ตอนที่ 247 คิดถึงหญิงสาวที่นุ่มนวลและน่ารักคนเดิม

เดิมทีเธอทำหน้าบึ้งอยากจะไม่สนใจเขา แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาตามเธอไป ทันทีที่เธอเดินออกจากประตูซูเจ๋อก็สบตากับเธอ

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ขวางเธอไว้

“เมียนเมียนมาคุยกันก่อนสิ”

เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นและมองเขาอย่างเย็นชา “หลีกไป”

ซูเจ๋อไม่ขยับและจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้าเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเครียด

“เมียนเมียน เรายังคุยกันได้ใช่ไหม? ผมมีบางอย่างจะพูดกับคุณ”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” เฉียวเมียนเมียน พูดด้วยความรังเกียจ น้ำเสียงของเธอเย็นชา

ซูเจ๋อรู้สึกเจ็บปวดมากกับความเฉยเมยและความรังเกียจที่ฉายผ่านแววตาของเธอ

เฉียวเมียนเมียน ตอนนี้เธอดูคล้ายเม่นที่ปกคลุมไปด้วยหนามแหลม

หนามของเธอยืนขึ้นเมื่อเห็นหน้าเขา

เธอปฏิเสธที่จะสื่อสารกับเขา

เธอเฉยเมยและแปลกแยกกับเขามากกว่าคนแปลกหน้าทั่วไป

ซูเจ๋อไม่คุ้นเคยกับมัน และพบว่ามันยากที่จะยอมรับได้

เขาเริ่มคิดถึงสาวน้อยที่นุ่มนวลและน่ารักคนเดิม

“เมียนเมียน อย่าเป็นแบบนี้สิ” ซูเจ๋อดูเจ็บปวดมาก

“ผมรู้ว่าผมทำให้คุณผิดหวัง ผมพยายามที่จะแก้ไข แต่คุณไม่เต็มใจที่จะให้โอกาสผมได้ทำอะไรเพื่อคุณเลย บอกผมที ผมจะต้องทำยังไงคุณถึงจะยกโทษให้ผม”

เฉียวเมียนเมียนไม่ได้คาดหวังว่าซูเจ๋อจะมีหน้ามาพูดเช่นนี้กับเธอ

เขายังอยากได้รับการให้อภัยจากเธองั้นเหรอ?

หน้าด้านแค่ไหนที่จะพูดคำที่ไร้ยางอายเช่นนี้?

เขาไร้ยางอายมากจนแม้แต่แม่ซู ก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

เมื่อก้าวไปข้างหน้า แม่ซูก็ตบศีรษะเขา

“แกมันเลว หลังจากที่แกทำทุกอย่างพังไปแล้ว แกยังมีหน้ามาขอให้เมียนเมียนยกโทษให้อีกหรือ? กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้ อย่าออกมาทำให้ตัวเองต้องอับอายอีก!”

“แม่!”

ซูเจ๋อเลี่ยงการตบตีของแม่ซู และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า

“ผมมีเรื่องจะพูดกับเมียนเมียนจริง ๆ แม่ไม่เข้าใจอะไรเลย แม่อย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องของผมจะได้ไหม”

แม่ซูตบเขาอีกครั้ง ร่างกายของเธอสั่นด้วยความโกรธ “ฉันไม่เข้าใจ? แกได้ทำให้นางจิ้งจอกไร้ยางอายนั่นท้อง ฉันคิดผิดงั้นเหรอ? ฉันขอบอกแกว่าอย่าคิดจะพาเธอเข้ามาในตระกูลซูของเรา เพียงเพราะเธอท้องหรอกนะ เธอจะไม่สามารถเข้ามาในตระกูลได้ตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิตอยู่!”

“แม่ นั่นมันหลายชายของแม่นะ!”

“หลานชายฉันอะไรกัน? ฉันจะไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น หล่อนเป็นผู้หญิงง่าย ๆ แบบนั้น หากหล่อนยั่วยวนแกได้อย่างไร้ยางอาย หล่อนก็สามารถยั่วยวนผู้ชายอื่นได้เช่นกัน ใครจะรู้ว่าเด็กในท้องของหล่อนเป็นลูกใคร แกเชื่อหล่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แม่กำลังจะพูดอะไร? นอกจากผมแล้ว อันซินไม่มีผู้ชายคนอื่นอีก เด็กจะเป็นใครได้ นอกจากหลานชายของแม่”

พวกเขาเริ่มทะเลาะกัน

เฉียวเมียนเมียนยืนอยู่ข้าง ๆ เฝ้าดูสักครู่ ก่อนจะที่ล้มเลิกความคิดที่จะเป็นสื่อกลางระหว่างพวกเขาและหันหลังเดินจากไป

ไอ้บ้าอย่างซูเจ๋อควรได้รับการสั่งสอนบทเรียนจากแม่ซูแล้ว

เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องห้ามแม่ซู

เธอเดินข้ามถนนอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังโรลส์รอยซ์สีดำที่จอดอยู่เงียบ ๆ ใต้ต้นอู่ตง

ทันทีที่เธอเดินไปที่ประตู ประตูรถก็เปิดออก

ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างาม ดวงตาสีเข้มของเขาสบเข้ากับเธอ เขาจ้องมองเธออย่างอ่อนโยน

เมื่อพบกับการจ้องมองของเขา ริมฝีปากของเฉียวเมียนเมียนโค้งงอโดยไม่ได้ตั้งใจ

เธอก้มลงและเข้าไปในรถ

ในขณะที่เธอเข้าไปในรถ ชายคนนั้นก็ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

เขาโอบแขนเรียวรอบเอวของเธออย่างหวงแหน

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม”

ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ เมื่อประตูรถปิดสนิทแล้ว