ตอนที่ 143 สัญญานะ ว่าคุณจะไม่ทำอะไรเลยเถิด
ตอนที่ 143 สัญญานะ ว่าคุณจะไม่ทำอะไรเลยเถิด
ถ้าเธอไปนอนที่โซฟา เขาก็จะได้นอนสบาย ๆ บนเตียง
แต่เพราะเขา...ยืนกรานอยากใช้ห้องร่วมกับเธอ
นั่นแหละที่เป็นปัญหา
เฉียวเมียนเมียนไม่ค่อยเชื่อว่าเขาจะสามารถหลับได้
เขาไม่เหมือนเธอ เพียงแค่ปิดไฟและดึงผ้าม่านห้องให้มืดก็สามารถนอนได้แล้ว
เฉียวเมียนเมียนมองไม่เห็นท่าทีของชายคนนั้น แต่เธอรู้ได้จากน้ำเสียงที่เขากำลังพูด เขาอาจจะกำลังขมวดคิ้ว
“คุณคิดว่าผมจะนอนหลับไหม ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองนอนที่โซฟา ที่รัก คุณอาจจะนอนได้ แต่ผมปล่อยให้คุณนอนที่โซฟาไม่ได้หรอก ไม่ต้องห่วงผม”
“แต่...”
“ที่รัก ถ้าคุณรู้สึกไม่ได้จริง ๆ ก็ให้ผมไปนอนบนเตียงได้นะ แต่ถ้าคุณกลัวว่าผมจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะ ถือว่าผมไม่ได้พูดละกัน”
เฉียวเมียนเมียนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอหวั่นไหว
“ถ้างั้น คุณสัญญามาก่อนได้ไหมว่าจะไม่ทำอะไรเลยเถิด”
“ไม่ให้สัญญาไม่ได้หรอก”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ที่รัก ถ้าผู้ชายคนหนึ่งสามารถรับปากว่าจะไม่คิดอะไรเลย เมื่อได้นอนบนเตียงกับผู้หญิงที่รัก”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ผมรับปากกาได้แค่จะไม่ทำถึงขั้นนั้น แต่รับปากไม่ได้หรอกว่าจะไม่กอด ไม่จูบคุณ”
ไม่มีเสียงตอบรับ
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่าแก้มตนเองร้อนผ่าว
เขาเป็นที่...ตรงไปตรงมาเสียเหลือเกิน
เธอจะตอบสนองต่อสิ่งนี้อย่างไร
เขาจะโกหกสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
ในขณะที่เธอไม่มีคำพูดใด ๆ
ห้องทั้งห้องเงียบลง
ในห้องมีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินหน้าไปไม่หยุดยั้ง และเสียงหายใจของพวกเขา
เวลาผ่านไปสามถึงสี่นาที
ในที่สุดเฉียวเมียนเมียนก็ตัดสินใจ “เหมาเยซื่อคะ”
“หืม?”
ชายคนนั้นยังตัวลุกขึ้น
เฉียวเมียนเมียนคว้ามุมผ้าห่มของเธอ ขณะที่หน้าแดงระเรื่อ
“ฉันคิดว่าคุณลุกขึ้นมาและนอนหลับบนนี้”
ไม่กี่วินาทีหลังจากเงียบไป ชายคนนั้นก็ถามว่า “แล้วคุณล่ะ”
“เอ่อ เตียงค่อนข้างใหญ่” เฉียวเมียนเมียนเขินอายเล็กน้อย
“มันก็พอดีให้คนสองคนนอนอย่างสบาย หากคุณไม่พอใจกับสิ่งนี้ คุณก็...”
ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค เธอก็รู้สึกได้ว่าร่างที่มืดเคลื่อนผ่านตัวเธอ ตามด้วยพื้นฟูกนอนที่จมลงไปอีกด้านหนึ่ง
ผ้าห่มที่เธอคว้าก็ถูกดึงไปด้วย
ก่อนที่เธอจะตอบสนองต่อสิ่งนั้น เธอรู้สึกได้ถึงวงแขนที่แข็งแกร่งโอบรอบเอวของเธอ อ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่น
เหมาเยซื่อรั้งเธอไว้ใกล้ ๆ และดึงผ้าห่มคลุมทั้งคู่
หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาดิ้นเล็กน้อยจากความตกใจ
“เหมาเยซื่อคะ ปล่อยฉันเถอะ”
“อย่าขยับสิ ที่รัก”
เพราะการดิ้นของเธอ จะปลุกความปรารถนาที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมมันไว้
เหมาเยซื่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า
“ผมแค่อยากกอดคุณนอน ผมไม่ทำอย่างอื่นหรอก แต่ถ้าคุณยังคงดิ้นอยู่แบบนี้ ผมจะควบคุมตัวเองไม่ไหวเอานะ”