ตอนที่ 228 คุณจะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีแบบนี้ตลอดไปไหม?
ตอนที่ 228 คุณจะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีแบบนี้ตลอดไปไหม?
ยิ่งเหมาเยซื่อพูดเรื่องนี้ เฉียวเฉินก็รู้สึกอับอายมากขึ้น เขารีบโบกมือและพูดติดอ่างว่า “ไม่-ไม่ต้อง...”
“เอิ่ม..พี่เขย ผมมีกระเป๋าที่ยังไม่ได้จัด ผมขอตัวไปจัดของก่อนดีกว่าครับ”
“แค่ก ๆ พี่สาว พี่เขยมาแล้ว ที่นี่คงไม่ต้องการผมแล้ว ให้เขาอยู่ดูแลพี่ละกันนะฮะ”
จากนั้นเขาก็หันกลับ แล้วรีบเดินหนีออกไป
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ร่างผอมเพรียวของชายหนุ่มก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากออกมาจากห้องได้ เขาก็ปิดประตูอย่างเบามือด้วยความเกรงใจ
เมื่อดูเฉียวเฉินหนีออกไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เฉียวเมียนเมียนก็พูดไม่ออก
เจ้าเด็กคนนี้หนีเร็วจัง!
…………
“น้องชาวของคุณ ห่วงใยคุณมากเลย”
เหมาเยซื่อหยิบน้ำตาลทรายแดงต้มบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา พร้อมกับใช้ช้อนตักเพื่อทดสอบอุณหภูมิของน้ำด้วยตนเอง หลังจากแน่ใจแล้วว่าอุณหภูมิเหมาะสมแล้ว เขาจึงยื่นชามให้เธอ
“ดื่มตอนร้อน ๆ สิ ท้องของคุณยังเจ็บอยู่หรือเปล่า? ให้ผมเรียกหมดให้ไหม?”
เฉียวเมียนเมียนยังคงรู้สึกอับอายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แต่โชคดีที่เหมาเยซื่อไม่ได้ล้อเลียนหรือทำเรื่องตลก
เขาเลิกพูดถึงเรื่องนี้
เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอเย็นลงมาบ้างแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกอับอายอยู่เล็กน้อย
สีแดงบนแก้มยังแดงระเรื่อ ไม่จางหายไปจากใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเสียทั้งหมด ในขณะที่เธอกดริมฝีปากลงเพื่อดื่มน้ำตาลทรายแดงต้ม หลังจากนั้นจบเพียงเล็กน้อย เธอก็ดื่มมันทั้งหมดภายในอึกเดียว
อาจเป็นเพราะเธอรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เธอจึงสำลักเล็กน้อย
เหมาเยซื่อลูบหลังเธอเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่อ่อนโยน “ทำไม คุณรีบดื่มขนาดนี้ล่ะครับ”
หลังจากไอสักพัก เธอก็ค่อย ๆ สงบลง
ดวงตาของเธอมีน้ำจากอาการไอ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอก็ดูผิดปกติจากเดิมเล็กน้อย
เหมาเยซื่อตะลึงงันเอื้อมมือไปปัดผมม้าที่ปิดคิ้วของเธอออก เขาลูบศีรษะเธอและถามด้วยเสียงต่ำ
“ที่รัก เป็นอะไรไป?”
เธอกัดริมฝีปากและกะพริบตาทำให้หมอกในดวงตาของเธอขุ่นมัวยิ่งขึ้น
เหมาเยซื่อรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยหลังจากเห็นดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างกะทันหัน
“ที่รักครับ?”
เขาขมวดคิ้วดวงตาลึกของเขาจับจ้องไปที่เธอ เขามองเธออย่างระมัดระวังเพียงครู่แล้วถามว่า
“ทำไมคุณถึงร้องไห้ล่ะ ใครรังแกคุณ”
เขาคิดอย่างรอบคอบ
เขาไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดนี่
ทุกอย่างก็ดูเรียบร้อยดี แต่ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ?
เฉียวเมียนเมียนสูดลมหายใจและส่ายหน้า เธอพูดด้วยน้ำเสียงร้องไห้
“เหมาเยซื่อคะ”
เดิมทีเสียงของเธอนั้นละเอียดอ่อนและฟังดูนุ่มนวลเมื่อเธอพูด แต่ตอนนี้มันนุ่มนวลและละเอียดลออมากขึ้นกว่าเดิม
เมื่อรวมกับน้ำเสียงที่ดูไร้เดียงสาของเธอ เหมาเยซื่อก็รู้สึกสงสารเธอเป็นพัน ๆ คะแนนก็ว่าได้
เขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
เมื่อเขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ “ครับ สามีของคุณอยู่นี่แล้ว คุณมีอะไรจะพูดกับผมไหม?”
เฉียวเมียนเมียน มองเขาด้วยดวงตาสีดำหมอก
“คุณจะปฏิบัติกับฉันอย่างดีเช่นนี้ตลอดไปไหมคะ”
เหมาเยซื่อตะลึง
เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เธอจะถามคำถามเช่นนี้
แต่เขาก็ให้คำตอบเธออย่างรวดเร็วเช่นกัน “ครับ”
“จริง ๆ นะ?”
เฉียวเมียนเมียนสูดอากาศเข้าเต็มปอด “คุณจะดีกับฉันตลอดไปจริง ๆ เหรอคะ?”
ตอนนี้จู่ ๆ เธอก็รู้สึกตื่นตระหนก
เธอกลัวจริง ๆ ว่าเมื่อเธอคุ้นเคยกับการที่เหมาเยซื่อเอาอกเอาใจเธอแบบนี้ เขาจะกลายเป็นเหมือนซูเจ๋อ
เขาจะตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่น แล้วขอหย่าร้าง และทิ้งเธอไปในที่สุดลพี่ล่ะกันนะยมาแล้ว ที่นี่คงไม่ต้องการผมแล้ว ให้เขาอย