บทที่ 32 – กระจกสะท้อนเงา และคำขอโทษที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

บรรยากาศหน้าห้องพักครูเงียบสงัดลงหลังจากเฮ่อเฉินเดินกลับเข้ามาในกลุ่มเพื่อน แต่คลื่นใต้น้ำแห่งความรู้สึกกลับปั่นป่วนรุนแรงกว่าเดิม

หวงจื่อเถารู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นสายตาหยอกล้อของเฉียวอิงจื่อ เพื่อนสนิทตัวแสบที่ยิ้มกริ่มเหมือนรู้ทันทุกอย่าง เธอทำได้แค่แสร้งทำเป็นจัดผมทัดหู หลบสายตาทั้งเฮ่อเฉินและเพื่อนคนอื่นๆ

"แหม... 'เฮ่อเฉิน!'" เฉียวอิงจื่อดัดเสียงเลียนแบบเพื่อนรัก เบาพอให้ได้ยินกันแค่ในกลุ่มสาวๆ "เรียกซะเสียงหวานเชียวนะ พอเขาหันมามองก็เขินม้วนต้วนเลยนะจ๊ะเถาจื่อ"

"ยัยอิงจื่อ! เธออย่ามาแซวนะ ฉันแค่กลัวเขาจะมีเรื่องกับครูพานต่างหาก" หวงจื่อเถาแก้ตัวเสียงอุบอิบ แต่แก้มที่แดงระเรื่อนั้นโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย

ภาพความสนิทสนมและบรรยากาศสีชมพูจางๆ ระหว่างเฮ่อเฉินกับหวงจื่อเถา เปรียบเสมือนเข็มหมุดที่ทิ่มแทงหัวใจของชายหนุ่มสองคนในเวลาเดียวกัน

ฟางอีฝานยืนกำหมัดแน่น พยายามจะฉีกยิ้มทำตลกกลบเกลื่อนสถานการณ์ แต่รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยวจนน่าเวทนา เขาเพิ่งจะถูกเฮ่อเฉินขุดเรื่อง 'ของขวัญวันเกิด' ที่ทำให้พ่อแม่เขาเกือบหย่ากันขึ้นมาประจาน แล้วตอนนี้เทพธิดาของเขายังดูจะมีใจให้ไอ้หมอนี่อีก

ส่วนจี้หยางหยางที่ยืนพิงกำแพงอยู่ห่างออกไป สายตาที่เคยเย็นชาและมั่นใจเริ่มสั่นไหว ความคิดที่ว่า 'แค่ทำตัวเท่ๆ ไม่สนใจโลก เดี๋ยวเถาจื่อก็สนใจเอง' เริ่มใช้ไม่ได้ผลแล้ว เมื่อเจอกับคนที่ 'จริง' กว่าอย่างเฮ่อเฉิน คนที่กล้าชนกับอำนาจครูบาอาจารย์เพื่อความถูกต้อง ไม่ใช่แค่ขบถเงียบๆ แบบเขา

จังหวะนั้นเอง ข้อความระบบที่เฮ่อเฉินคุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาในครรลองสายตา

【แจ้งเตือนระบบ: ฤดูกาลวัยเรียน (School Season)】

• ตรวจพบเหตุการณ์: การโต้วาทีด้วยตรรกะระดับสูง (ขยี้จิตใจอาจารย์)
• ผลลัพธ์: ชัยชนะสมบูรณ์แบบ
• การทำงานของพลัง: 『ตรรกะวิบัติ (Logic Breaker)』 และ 『วาจาสิทธิ์ (Verbal Dominance)』 ทำงานเต็มประสิทธิภาพ
• ผลข้างเคียงสะสม: ค่าความเห็นอกเห็นใจลดลงชั่วคราว 30% (ปากจะตรงกับใจมากเกินไป)

เฮ่อเฉินกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย มิน่าล่ะ เมื่อกี้เขาถึงใส่พานซ่วยยับเยินขนาดนั้นโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว... ก็นะ สมควรแล้ว

...

ณ หอประชุมโรงเรียนชุนเฟิง

บรรยากาศในหอประชุมตึงเครียด ผู้ปกครองของนักเรียนชั้น ม.6 นั่งกันหน้าสลอน รอฟังคำชี้แจงเรื่องข้อสอบที่ผิดพลาด เสียงซุบซิบดังอื้ออึงเหมือนรังผึ้งแตกรัง

ทันใดนั้น ประตูข้างเวทีเปิดออก หลี่เถี่ยกุ่น (หลี่เมิ่ง) เดินออกมาด้วยท่าทางที่พยายามรักษาความสง่าผ่าเผยของ 'หัวหน้าระดับชั้น' เอาไว้ แต่ใครที่สังเกตดีๆ จะเห็นว่าไหล่ของเธอเกร็งกว่าปกติ และใบหน้าที่เคยเชิดสูงอยู่เสมอนั้นก้มต่ำลงเล็กน้อย

