ตอนที่ 45 จะไม่มีผู้หญิงอื่นอีกนอกจากคุณ

เสียงของเฉียวเฉินอ่อนหวานและเจือความเขินอาย เขาถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“พี่เขยครับ พี่ชอบพี่สาวของผมจริง ๆ ใช่ไหมฮะ?”

เหมาเยซื่อชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มจะถามคำถามนี้ออกมา

“นายกังวลว่าฉันจะไม่จริงใจกับพี่สาวของนายเหรอ?” เขาตอบกลับด้วยคำถามโดยไม่ตรงประเด็น

เฉียวเฉินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แต่ก็รวบรวมความกล้าตอบกลับ

“ก็พี่เขยน่ะทั้งหล่อและเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ผู้หญิงที่อยากอยู่กับพี่เขยคงมีเยอะมาก แม้ว่าพี่สาวผมจะสวย แต่ผมก็ยังกลัวว่า...กลัวว่าเธอจะต้องเจ็บปวดอีก เพราะเธอเคยถูกพี่ซูเจ๋อทำร้ายมาแล้ว ผมไม่อยากเห็นเธอเสียใจอีก”

แม้ว่าเฉียวเฉินจะรู้สึกเกรงกลัวเหมาเยซื่ออยู่บ้าง แต่เขาก็รวบรวมความกล้าเพื่อพูดออกมา เพราะเขาห่วงใยพี่สาวมาก

“ถ้าพี่ทำให้พี่สาวผมเสียใจ ผมจะไม่ปล่อยพี่ไว้แน่!” หนุ่มน้อยพูดออกมาอย่างหนักแน่น

เหมาเยซื่อรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับคำพูดนั้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครกล้าคุกคามเขาแบบนี้ แต่อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเลยสักนิด กลับรู้สึกเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้ที่กล้าแสดงออกเพื่อปกป้องพี่สาวของตัวเอง

เขายิ้มเยาะออกมาเบา ๆ “นายอยากรู้ความจริงใช่ไหม?”

เฉียวเฉินพยักหน้าอย่างแน่วแน่

เหมาเยซื่อถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ “ฉันกับพี่สาวของนายไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะความรักหรอกนะ ถ้าถามว่าฉันชอบเธอไหม ตอนนี้ยังตอบไม่ได้”

เฉียวเฉินเริ่มแสดงสีหน้ากังวลและไม่พอใจ “แล้ว...”

เหมาเยซื่อยกมือขึ้นปรามเบา ๆ “สำคัญด้วยเหรอว่านายอยากได้คำตอบแบบไหน? ซูเจ๋อกับพี่สาวนายคบกันตั้งสิบปี แต่สุดท้ายเขาก็นอกใจเธอได้ ไม่ใช่เหรอ?”

เฉียวเฉินฟังคำพูดของเหมาเยซื่อด้วยความสับสน “พี่หมายความว่า...”

เหมาเยซื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “ฉันไม่สามารถรับปากได้ว่าฉันจะรักพี่สาวของนายตั้งแต่ตอนนี้ แต่ที่ฉันรับปากได้ก็คือ ฉันจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ หรือทิ้งเธอไปเหมือนที่ซูเจ๋อทำ”

เขาเอื้อมมือไปตบไหล่เฉียวเฉินเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เฉียวเฉิน ฟังฉันนะ พี่สาวของนายเป็นคนพิเศษสำหรับฉัน เธอคือคนที่ฉันเลือกที่จะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต จะไม่มีผู้หญิงคนอื่นในชีวิตฉันอีกนอกจากเธอ นายเชื่อฉันได้”

เมื่อเฉียวเมียนเมียนกลับมาพร้อมกับซาลาเปา เฉียวเฉินบอกว่าอิ่มแล้ว และไม่อยากกินอะไรอีก พวกเขานั่งพูดคุยกันอีกสักพักจนกระทั่งเฉียวเฉินเริ่มง่วงนอน หลังจากที่เขาหลับไปแล้ว เฉียวเมียนเมียนและเหมาเยซื่อก็ออกจากห้อง

ลมยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวรู้สึกสงบ เฉียวเมียนเมียนเดินไปตามทางออกของโรงพยาบาล ขณะที่เงาของเธอทอดยาวลงบนพื้นตามแสงไฟริมทาง

ทันใดนั้นเงาของเหมาเยซื่อก็ปรากฏขึ้นทับเงาของเธอ ร่างสูงของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเงาของตัวเองถูกกลืนหายไป เธอมองไปที่เงาของเขาอย่างหลงใหลจนเผลอก้าวพลาดไปสะดุดก้อนหินเล็ก ๆ

“โอ๊ะ!”

เสียงร้องออกมาเบา ๆ ขณะที่เธอกำลังจะล้มลง แต่เหมาเยซื่อยื่นแขนออกมารวบตัวเธอไว้ได้ทัน

มือของเธอสัมผัสกับแผงอกของเขา ซึ่งแข็งแรงและอบอุ่น เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขาลอดออกมาเหนือศีรษะของเธอ

“เงาของผมดึงดูดคุณขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือมันดูดีกว่าตัวจริงของผมอีก?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแฝงความหยอกเย้า

เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้แม้ในความมืด