ตอนที่ 58 ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณ

หลังจากที่พูดจบ เธอเดินออกจากห้องนอนช้า ๆ ทิ้งให้เจียงหลัวลี่ที่กำลังสับสน

*

เฉียวเมียนเมียนยืนอยู่ตรงทางเดินด้านนอก แล้วกดโทรศัพท์ถึงเหมาเยซื่อ

หลังจากเสียงบิ๊บเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

“คุณทิ้งผมไปเองนะ แล้วนี่คิดถึงผมซะแล้วเหรอ”

เสียงอารมณ์ขันแบบแม่เหล็กดึงดูดของชายคนนั้นฟังดูราวกับมีคลื่นวิทยุที่ทำให้หัวใจของเฉียวเมียนเมียนสั่นไหว

เธอเขินอายกับความเปิดเผยและความเจ้าชู้ของเขา

“มีอะไรรึเปล่า” โชคดีที่เหมาเยซื่อไม่ได้หยอกเย้าเธอต่อ เสียงที่ไพเราะและนุ่มนวลของชายคนนั้นดังขึ้นในหูของเธอ

“คุณมีปัญหาอีกแล้วเหรอ อยากให้ผมช่วยอะไรไหม”

“ค่ะ...” เฉียวเมียนเมียนรู้สึกอายที่ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น

เธอมีแต่ปัญหาให้กับเขา ทั้งเมื่อวานและวันนี้อีกครั้ง...

เธอรู้สึกว่าตัวเองสร้างความลำบากให้เขาเป็นอย่างยิ่ง

ราวกับเดาได้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ เหมาเยซื่อกล่าวต่อไป

“ก็แค่บอกผมมาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องอายหรอก ผมเป็นสามีคุณนะ คุณจะขอให้ผมทำอะไรก็ได้”

ทุกคำพูดของชายคนนี้เป็นเหมือนมือที่อบอุ่นลูบไล้หัวใจของเฉียวเมียนเมียนเบา ๆ

หัวใจของเธออบอุ่นขึ้น

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา เธอไม่ลังเลและพูดออกไปตรง ๆ ว่า “ค่ะ ฉันต้องการให้คุณช่วย ช่วยหาบอดี้การ์ดสักสองสามคนให้ฉันได้ไหม ประมาณสี่หรือห้าคนก็ได้ค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้น?” ทันใดนั้นน้ำเสียงของเหมาเยซื่อก็กลายเป็นจริงจัง ฟังแล้วรู้สึกหนาวซู่

เฉียวเมียนเมียนคิดว่าทั้งสองแต่งงานกัน และในแง่หนึ่งเหมาเยซื่อก็มีความสัมพันธ์กับเธอเช่นกัน

ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรจากเขา

เธอบอกเขาถึงความขัดแย้งระหว่างเธอกับเซินเยวเยว่ ในที่สุดเธอก็ได้ข้อสรุป

“พูดง่าย ๆ ก็คือ เธอรู้สึกว่าฉันไปแย่งผู้ชายของเธอ เธอจึงเกลียดฉันมากตลอด ตอนนี้เธอคิดว่าฉันไม่มีใครให้พึ่งพา เธอจึงต้องการจะแก้แค้นฉัน”

เฉียวเมียนเมียนไม่รู้ว่าเมื่อเธอพูดคำเหล่านี้กับเหมาเยซื่อ น้ำเสียงของเธอฟังดูเจ็บปวดราวกับเธอกำลังปรับทุกข์กับเขา

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เหมาเยซื่อ กล่าวว่า “คุณไม่ได้บอกเธอเหรอ ว่าสามีของคุณมีอำนาจมากว่าซูเจ๋อเป็นร้อยเท่า เธอจะไม่สามารถมีชีวิตอย่างสงบสุขถ้าเธอทำให้คุณขุ่นเคือง”

เฉียวเมียนเมียนเงียบไป

เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

ตอนแรกเธอไม่ต้องการให้ใครต่อใครรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว

เธออายุเพียงแค่สิบเก้าปี เธอไม่ได้มีแผนจะแต่งงานเร็วขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

เธอรู้สึกเสมอว่าการบอกให้คนอื่นรู้ว่าเธอแต่งงานเร็วเป็นเรื่องน่าอับอาย

อายุที่เหมาะสมสำหรับการแต่งงานของเธอคือยี่สิบแปดปี

นอกจากนี้แม้ว่าเธอจะคุยกับเซินเยวเยว่ แบบนี้จริง ๆ เธอก็คงไม่เชื่ออย่างแน่นอน

เธอคงคิดว่าเฉียวเมียนเมียนโกหก

“มั่นใจได้เลยว่าผมอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำร้ายคุณได้แน่” ไม่กี่วินาทีต่อมาชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและอ่อนโยนว่า “เมียนเมียน ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ”

เสียงที่นุ่มนวลและต่ำของชายคนนี้ดังเข้ามาในหูของเธอราวกับว่ามีสายอะไรสักอย่างที่กำลังลูบหัวใจของเฉียวเมียนเมียนอยู่

หัวใจของเธอไม่เต้นรัวขึ้น

เมื่อมาถึงจุดนี้เฉียวเมียนเมียน รู้สึกว่าเป็นเรื่องดีจริง ๆ ที่มีคนให้พึ่งพา ดูเหมือนว่าเธอจะพบที่หลบภัยซึ่งไม่ต้องกังวลกับลมและฝนอีกต่อไป

ในใจของเธอ รู้สึกถึงความเงียบสงบและความมั่นคงอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

***

หลังจากวางสายเฉียวเมียนเมียนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน

เธอต้องจัดระเบียบข้าวของของเธอที่เซินเยวเยว่โยนลงบนพื้น