ตอนที่ 76 ยังเป็นคนอยู่ไหม
ตอนที่ 76 ยังเป็นคนอยู่ไหม
“นายกำลังบอกว่าอาการบาดเจ็บของสาวน้อยคนนี้คือรอยขีดข่วนงั้นเหรอ?”
เหมาเยซื่อไม่แสดงท่าทางอะไร และพูดอย่างเย็นชา
“มีปัญหาอะไรล่ะ?”
ลู่เหยาพูดไม่ออกเลยจริง ๆ
นี่น่ะ เหมาเยซื่อไม่สนใจว่าเขาจะเพิ่งใช้เวลาในห้องผ่าตัดตั้งสิบชั่วโมง และยืนยันให้เขาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของภรรยาเป็นการส่วนตัว แต่เธอมีแค่รอยฟกช้ำเหรอ?
ความเป็นมนุษย์ของเขาอยู่ที่ไหน?
เขายังเป็นมีความเป็นคนอยู่หรือไม่!
ผู้ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับผู้หญิงมากกว่าเพื่อน!
เขาทำเกินแล้ว เดียวในอนาคตเขาจะไม่มีเพื่อนเลยสักคน
ลู่เหยาโมโหอย่างบ้าคลั่ง
“นายรู้ไหมว่าการผ่าตัดเป็นเวลาสิบชั่วโมงมันเหนื่อยขนาดไหน”
เหมาเยซื่อเหลือบมองเขาและพูดเบา ๆ ว่า
“ฉันเคยต้องผ่าตัดติดต่อกันถึงสิบห้าชั่วโมงมาแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร”
ลู่เหยาพูดไม่ออก
นั่นมันนาย เข้าใจไหม?
นายมันเป็นเหล็ก แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเป็นเหมือนนายนี่
เหมาเยซื่อไม่รู้สึกผิดใด ๆ เลย เมื่อมองไปที่รูปลักษณ์ของเขา ลู่เหยาโกรธมากจนอยากจะตัดความสัมพันธ์ของพวกเขา
เขาคร่ำครวญด้วยความโกรธ
“ประธานเหมา คุณเหมา นายเป็นหมอมาก็หลายปี นายดูไม่ออกเหรอว่าอาการบาดเจ็บของภรรยาไม่ได้ร้ายแรงอะไร เธอไม่จำเป็นต้องมาโรงพยาบาล รอยฟกช้ำแค่สองสามจุดเท่านั้น โอเค๊?”
เธอเดินไปหาลู่เหยา และพูดในขณะที่ใบหน้ายังแดงอยู่
“คุณหมอค่ะ ฉันขอโทษที่รบกวนคุณค่ะ คุณไม่ต้องใส่ใจเขา ฉันสบายดีค่ะ ฉันไม่ต้องการตรวจแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
เธอไม่รู้ว่าเหมาเยซื่อ มีความกระตือรือร้นที่จะขอความช่วยเหลือเช่นนี้ได้อย่างไร
เธอแค่มีรอยข่วนที่ผิวหนัง เขาถึงกับให้หมอใหญ่ของโรงพยาบาลเป็นผู้ตรวจให้เป็นการส่วนตัว
นี่ไม่ใช่การใช้ความสามารถอย่างสูญเปล่าหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้นเธอรู้สึกอับอายมากขึ้น เมื่อรู้ว่าลู่เหยาเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด
เธอรู้สึกว่าเหมาเยซื่อทำมากเกินไปจริง ๆ
ถ้าเธอมีเพื่อนแบบนี้ เธอจะต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาอย่างแน่นอน
เฉียวเมียนเมียนหันจากไป
แต่หลังจากก้าวไปได้สองก้าว เธอก็ถูกเหมาเยซื่อจับไว้
ชายคนนั้นดึงเธอกลับอย่างแรงและสวมกอดเธอ เขาก้มศีรษะลงใกล้หูของเธอแล้วกระซิบว่า
“ถ้าคุณไม่ยอมให้เขาตรวจ ผมจะตรวจให้เอง จากนั้นผมจะตรวจให้ละเอียดทั้งภายนอกและภายในเลย ที่รัก ถ้าคุณอยากให้ผมตรวจ เราก็ไปกันได้แล้ว”
เฉียวเมียนเมียนตัวแข็ง
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเขินอายด้วยความรำคาญ
คนขี้โกง!
เหมาเยซื่อจ้องไปที่ดวงตากลมของเธอ แก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้น เขาหัวเราะเบา ๆ
“คุณตัดสินใจได้รึยัง ว่าจะให้เขาตรวจหรือให้ผมตรวจ?”
***
ภายใต้การยืนยันของเหมาเยซื่อ ลู่เหยาได้ทำการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ผลการตรวจสอบออกมาและแสดงให้เห็นว่านอกจากรอยขีดข่วนเล็กน้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอื่นใด
ลู่เหยาเปิดขาวไอโอโดฟอร์และครีม 1 ขวด
“ประธานเหมาครับ ที่นี่คุณโล่งใจได้รึยัง?”
เขาส่งครีมให้เหมาเยซื่อ พร้อมกับกัดฟัน
เหมาเยซื่อรับมันและอ่านคำแนะนำก่อนที่จะเดินไปหาเฉียวเมียนเมียน
เขาเปิดขวดจุ่มด้วยสำลี แล้วยกแขนเฉียวเมียนเมียนขึ้น
“มันอาจจะแสบสักหน่อย อดทนนิดเดียวนะ”
“ฉันทำเองได้ค่ะ”
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกอายที่ขมขื่น เพราะถ้าไม่ใช่เธอ ลู่เหยาคงได้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน
“ห้ามขยับ” เหมาเยซื่อรั้งเธอและทำการฆ่าเชื้อตามรอยแผลที่ฟกช้ำเหล่านั้น