ตอนที่ 268 เธอแตกต่างจากที่คิดไว้

นั่นเป็นเสียงของเซินโย่ว

อาจเป็นเพราะไม่มีคำตอบในทันที เสียงเคาะประตูจึงดังขึ้นอีกครั้ง

“เมียนเมียน ฉันมีบางสิ่งที่จะพูดกับคุณ ฉันขอเข้าไปได้ไหม”

โดยไม่รอคำตอบของเฉียวเมียนเมียน เธอก็ผลักประตูห้องนอนเปิดออกมาพร้อมกับเสียง แกร็ก!

เซินโย่วเดินเข้ามาจากด้านนอก

เมื่อเธอเห็นเฉียวเมียนเมียนนอนลืมตาอยู่บนเตียงเธอ

ก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ฉันคิดว่าคุณหลับไปแล้ว แต่คุณยังไม่นอน”

แต่เดิมเฉียวเมียนเมียนไม่มีความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ที่แอบชอบสามีของเธอ

เป็นความจริงที่เซินโย่วรู้จักกับเหมาเยซื่อมาก่อน

พวกเขามีความสัมพันธ์กันมาหลายปี

นอกจากนี้เธอได้เห็นแล้วว่าเหมาเยซื่อไม่ได้รักใคร่กับเซินโย่ว และปฏิบัติต่อเธอในฐานะเพื่อน

แล้วทำไมเธอจะต้องไปหึงหวง หรืออิจฉาเขาด้วย

อย่างไรก็ตาม เธอไม่พอใจอยู่บ้าง ที่เซินโย่วเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ

เธอเป็นสุภาพสตรีที่มีเกียรติ

เธอไม่ควรเข้าไปในห้องนอนของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นนี้ นี่เป็นธรรมเนียมที่ชัดเจนอยู่แล้ว

นอกจากนี้เธอกลับมาพร้อมกับเหมาเยซื่อในวันนี้

การเข้าไปในห้องของคนที่มีคู่แล้วแบบสบาย ๆ เช่นนี้ เป็นเรื่องปกติหรือไม่?

พฤติกรรมดังกล่าวทำให้เฉียวเมียนเมียน รู้สึกว่าเธอค่อนข้างไม่สุภาพ

สีหน้าของเธอไม่พอใจและเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สุภาพนักว่า

“คุณเซิน ฉันยังไม่ได้บอกให้คุณเข้ามาเลย คุณไม่ควรเข้าไปในห้องของคนอื่นแบบนี้นะคะ พฤติกรรมดังกล่าวดีเหมือนจะไม่เหมาะสมอย่างมาก”

เซินโย่วคิดมาโดยตลอดว่าเฉียวเมียนเมียนนั้นนุ่มนวลและอ่อนแอ

เป็นคนที่ถูกรังแกได้ง่าย ๆ

หลังจากถูกต่อว่าอย่างรุนแรง เซินโย่วตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่จะยิ้มอย่างขอโทษ

“ขอโทษที เมื่อกี้ฉันเคาะประตู แต่ฉันคิดว่าคุณไม่ได้ยิน ฉันเลยเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”

แม้ว่าเธอจะขอโทษ แต่เฉียวเมียนเมียนก็ไม่เห็นคำขอโทษในแววตาของเธอ

เธอไม่ได้ยินดีที่จะรับคำขอโทษที่ไม่จริงใจเช่นนี้

“ในเมื่อคุณเคาะประตู แล้วฉันไม่ได้บอกให้คุณเข้ามา นั่นก็หมายความว่า ฉันไม่สะดวกที่จะให้คุณเข้ามา คุณเซินคะ คุณควรจะตระหนักถึงเรื่องนี้”

เธอค่อนข้างไม่สุภาพ ขณะที่เธอพูดต่อว่าออกไป

“คุณเซินคะ และที่สำคัญ ฉันกำลังนอนหลับ แล้วคุณกำลังรบกวนฉันค่ะ”

เซินโย่วยังคงมีรอยยิ้มที่สง่างามบนใบหน้าของเธอ แต่หลังจากเขินอายหลายครั้งรอยยิ้มก็แทบจะจางหายไปเสียหมด

ทันใดนั้น เธอก็ตระหนักว่าเฉียวเมียนเมียนนั้นต่างจากที่เธอได้จินตนาการไว้

“คุณเซิน ฉันยังอยากจะขอนอนพักต่อค่ะ” เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าและมองไปที่เธอ

“ขอโทษนะคะ กรุณาออกไปก่อนเถอะค่ะ อ้อ อย่าลืมปิดประตูให้ด้วยนะคะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซินโย่วหยุดนิ่ง

ดวงตาของเธอมืดลง รอยยิ้มของเธอก็จางหายไป

เมื่อเธอพูดอีกครั้งน้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยน

“คุณเฉียว ฉันมีสองสามคำที่จะพูดกับคุณ ฉันจะออกไปทันทีหลังจากที่พูดจบ ฉันคิดว่าตอนนี้คุณยังคงไม่ง่วงหรอก”

หลังจากได้ยินเสียงของเธอเปลี่ยนไป

เฉียวเมียนเมียนก็ถอนหายใจในใจกับสิ่งที่กำลังจะตามมา

เซินโย่วเป็นศัตรูกับเธอ คงจะผิดปกติถ้าเธออดกลั้นไม่ยอมทำอะไรเลย

ดูเหมือนว่าเซินโย่วจะไม่สามารถระงับมันได้อีกต่อไป

หญิงสาวเซินคนนี้ไม่ค่อยอดทนเอาเสียเลย

เฉียวเมียนเมียนต้องการได้ยินสิ่งที่เธอจะพูด ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า

“โอเค พูดมาสิคะ”

ดวงตาที่เป็นปรปักษ์ของเซินโย่วสบเข้ากับริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ

เธอจ้องมองมันสองสามวินาที ดวงตาของเธอก็เย็นชาลง

“ฉันคิดว่าคุณเฉียวรู้ดีอยู่แล้วเกี่ยวกับปัญหาแปลก ๆ ของอาซื่อ เขาไม่สามารถแตะต้องผู้หญิงได้เพราะเขามีอาการแพ้”