ตอนที่ 68 ผู้หญิงชั่วร้าย
ตอนที่ 68 ผู้หญิงชั่วร้าย
เขาแทบจะกลิ้งไปด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงตะโกนลั่น
“แก ไอบัดซบ ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก”
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเตะที่ขาอีกข้าง
คราวนี้เขาจึงหมดสติเพราะความเจ็บปวด
เซินเยวเยว่รู้สึกว่าขาของเธอสั่นขณะที่เธอเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อบอดี้การ์ดเข้ามาคว้าตัวเธอ เธอก็หมดเรี่ยวแรง และขอร้องอย่างอ่อนโยน
“ได้โปรดอย่าหักขาฉันเลย”
จ้าวหวันถิงนั่งลงบนพื้นด้วยความตกใจอย่างสุดขีด
พวกเขาเป็นเพียงนักศึกษา
แม้ว่าพวกเขาจะหยิ่งยโสและข่มขู่ผู้อื่น แต่พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้พวกเขาสั่นด้วยความกลัว มองไปที่ตูเจ๋อที่นอนหมดสติและถูกหักขา
“คุณเฉียว สองคนนี้เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับคุณใช่ไหมครับ คุณเฉียวอยากให้พวกเราจัดการกับพวกเธอยังไง แจ้งได้เลยครับ”
หัวหน้าบอดี้การ์ดเดินไปหาเฉียวเมียนเมียน พร้อมโค้งคำนับให้เธอก่อนจะถามอย่างสุภาพ
“เมียนเมียน พวกเราผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย”
“เมียนเมียน ครั้งนี้ยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะ อย่างน้อย ๆ เราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน”
ตอนนี้พวกเขาสั่นสะท้านมากยิ่งขึ้น เมื่อคิดว่าขาของตนเองจะถูกหัก
ในตอนนี้ทั้งคู่ดูน่าสมเพช น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกันไปหมด
เฉียวเมียนเมียน มองพวกเขาอย่างเย็นชา
“เมียนเมียน” เจียงหลัวลี่ พูดอย่างโกรธ ๆ ว่า
“เธอจะยกโทษให้พวกนี้ง่าย ๆ ไม่ได้นะ พวกเขาทำเกินไป”
หากไม่ใช่การแทรกแซงที่รวดเร็วของซูเจ๋อ สิ่งต่าง ๆ คงจะกลายเป็นเรื่องแย่มาก
จากความคิดนั้นของเจียงหลัวลี่ เธอได้มองสำรวจไปรอบ ๆ
ซูเจ๋ออยู่ที่ไหน?
ทำไมเขาไม่อยู่แถวนี้?
เขาซ่อนตัวเพราะเขาคงคิดว่าไม่เหมาะที่จะปรากฏตัวหรือเปล่า?
“หลัวหลัวไม่ต้องกังวลไป ฉันไม่ใช่นักบุญนะ”
เธอยิ้มให้เขา แล้วหันไปเผชิญหน้ากับเซินเยวเยว่และจ้าวหวันถิง เธอคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วจึงพูดว่า
“จัดการกับพวกเขาตามปกติ ทำในสิ่งที่ควรทำ”
การกระทำของเซินเยวเยว่แน่นอนว่าจะต้องถูกลงโทษจากวิทยาลัย สำหรับนักศึกษาปี 3 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่จะสำเร็จการศึกษา ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการถูกไล่ออกแล้ว
แม้ว่าสิ่งนี้จะทำลายอนาคตของเธอ แต่เธอก็เป็นคนใจร้ายในตอนแรก
บอดี้การ์ดพยักหน้ารับ
“รับทราบครับ”
ด้วยเหตุนี้เขาจึงโบกมือสั่งการ “พาออกไปก่อน”
เซินเยวเยว่และจ้าวหวันถิงตื่นตระหนกมากขึ้นเมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้
“เมียนเมียน เราตระหนักถึงความผิดพลาดของเราแล้ว โปรดให้โอกาสพวกเราได้แก้ตัวอีกครั้ง”
“นั่นสิ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แล้วยังนอนห้องเดียวกันถึงสามปี ครั้งนี้เธอจะไม่ให้อภัยพวกเราเลยเหรอ”
เฉียวเมียนเมียนเดินไปหาพวกเขา
เธอมองลงไปที่พวกเขาอย่างเย็นชาและพูดทุกคำอย่างชัดถ้อยชัดคำและเย็นชา
“พวกเธอคิดผิดแล้ว เธอไม่เคยเป็นเพื่อนที่ดีกับพวกเธอ ฉันจะให้อภัยกับคนที่กลับใจอย่างจริงใจเท่านั้น คนอย่างพวกเธอไม่ได้หมายความอย่างที่พูดจริง ๆ หรอก ฉันจะไม่ให้โอกาสอะไรกับพวกเธออีก”
เมื่อตระหนักว่าคำอ้อนวอนของพวกเขาใช้ไม่ได้ผล ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที
“เฉียวเมียนเมียน อีคนชั่วช้า แกมันจิตใจโหดเหี้ยมและใจร้ายต่อเพื่อนที่อยู่ร่วมกันมาหลายปีได้อย่างไร แกต้องได้รับผลกรรมของแก”
“ไม่แปลกใจเลยที่ประธานซูเลิกกับคนอย่างเธอ ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะชอบผู้หญิงแบบเธอหรอก”