ตอนที่ 165 ฉันก็รักของฉัน

​​​​​​​เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉียวเมียนเมียน ราวกับว่าเธอเป็นอะไรที่แปลกประหลาดมาก

“คนบาปอย่างเธอยังจะมาทำอะไรอยู่ที่นี่”

“ป้าหลินและอันซิน เป็นแบบนี้แล้ว เธอยังไม่พอใจอีกเหรอ เธอต้องการให้คนมาทำร้ายฉันด้วยอีกคนไหม”

“ออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ และไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ฉันไม่มีลูกสาวอย่างเธอ”

มือของเฉียวเมียนเมียนยังคงกำแน่น

เธอหายใจเข้าลึก ๆ และเงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าที่ซีดเล็กน้อย เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เมื่อรู้สึกถึงมือที่แตะบนไหล่ของเธอ

เธอหันกลับในทันทีและถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

เหมาเยซื่อกอดเธอและวางมือใหญ่ไว้บนศีรษะอย่างปลอบโยนเธอ

“ที่รัก เราควรออกไปได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เวลากับสถานที่ที่น่ากลัวเช่นนี้”

อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้อบอุ่น

และมือบนศีรษะของเธอ ทำให้เธอรู้สึกสงบและมั่นคง

เธอรู้สึกดีและอบอุ่นจากการสัมผัสของเขาจนถึงหัวใจของเธอ

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกราวกับว่าเธอได้รับการเยียวยาจากการกอดนี้

แม้ว่าเธอจะยังเจ็บ แต่เธอก็ดีกว่าเมื่อครู่เป็นอย่างมาก

จากนั้นเหมาเยซื่อก็หันกลับมา ดวงตาที่อ่อนโยนของเขาเย็นชาลงอีกครั้ง

ความรู้สึกเย็นวาบเล็ดลอดออกมาจากดวงตาของเขา

เขาจ้องมองไปที่เฉียวหรุ่ยและเฉียวอันซิน จากนั้นยิ้มและพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า

“เฉียวหรุ่ย ที่ฉันให้ความเคารพคุณอยู่บ้างเพียงเพราะคุณเป็นเพราะของเมียนเมียน”

“แต่ตอนนี้ คุณทำให้คนของฉันเจ็บปวดมากขนาดนี้ ฉันไม่คิดว่า คุณสมควรได้รับความเคารพเช่นนี้อีกต่อไป”

"ฟังนะ ห้องนอนของป้าเฉียวจะต้องถูกเปลี่ยนให้กลับสู่สภาพเดิม นับจากนี้เป็นต้นไป คนของฉันบอกว่าไม่มีใครสามารถย้ายเข้ามาในห้องนี้ได้ และมันก็ต้องเป็นแบบนั้น”

“ฉันได้ประกาศชัดเจนแล้ว ถ้าคุณยืนกรานที่จะต่อต้าน ฉันเชื่อว่าคุณต้องแบกรับกับผลที่ตามมาไม่ได้ไหวอย่างแน่นอน”

“นี่เป็นเพียงคำเตือน หากมีครั้งต่อไป มันจะไม่ง่ายอย่างนี้อีก”

“และ.” เขามองลงมาที่เธอด้วยความอ่อนโยน

“คนของฉัน ฉันรักและดูแลเธอ เธอเป็นคนที่ยอดเยี่ยม คุณไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อของเธอ”

“เมื่อกี้คุณบอกไปแล้วนะ ว่าคุณไม่มีลูกสาวอย่างเธอ งั้นเราก็มายุติความสัมพันธ์นี้กันให้ชัดเจนเถอะ”

เหมาเยซื่อยิ้มเยาะและเผชิญหน้ากับดวงตาที่ลุกโชนของเฉียวหรุ่ย

“ฉันจะให้ทนายส่งข้อตกลงโดยละเอียดสำหรับการตัดสัมพันธ์ในวันพรุ่งนี้”

เฉียวหรุ่ยตกใจและโกรธ

“คุณเป็นใครกัน นี่มันเรื่องของครอบครัว คุณเป็นแค่คนนอก มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

เหมาเยซื่อหัวเราะอย่างไม่จริงใจ

“ดีแล้วที่คุณไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่เพียงแค่รู้ว่าทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเฉียวเมียนเมียน จากนี้ไปฉันจะมีส่วนร่วมและฉันจะดูแลมันทั้งหมด ใครก็ตามที่กล้าทำให้เธอเสียใจอีกครั้ง ไม่ว่าใครก็ตาม ฉันจะไม่ปล่อยไปแน่”

เสียงของชายคนนี้ไม่ดัง แต่ทุกคำพูดของเขามีน้ำหนักมาก