ตอนที่ 272 ผู้ชายคนไหนก็เลวไปซะหมด

การโต้แย้งกับเซินโย่วในครั้งนี้เปลี่ยนความรู้สึกของเธอโดยสิ้นเชิง

เธอรู้สึกได้ถึงความไม่เป็นมิตรของเซินโย่วที่มีต่อเธอ ตั้งแต่ทานข้าวด้วยกันก่อนหน้านี้แล้ว แต่กับคนอื่น ๆ รอบข้างเซินโย่วทำตัวปกติ

เธอไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ

แต่ตอนนี้...

ความรู้สึกของการเอาชนะ ความหึงหวง และคำพูดที่มีความนั้น ได้ทำลายภาพลักษณ์ของเธอในฐานะเด็กสาวแห่งตระกูลที่ร่ำรวย

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้กรีดร้องแบบคนปากร้ายทั่วไป แต่การแสดงสีหน้าของเธอก็ดูน่ารังเกียจ

แม้ว่าเธอจะมีภูมิหลังที่ดีละหน้าตาของเธอก็ดูดี แต่วิธีที่เธอแสดงความอิจฉาอย่างขมขื่นนั้นดูแย่กับเธอจริง ๆ

เมื่อนึกถึงว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเหมาเยซื่อ

เฉียวเมียนเมียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะอิดสะเอียนกับเขาด้วยเช่นกัน

นี่เป็นความผิดของเขา ทำไมเธอถึงต้องเป็นคนแบกรับความหนักหน่วงของมันด้วยล่ะ?

ในช่วงเวลาที่ไม่มีความสุขเช่นนี้

เธอได้กดส่งข้อความไปหาเขา : [ผู้ชายล้วนเลวกันหมด ฮึ่ม.]

.....

เหมาเยซื่ออยู่ในห้องทำงาน เมื่อเขาได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือสั่น และเห็นว่าเป็นข้อความจากเฉียวเมียนเมียน เขาก็เปิดอ่านในทันที

: [ผู้ชายล้วนเลวกันหมด ฮึ่ม.]

เหมาเยซื่อพูดไม่ออก

เขาไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร จึงรีบตอบด้วยความอยากรู้ : [?]

เฉียวเมียนเมียนก็ตอบทันทีเช่นกัน : [เหมาเยซื่อคะ บอกฉันทีสิว่า คุณชอบฉันไหม]

เหมาเยซื่อตะลึงและงงกับคำถามของเธอ

เขาอ่านข้อความจากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอถึงถามคำถามแบบนี้

เขาสงสัยครุ่นคิดอยู่เป็นนาน เฉียวเมียนเมียนจึงส่งข้อความตอบกลับมาอีกครั้งอย่างร้อนรน

: [ลืมมันเถอะ ไม่ต้องตอบฉันหรอก ถือซะว่าฉันไม่ได้ถามละกัน]

เหมาเยซื่อขมวดคิ้ว

เขาถามว่า : [คุณโอเคหรือเปล่า?]

เฉียวเมียนเมียน : [ฉันสบายดี ไม่มีอะไรคะ ทำงานของคุณต่อไปเถอะ อย่าใส่ใจฉันเลย]

เหมาเยซื่อมองโทรศัพท์มือถือของเขาเพียงครู่ แล้วก็หันไปมองเอกสารที่ยังจัดการไม่แล้วเสร็จ เขาปิดแล็ปท็อปและเดินออกไปที่ประตู

เขาพบว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเฉียวเมียนเมียน

ตอนนี้เธอควรจะหลับไปแล้วนี่น่า

แต่เธอกลับส่งข้อความถึงเขาแทน เป็นเรื่องแปลกจริง ๆ

เขารู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นลุงจางยืนอยู่ข้างนอก พร้อมกับยืนมือออกไปราวกับว่า เขากำลังจะเคาะประตู

“นายน้อยคนที่สองครับ” ลุงจางรีบทักทายเขา

เหมาเยซื่อพยักหน้าและถามว่า “ลุงจาง มีอะไรหรือเปล่า”

ลุงจางพยักหน้า

“คุณชายรองครับ ผมเพิ่งเห็นคุณเซินออกมาจากห้องนอนของท่านและคุณผู้หญิง สีหน้าของคุณเซินดูไม่ดีเลย ผมกังวลว่าเธอกับคุณผู้หญิงจะมีเรื่องอะไรกันผมจึงรีบมาแจ้งให้ท่านทราบ”

ที่จริงแล้วลุงจางไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เซินโย่วจะรู้สึกเสียใจแต่อย่างใด เขาเป็นห่วงเฉียวเมียนเมียนเสียมากกว่า

ทุกคนในตระกูลเหมา รู้ว่าเซินโย่วชอบคุณชายรอง

เซินโย่วมาจากตระกูลที่ดีและก็สวยอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นเธออายุมากพอที่จะแต่งงานแล้ว หลาย ๆ ครอบครัวก็อยากจะได้เธอไปเป็นสะใภ้

ในบรรดาคนเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคนชายหนุ่มที่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมและมาจากตระกูลที่ร่ำรวยเช่นกัน

ทว่าเซินโย่วกลับปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด

เธอปฏิเสธโอกาสที่จะได้พบปะ ก่อนที่จะเจอกับพวกเขาเสียด้วยซ้ำ

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอมีเพียงนายน้อยคนที่สองของเขาอยู่ในใจ

เขาเป็นคนเดียวที่เธออยากจะแต่งงานด้วย