ตอนที่ 2 ของขวัญสำหรับนาย

ณ ชั้นล่างของโรงแรม เอ็มเพอเรอร์

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก บอดี้การ์ดและพนักงานโรงแรมต่างเดินนำชายหนุ่มไปยังห้องพักของเขา

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ 186 ซม. ท่าทางเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความสง่างาม ใบหน้าของเขาหล่อเหลาอย่างสมบูรณ์แบบ สัดส่วนของเขานั้นดีเกินกว่าที่นายแบบบนรันเวย์จะเทียบได้

เขาสวมชุดสูทพอดีตัว ปลายแขนเสื้อเชิ้ตประดับด้วยกระดุมไททาเนียมที่สะท้อนแสงระยิบระยับใต้แสงไฟระย้า

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก้าวมายังหน้าประตูห้องพัก บอดี้การ์ดรีบเปิดประตูให้เขา

เมื่อเข้าห้องแล้ว เขาปลดเนกไท วางมันใกล้ตู้เสื้อผ้า เดินไปเพียงสองก้าว เขารู้สึกได้ว่าห้องอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

เมื่อเขาเดินไปยังประตูเพื่อออกไปข้างนอก กลับพบว่าประตูถูกล็อก ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ พยายามดึงลูกบิดประตู แต่ก็ไม่ได้ผล

สีหน้าเริ่มตึงเครียด กระทั่งเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือดังขึ้น... หยางเชาชิงโทรมา

"พี่รอง กลับมาแล้วเหรอ? พวกเรามีของขวัญจะให้พี่ ได้รับรึยัง ชอบไหมล่ะ?" เสียงหยางเชาชิงจากปลายสายดังขึ้น

ความโกรธปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่ม "นายทำบ้าอะไร เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

"ฮาฮ่า พี่รอง ตอนนี้ก็แค่สนใจสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าและมีความสุขกับเธอดีกว่า ผมจัดสาวที่พี่ชอบมาเลย พี่ไปดูสิ ผมว่าพี่ต้องชอบแน่ ๆ"

หยางเชาชิงตัดสายทันที

เขาพยายามโทรกลับไป แต่ไม่สามารถติดต่อได้อีก ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าห้องน้ำด้วยท่าทีเคร่งขรึม เสียงน้ำจากในห้องน้ำดึงดูดความสนใจของเขา

ใครกันอยู่ในนั้น?

เขาแสยะยิ้มบาง ๆ อย่างแข็งกร้าว ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำเปิดออก ม่านไอน้ำลอยออกมาตามช่องประตู เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอาบน้ำใต้ฝักบัว น้ำไหลรินลงมารอบตัวเธอราวกับลูกแมวน้อย

ชายหนุ่มก้าวผ่านม่านหมอกของไอน้ำเข้าไปใกล้ ๆ เธอ เผยให้เห็นใบหน้าสวย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า

แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับผู้หญิงสวยมานักต่อนัก แต่กลับตะลึงกับความงามของหญิงสาวตรงหน้า

นี่น่ะเหรอ "ของขวัญ" ที่หยางเชาชิงส่งมา? เธอสวยจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกสนใจมากนัก

เขามองเธอเพียงครู่ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา "ออกไปซะ ผมให้เวลาแค่หนึ่งนาที รีบออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ เธอยิ้มและเอื้อมมือมาทางเขา แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง เธอกลับคว้าขากางเกงของเขา

เหมาเยซือตกใจ ตัวเกร็ง รู้สึกระคายเคืองไปทั่วร่างกาย แต่ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้

โดยปกติ เขาไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัว นอกจากคนในครอบครัว แต่ครั้งนี้ ร่างกายเขากลับไม่แสดงอาการขัดขืนใด ๆ กับหญิงสาวตรงหน้า

ความสงสัยปรากฏขึ้นในสายตาเขา ก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นมาโอบรอบคอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเขย่งตัวขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงบนปากของเขา

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ตกใจจนเผลอร้องเสียงหลง “ช่วยด้วย...!”