ตอนที่ 265 ฉันต้องการข้อมูลเกี่ยวกับเฉียวเมียนเมียนทั้งหมด

สาวใช้เริ่มพูดกับเธออย่างตื่นเต้น

อย่างไรก็ตามนายน้อยของพวกเขาเคยหลีกเลี่ยงผู้หญิงมาก่อน พวกเขาสงสัยด้วยซ้ำว่าเขาจะเป็นเกย์หรือเปล่า

แต่ตอนนี้นายน้อยแต่งงานแล้ว และยังคงรักใคร่กับคุณผู้หญิงของเขามาก มันเพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่ารสนิยมทางเพศของเขายังเป็นปกติ

ดูเหมือนว่าการที่นายน้อยไม่สนใจผู้หญิงเลยในอดีต ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจผู้หญิง แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้เจอผู้หญิงที่เขาชอบต่างหาก

ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาชอบ เขายังคงทำตัวเหมือนผู้ชายทั่วไป

ใบหน้าของเซินโย่วเย็นลง ขณะที่สาวใช้คุยกันต่อไป...

ในขณะที่สาวใช้พูดคุยกัน ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกได้ถึงดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งจ้องลงมา พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองและรู้สึกสั่นสะท้าน

ในใจเมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาของเซินโย่วจ้องมองมาที่พวกเขา ทุกคนต่างตกใจและปิดปากเงียบ

พวกเขาสบตากันด้วยความเสียใจ

พวกเขาลืมคิดไปได้อย่างไรว่า คุณหนูเซินชอบนายน้อยของพวกเขา

เธอชอบนายน้อยมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นต่อเธอ

ตอนนี้นายน้อยแต่งงานอย่างกะทันหัน เธอต้องเสียใจเป็นแน่

สิ่งที่พวกเขาเพิ่งพูดคือการโรยเกลือลงบนบาดแผลในใจของเธอ อย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตาม เซินโย่วดูเป็นคนอารมณ์ดี มีเกียรติและสง่างามอยู่เสมอ

สาวใช้ตกใจเล็กน้อยที่เห็นใบหน้าที่มืดมนของเธอ ที่จู่ ๆ ก็แตกต่างจากปกติ

“คุณหนูเซิน ฉันขอตัวนำน้ำตาลทรายแดงต้มไปให้คุณผู้หญิงก่อนนะคะ”

สาวใช้ที่ถือชามน้ำตาลทรายแดงต้ม โค้งคำนับแล้วรีบเดินขึ้นไปที่ชั้นบน

สาวใช้คนอื่น ก็แก้ตัวหลายอย่างและทยอยจากไป

เซินโย่วยืนอยู่ที่เดิม นึกถึงคำพูดพวกนั้น เธอกัดฟันเข้ากับริมฝีปากของเธอแน่น

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเหมาเยซื่อและผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ด้วยกันไปได้อีกไม่นาน แต่เธอก็ยังพบว่าความสุขในปัจจุบันของพวกเขานั้นเหลือทน

เฉียวเมียนเมียน มันเป็นใครกัน!

เธอมีคุณสมบัติอะไรถึงทำให้เหมาเยซื่อปฏิบัติต่อเธอได้ดีขนาดนี้!

เมื่อยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เซินโย่วรู้สึกไม่เต็มใจที่เธอคิดถึงเรื่องเหล่านี้มากขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอและส่งข้อความออกไป

: [เซลี ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับเฉียวเมียนเมียน ส่งมาให้ฉันโดยเร็วที่สุดที]

เธอรู้ว่ากงเซลีจะช่วยเธอได้แน่นอน

เพราะเขาชอบเธอ

เธอรู้มาโดยตลอด

............

ในห้องนอน

เหมาเยซื่ออุ้มเฉียวเมียนเมียนไปที่เตียง

“คุณง่วงไหม?”

เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอ

“นอนพักเถอะถ้าคุณง่วง ผมจะปลุกคุณเมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ”

เฉียวเมียนเมียนง่วงนอนจริง ๆ

เธอเหนื่อยง่ายในช่วงฤดูร้อนและมีประจำเดือน

เมื่อสักครู่เธอมุ่งความสนใจไปที่การรับมือกับคุณผู้หญิงเหมาคนเก่าและคุณผู้หญิงเหมาคนปัจจุบัน จากนั้นเธอก็ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ กระทั่งตอนนี้พลังของเธอหมดแล้ว

“ค่ะ” เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วหาว เสียงของเธออู้อี้ ขณะที่เธอพูดว่า “ฉันง่วงนิดหน่อย”

เหมาเยซื่ออุ้มเธอ และวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

“นอนสักพักเถอะ”

“แล้วคุณล่ะ?”

เฉียวเมียนเมียนอดไม่ได้ที่จะหาวสองสามครั้ง

“ผมจะไปห้องอ่านหนังสือสักพัก” เหมาเยซื่อนั่งลงบนเตียงและซุกตัวเธอไว้

“ผมต้องจัดการเรื่องของบริษัทต่ออีกนิดให้เรียบร้อย”

เขามักจะทำได้ดีอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาดูแลเธอมานานแล้ว

ดวงตาของเฉียวเมียนเมียนหลบลงและเม้มริมฝีปาก ขณะที่เขาคลุมตัวเธอด้วยผ้าห่มผืนบาง รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของเธอ