ตอนที่ 42 เราแนะนำผู้จัดการหยางให้พี่เขารู้จักกันดีไหม

อย่างน้อย ๆ ซูเจ๋อก็รับไม่ได้ที่เฉียวเมียนเมียนจะคบหากับคนใหม่หลังจากที่พวกเขาเพิ่งเลิกรากันไปได้ไม่นาน ทั้งที่พวกเขาใช้เวลาร่วมกันมาหลายปี เขายังเชื่อมั่นว่าในหัวใจของเธอยังมีเขาอยู่แน่นอน

“อันซิน ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เมียนเมียนดูเป็นยังไงบ้าง” ซูเจ๋อถามด้วยความสนใจ เขาคิดจะไปหาเฉียวเมียนเมียนเพื่อฟังคำแก้ตัวจากเธอด้วยตัวเอง

เฉียวอันซินส่ายหน้า พลางนึกถึงภาพชายหนุ่มที่โดดเด่น แต่เธอเลือกที่จะโกหก "ฉันไม่เห็นหน้าเขาชัดหรอกค่ะ แต่จากด้านหลังดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ชายมีอายุ แต่งตัวหรูหรา ราคาแพง ดูออกชัดว่าเป็นคนรวย”

ใบหน้าของซูเจ๋อตึงเครียดทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“บางทีพี่เมียนเมียนอาจจะอยากเกาะคนรวยที่มีอำนาจมากกว่าให้ฉันช่วยก็ได้นะคะ เธอเกลียดฉันมาก”

เฉียวอันซินเติมเชื้อไฟด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“แล้วพี่ล่ะคะ พี่ซูคิดว่าเมียนเมียนเป็นคนยังไง?” เธอยิ้มในใจขณะวาดภาพสถานการณ์

“พี่เขาหยิ่งผยองมาตลอด ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร ทั้งยังเกลียดพวกเรา คงไม่มาขอร้องอะไรจากเราแน่ แม้ว่าพี่จะอยากช่วยเธอสักแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็ไม่มีวันยอมรับ” เธอถอนหายใจเบา ๆ ราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายกังวลใจ

ซูเจ๋อขมวดคิ้ว "ถ้าเธอไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา แล้วเราจะช่วยเธอได้ยังไง?"

เฉียวอันซินยิ้มแย้มก่อนจะคล้องแขนซูเจ๋อ

“พี่ซูคะ ฉันคิดว่าเราควรลองจับคู่พี่เมียนเมียนกับใครสักคนที่เหมาะสมในบริษัทของพี่ดีไหมคะ อย่างผู้จัดการหยางไงคะ”

ซูเจ๋อขมวดคิ้ว "ผู้จัดการหยางเหรอ? เขาอายุ 40 แล้วนะ มากกว่าเมียนเมียนถึง 20 ปีเต็ม เธอจะรับได้เหรอ?"

“อายุมากกว่าไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ ผู้ชายที่อายุมากกว่าย่อมดูแลผู้หญิงได้ดีอยู่แล้ว นอกจากนี้ผู้จัดการหยางยังเป็นคนเก่ง มีรายได้ต่อปีถึงหลักล้านหยวน เขาจะทำให้ชีวิตของพี่เมียนเมียนดีขึ้นแน่นอน”

แม้ว่าเฉียวอันซินจะรู้ว่าผู้จัดการหยางเป็นผู้ชายอ้วน เตี้ย และหัวล้าน แต่เธอก็ยังยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงแผนการของเธอ

ซูเจ๋อขมวดคิ้วลึกขึ้น เขาจำได้ว่าผู้จัดการหยางไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับเฉียวเมียนเมียนเลยสักนิด แต่เมื่อเห็นว่าเฉียวอันซินพูดด้วยความตั้งใจดี เขาก็ไม่ปฏิเสธ

“ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะลองคุยกับผู้จัดการหยางดู”

ในอีกด้านหนึ่ง การรับประทานอาหารในร้านอาหารหรูของเฉียวเมียนเมียนและเหมาเยซื่อยังคงดำเนินไป

เฉียวเมียนเมียนทานทุกอย่างจนหมด เธอรู้ว่าร้านอาหารราคาแพงแบบนี้คงไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาบ่อยนัก ดังนั้นเธอจึงพยายามไม่ปล่อยให้เสียของ

“อร่อยไหม?” เหมาเยซื่อเอ่ยถามพลางยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเธอทานอย่างเต็มที่

“อร่อยค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มอาย ๆ

เหมาเยซื่อยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ดีแล้ว ผมจะพาคุณมาที่นี่อีก”

แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ความเป็นกันเองของเหมาเยซื่อทำให้เฉียวเมียนเมียนเริ่มรู้สึกอบอุ่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