ตอนที่ 292 ปรับตัวให้เข้ากับความใกล้ชิด

คุณผู้หญิงเหมาตกตะลึง “คุณแม่พูดอะไรกับโย่วโย่วบ้างคะ”

“ฉันบอกให้เธอมองหาผู้ชายที่ดีคนอื่น และยอมแพ้จากอาซื่อของเราซะ”

“คุณแม่...” คุณผู้หญิงเหมาไม่พอใจที่ได้ยินเช่นนั้น

เธอไม่รู้ว่าท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสพูดอะไรกับเธอบ้าง

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องดีเลย

ไม่อย่างนั้นเซินโย่ว คงไม่กลับไปตั้งแต่บ่ายด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

จะเป็นอย่างไร ถ้าคำพูดของท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสทำร้ายจิตใจเซินโย่วอย่างลึกซึ้ง จนเธอยอมแพ้เรื่องอาซื่อไปจริง ๆ

เธอไม่รู้จะหาผู้หญิงที่ไหนที่จะเหมาะสมและโดดเด่นมากไปกว่าเซินโย่วอีกแล้ว

“เหวินเป่ย!” ท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสเรียกเธออย่างเคร่งเครียด เมื่อเห็นว่าคุณผู้หญิงเหมาไม่ได้พูดในสิ่งที่เธอพูดไป

“จำสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปไม่ได้เหรอ ฉันยอมรับเมียนเมียนเป็นหลายสะใภ้ของฉัน และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายครอบครัวของพวกเขา”

“ด้วยความผิดปกติที่แปลกประหลาดของอาซื่อ ถือว่าเป็นพรจากพระมากแค่ไหนสำหรับเขา ที่เขาสามารถหาผู้หญิงที่เหมาะสมให้กับชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาได้ เธอต้องขอบคุณพระเจ้าสำหรับเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง”

ริมฝีปากของคุณผู้หญิงเหมาสั่นระริก เมื่อเธอคิดจะตอบโต้

เธอเก็บมันไว้

ขอบคุณพระเจ้าเพื่ออะไรกัน?

ลูกชายของเธอ “หาย” จากโรคนี้ได้แน่นอน แต่เฉียวเมียนเมียนเกี่ยวข้องอะไรด้วย

ต้องขอบคุณหมอสิถึงจะถูก

แต่เธอคงไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับท่านผู้หญิงเหมา

“เอาล่ะ กลับเข้าไปข้างในกันได้แล้ว”

ท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มวางแผนจัดเลี้ยง

เธอมักจะอิจฉาคนอื่น ๆ เสมอ เวลาที่หลาน ๆ ของพวกเขากำลังจะแต่งงานและให้กำเนิดเหลน หลังจากอิจฉาคนอื่นมาหลายปี ในที่สุดเวลาของเธอก็มาถึง

ท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและอ่อนหวาน เมื่อนึกถึงมัน

อืม นี่ถึงคราวที่เธอต้องแสดงให้คนอื่นเห็นแล้วว่า หลานสะใภ้ของเธอน่ารักขนาดไหน

ตอนนี้ไม่มีใครสามารถคาดเดาเรื่องเพศของหลานชายสุดที่รักของเธอได้อีกต่อไปแล้ว

.....................

ระหว่างทางกลับบ้าน

เฉียวเมียนเมียน ลูบกล่องที่ท่านผู้หญิงเหมาอาวุโสมอบให้ กล่องดูสวยงาม

แม้แต่รูปแบบการแกะสลักก็ถูกออกแบบด้วยทองคำ

เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่มีค่า

เธอไม่ได้เปิดดูว่าข้างในมีอะไร เธอตัดสินใจว่าจะเปิดดูตอนกลับถึงบ้าน

เหมาเยซื่อเห็นว่าเธอมองจากทุกมุมอย่างอยากรู้อยากเห็น ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เธอ

“คุณอยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในเหรอ? ก็เปิดดูสิ ลังเลอะไรอยู่”

เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นมองเขา

เธออยู่ใกล้เขามาก กระทั่งเห็นตอหนวดบริเวณคางของเขา เธอยังได้กลิ่นของครีมโกนหนวดของเขา

เธอถูกโอบกอดและพิงอกของเขาในตอนนี้

เหมาเยซื่อชอบกอดเธออยู่บ่อยครั้ง

เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ในตอนที่พวกเขาขึ้นรถ

เฉียวเมียนเมียนไม่เคยชินในตอนแรก

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ค่อย ๆ ชิน และไม่ค่อยมีสติกับมัน

ตอนนี้เธอและเหมาเยซื่อก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะลองยอมรับเขา เธอจึงต้องปรับตัวให้เข้ากับความใกล้ชิดเช่นนี้

แน่นอนว่านอกจากเหตุผลเหล่านี้แล้ว เธอยังต้องยอมรับว่าเธอมีความสุขกับการถูกโอบกอดด้วยแขนของเขา

เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่ถูกโอบล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของเขาและมีหน้าอกของเขาหนุนศีรษะอยู่อย่างนี้