็นเฉียวอันซินทันที

เธอแต่งกายด้วยชุดสีขาวพลิ้วไหวและเดินเข้ามาพร้อมกับผู้จัดการของเธอ

ด้วยการแต่งหน้าเบา ๆ บนใบหน้าของเธอ เธอดูเหมือนดอกลิลลี่สีขาวที่สวยงาม

แต่แท้ที่จริงแล้วเธอเป็นดอกลิลลี่ที่เน่าเปื่อยจากภายใน

ดอกไม้สีขาวที่มีก้านสีดำ

“เธอมาทำอะไรที่นี่” เจียงหลัวลี่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

เธอเกลียดเฉียวอันซิน ในขณะที่เธอหันหลังให้กับเฉียวเมียนเมียน

เธอบอกได้อย่างรวดเร็วว่าเฉียวอันซิน เป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยม

ในตอนนั้นที่เธอเตือน เฉียวเมียนเมียนให้ระวังเฉียวอันซิน

แต่เฉียวเมียนเมียน เพียงแค่เชื่อใจซูเจ๋อมากเกินไป

เธอยังบอกด้วยว่าแม้ผู้ชายทุกคนจะเป็นสิบแปดมงกุฎ แต่ซูเจ๋อเป็นข้อยกเว้น

ในที่สุดเป็นยังไงล่ะ...

เฉียวเมียนเมียนเม้มริมปากของเธอและเงียบ

เฉียวอันซินมาทำอะไรที่นี่?

“เธอมาที่นี่เพื่อออดิชั่นด้วยหรือเปล่า?” เจียงหลัวลี่เบิกตากว้างเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้

“แต่เธอยังไม่ได้ยืนยันบทของเธอ ในเรื่อง Imperial Palace หรอกเหรอ? เธอยังมีเวลารับบทเรื่องอื่นได้อีกเหรอ?”

เฉียวอันซินและผู้จัดการของเธอเดินผ่านประตูเข้ามา

เฉียวอันซินตกตะลึงเล็กน้อยในตอนแรกที่เธอเห็นเฉียวเมียนเมียน ยืนอยู่ที่ล็อบบี้ แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ยิ้ม และเดินเข้าไปหาเฉียวเมียนเมียน

“พี่สาว.”

เธอทักทายอย่างอ่อนหวานด้วยรอยยิ้ม

เจียงหลัวลี่รู้สึกถึงอาการขนลุกของเธอ

ลินดามองไปที่เฉียวอันซินและรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลังของเธอด้วยเช่นกัน

เธอจำได้ว่าเฉียวอันซินแฝงความเกลียดชังในสายตาของเธออย่างไรเมื่อเธอเรียกชื่อเฉียวเมียนเมียน ว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ตอนนี้เธอยิ้มแบบนี้ได้ยังไง?

คนสองหน้าประเภทนี้ น่ากลัวที่สุด