ตอนที่ 90 อย่าลืมคิดถึงผมล่ะ

“เปล่านะคะ”

เฉียวเมียนเมียนตะลึงเล็กน้อยและปฏิเสธทันที เขาจะเสียใจทำไม

เขาเป็นผู้ชายที่โดดเด่นขนาดนี้

แต่เป็นเพราะเขาโดดเด่นเกินไปจนเธอไม่ต้องการให้เขาอยู่ใกล้ ๆ

การปรากฏตัวของเขาในสองวันที่ผ่านมา ทำให้เธอถูกเกลียดในวิทยาลัยมากกว่าเมื่อก่อน

เหมาเยซื่อเปิดประตูและพูดไม่ปล่อยให้เธอได้พูดแทรก

“งั้นให้ผมเดินไปส่งที่นั่นละกัน ไปกันเถอะ”

**

เมื่อเขาลงจากรถ เหมาเยซื่อจับมือเธอ

ฝ่ามือขอเขาใหญ่และอบอุ่น เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งเมื่อจับมือเขา

ราวกับว่าพวกเขาจะจับมือกันแบบนี้ไปตลอดชีวิต

พวกเขาเดินเข้าไปในวิทยาลัย

เหมาเยซื่ออยู่ในชุดสูทและแต่งตัวเหมือนชนชั้นสูงโดยสมบูรณ์ ใบหน้าที่หล่อเหล่าและทรงเสน่ห์ไม่มีที่ติของเขาสะดุดตา

ไม่ต้องพูดถึงขาที่ยาวและหุ่นที่สมบูรณ์แบบ

เขาสูงเกือบ 1.90 เมตรและโดดเด่นในทุกฉาก

มีเด็กผู้หญิงจำนวนมากส่งเสียงร้องและจ้องมองเขาตลอดทาง

“เธอรู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้คือใคร? เขาหล่อมาก”

“ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขานั่นคือเฉียวเมียนเมียนใช่ไหม? ไม่ใช่ว่าเพิ่งเลิกกับซูเจ๋อหรอกหรือ ทำไมเธอถึงมีผู้ชายคนอื่นล่ะ”

“ฉันได้ยินมาว่า เฉียวเมียนเมียนนอกใจซูเจ๋อ นั่นแหละสาเหตุที่พวกเขาเลิกกัน เรื่องนี้เป็นเพราะผู้ชายคนนี้หรือเปล่า?”

“ซูเจ๋อหล่อและรวยมากเลยนะ ตระกูลก็มีฐานะ เขาดีกับเธอเสมอ เธอจะนอกใจเขาได้อย่างไร? ฉันว่าผู้ชายคนนี้แค่หล่อ แต่คงไม่มีจุดเด่นอย่างอื่น เขาจะร่ำรวยเหมือนซูเจ๋อด้วยรึเปล่า?”

“ใช่ ฉันเคยได้ยินมาว่า ซูเจ๋อให้เงินจำนวนมหาศาลกับเฉียวเมียนเมียน หลังจากที่เลิกกัน ผู้ชายคนนี้คงเป็นเด็กของเธอรึเปล่า?”

หลายคนล้อเลียนเธอ หลังจากที่เธอเลิกกับซูเจ๋อ

พวกเขาคิดว่าเธอจะน่าสงสารและน่าสมเพช

แต่ใครจะคาดคิดว่าเธอได้พบกับผู้ชายที่ยิ่งใหญ่หลังจากนั้นเพียงไม่นาน

ความมั่งคั่งและฐานะของเขานอกเหนือจากรูปลักษณ์ของเขาเพียงอย่างเดียวก็มีคนจำนวนมากอิจฉาเขาแล้ว

เฉียวเมียนเมียนสมควรแล้วเหรอที่จะหาแฟนที่ดีได้เช่นนี้

ทุกที่ ล้วนแต่พูดเรื่องราวเหล่านี้ของเธอ

**

เหมาเยซื่อเดินไปส่งเฉียวเมียนเมียนไปตลอดทางจนถึงหอพัก

“ขึ้นไปสิ”

เขาปล่อยมือเธอและมองไปที่เธอ

“ผมจะรอจนกว่าคุณจะขึ้นไปก่อน แล้วค่อยไป”

“ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ คุณก็กลับไปทำงานได้แล้วค่ะ”

ในขณะที่เขาปล่อยมือของเธอ เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด ราวกับว่ามีบางอย่างขาดหายไป

มันเป็นเวลากว่า 10 นาทีที่เขาจับมือเธอ

ทำไมเธอรู้สึกถึงความคุ้นเคย

เธอโบกมือให้เขา

“บายค่ะ”

แล้วหันหลังเดินขึ้นเข้าไปในตึก

“เมียนเมียน”

เฉียวเมียนเมียน ก้าวไปเพียงสองก้าวเมื่อเธอได้ยินเขาเรียก

เสียงเขาฟังดูอ่อนโยนมาก

หัวใจของเฉียวเมียนเมียนกระพือปีกและเธอหยุดอยู่ตรงนั้น

ค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ

“มีอะไรอีกไหมคะ”

เหมาเยซื่อก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับมองไปที่เธอด้วยรอยยิ้ม

“อืม ผมลืมอะไรไป”

“อะไรคะ?”

เขาโอบเธอไว้ในอ้อมกอด

จากนั้นเขาก็จูบเธออีกครั้ง

“ทานข้าวด้วยนะ ตั้งใจเรียน พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วอย่าลืมคิดถึงผมด้วยล่ะ”