ครูพานซ่วยวิ่งกระหืดกระหอบตามมา ยืนอยู่ข้างเวที คอยส่งสายตาให้กำลังใจเทพธิดาของเขา

หลี่เถี่ยกุ่นสูดหายใจลึก ปรับไมโครโฟน เสียงหอนของไมค์ดัง วี๊ด สั้นๆ เรียกความสนใจจากทุกคน

"เรียนท่านผู้ปกครองทุกท่าน..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยในพยางค์แรก ก่อนจะกลับมาเข้มแข็งตามสไตล์หญิงแกร่ง "เกี่ยวกับความผิดพลาดในการออกข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์และการจัดลำดับคะแนนในครั้งนี้..."

เธอนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ภาพของเฮ่อเฉินที่ยืนชี้หน้าด่า (ด้วยคำสุภาพ) ว่าเธอเป็น 'กระจกฮาฮา' (กระจกเงาที่บิดเบี้ยว) ลอยเข้ามาในหัว

คำพูดนั้นมันเจ็บ... แต่มันก็จริง

"ดิฉัน... ในฐานะหัวหน้าระดับชั้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ขอรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้นทั้งหมดค่ะ"

น้ำเสียงของหลี่เถี่ยกุ่นแม้จะพยายามควบคุมให้มั่นคง แต่คนฟังก็จับกระแสความสั่นเครือได้ เธอเว้นจังหวะ กลืนก้อนศักดิ์ศรีลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดต่อ

"ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเฉลยข้อสอบผิดพลาด หรือการจัดลำดับคะแนนที่สร้างความสับสนให้แก่ผู้ปกครอง ดิฉันขอน้อมรับคำติชม และสัญญาว่าจะปรับปรุงระบบการทำงานของฝ่ายวิชาการให้รัดกุมยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกค่ะ"

สิ้นคำพูด หลี่เถี่ยกุ่นก็ก้มหัวลง

มันไม่ใช่การโค้งคำนับที่สวยงามอ่อนช้อย แต่มันแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ที่ข้อต่อฝืดเคือง สำหรับคนที่เชิดหน้าชูคอ สวมหัวโขนแห่งอำนาจมาตลอดชีวิตการทำงานอย่างเธอ การต้องมายืนก้มหัวขอโทษต่อหน้าผู้ปกครองนับร้อย ไม่ต่างอะไรกับการถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางที่สาธารณะ

ความเงียบปกคลุมห้องประชุมอยู่ชั่วอึดใจ บรรยากาศอึมครึมเริ่มจางลง ก่อนจะมีเสียงกระแอมไอและเสียงพึมพำของผู้ปกครองดังขึ้น

"เอาเถอะๆ คนเราผิดพลาดกันได้ ครูหลี่กล้ารับผิดชอบก็ดีแล้ว" เสียงพ่อคนหนึ่งดังขึ้นนำร่อง

"ใช่ๆ ยังไงก็ฝากดูแลลูกหลานเราต่อด้วยนะครู ช่วงนี้หัวเลี้ยวหัวต่อแล้ว"

เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นตามมา ไม่ใช่การปรบมือชื่นชมในความสำเร็จ แต่เป็นการปรบมือในเชิง 'รับรู้' และ 'ให้อภัยเพื่อให้เรื่องมันจบๆ ไป'

หลี่เถี่ยกุ่นเงยหน้าขึ้น ขอบตาหลังแว่นกรอบหนานั้นแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังเดินลงจากเวทีทันทีโดยไม่รอพิธีการใดๆ อีก พานซ่วยที่ยืนรออยู่รีบวิ่งถลันเข้าไปประคอง ส่งน้ำส่งท่าประหนึ่งองครักษ์พิทักษ์นางพญาที่เพิ่งลงจากสมรภูมิ

...

ตัดภาพกลับมาที่กลุ่มนักเรียนด้านนอก

"เฮ้! ออกมากันแล้ว" หลินเหล่ยเอ๋อร์ เด็กอัจฉริยะลูกพี่ลูกน้องของฟางอีฝาน ชี้ไปที่

"นั่นไง! แม่ฉันออกมาแล้ว!" หลินเหล่ยเอ๋อร์ เด็กอัจฉริยะผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของฟางอีฝาน ชี้ไม้ชี้มือไปที่ประตูทางออก

เหล่าผู้ปกครองเริ่มทยอยเดินออกมาจากหอประชุม สีหน้าของแต่ละคนดูผ่อนคลายลงกว่าตอนขาเข้าอย่างเห็นได้ชัด เสียงพูดคุยเซ็งแซ่เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

ถงเหวินเจี๋ย แม่จอมเนี้ยบของฟางอีฝาน เดินควงแขนฟางหยวนออกมา เธอถอนหายใจยาวพลางจัดเสื้อโค้ทให้เข้าที่ "เฮ้อ... ไม่นึกเลยนะว่าคนอย่างครูหลี่จะยอมก้มหัวขอโทษจริงๆ ปกติเห็นเชิดหน้าคอแข็งหยิ่งจะตายไป นึกว่าจะยืนกระต่ายขาเดียวเถียงผู้ปกครองซะอีก"

"ก็อย่างว่าแหละคุณ" ฟางหยวน พ่อบ้านใจกล้าผู้มองโลกในแง่ดีเสมอเอ่ยยิ้มๆ "หลักฐานมันคาตา โรงเรียนผิดเต็มประตู ถ้าไม่ขอโทษสิเรื่องใหญ่ แต่ก็นะ... ถือว่าจบสวยแล้วล่ะ บรรยากาศค่อยยังชั่วหน่อย"

ฟางอีฝานเห็นพ่อแม่เดินมาก็รีบปรับสีหน้า ปรี่เข้าไปหาหวังจะเปลี่ยนเรื่องจากความขายหน้าเมื่อครู่ และทำคะแนนลูกกตัญญู "แม่! พ่อ! เป็นไงบ้างครับ ครูหลี่..."

"หยุดเลยนะฟางอีฝาน!" ถงเหวินเจี๋ยยกนิ้วชี้หน้าลูกชายทันทีที่เห็นหน้า เสียงแหลมปรี๊ดของเธอทำเอาฟางอีฝานสะดุ้งโหยง "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง! เรื่องครูหลี่ขอโทษก็ส่วนเรื่องครูหลี่ แต่เรื่องคะแนนสอบก้นเหวของแกเนี่ยสิเรื่องใหญ่กว่า! กลับไปบ้านวันนี้ต้องคุยกันยาว!"

ฟางอีฝานหน้าจ๋อยลงทันตาเหมือนลูกหมาตกน้ำ ไหล่ลู่ลงอย่างหมดสภาพ เสียงหัวเราะคิกคักของเฉียวอิงจื่อดังลอดออกมาเบาๆ "สมน้ำหน้าเจ้าลิงจ๋อ!"

เฮ่อเฉินยืนกอดอกมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ผิดวิสัยเด็กวัยรุ่นทั่วไป ผลข้างเคียงจากพลัง 『ตรรกะวิบัติ (Logic Breaker)』 และสถานะ 『ลดค่าความเห็นอกเห็นใจ (Low Empathy)』 ที่ยังคงค้างอยู่ ทำให้เขามองฉากดราม่าครอบครัวของฟางอีฝานเป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งที่น่ารำคาญและไร้ความน่าสงสาร

"ไปกันเถอะ" เขาหันไปพูดกับสองสาว หวงจื่อเถาและเฉียวอิงจื่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

"นาย... จะกลับแล้วเหรอ?" หวงจื่อเถามองเขาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ความประทับใจในตัวเฮ่อเฉินวันนี้พุ่งทะลุปรอท ทั้งความกล้าหาญที่กล้าชนกับครูจอมโหด ความฉลาดในการพูด และความเย็นชาที่ดูมีเสน่ห์นั่น มันช่างแตกต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่นรอบตัวเธอเหลือเกิน

"อืม หมดธุระแล้ว" เฮ่อเฉินตอบสั้นๆ พลางปรายตามองไปทางกลุ่มผู้ปกครองที่กำลังเริ่มมองมาทางพวกเขา "ขืนอยู่ต่อ เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นเป้าสายตาของพวกผู้ปกครองเปล่าๆ ยิ่งพวกแม่ๆ ชอบจับคู่เปรียบเทียบลูกชาวบ้านอยู่ด้วย... น่าเบื่อ"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนเกือบจะไร้เยื่อใยนั้นทำให้เฉียวอิงจื่อชะงักไปนิดหนึ่ง แต่มันกลับทำให้หวงจื่อเถายิ่งรู้สึกว่าเขา 'เท่' และมีความเป็นผู้ใหญ่

"งั้น... เจอกันพรุ่งนี้นะเฮ่อเฉิน" หวงจื่อเถาโบกมือลาเขินๆ แก้มใสแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

เฮ่อเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋าจากไป ทิ้งให้จี้หยางหยางยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ที่บอกไม่ถูก ทั้งที่เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนแพ้ราบคาบขนาดนี้?

ส่วนฟางอีฝาน... ก็ยังคงถูกแม่เทศนาชุดใหญ่ไฟกระพริบต่อไปที่ด้านหลัง เป็นฉากประกอบฉากที่สมบูรณ์แบบ

ขณะที่เฮ่อเฉินเดินห่างออกมา ข้อความระบบสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

【จบซีซั่นย่อย: การสอบวิเคราะห์】

【ผลลัพธ์: ครูเหล็กดัดงอ / เพื่อนร่วมชั้นยำเกรง / คู่แข่งจิตตก】

【รางวัลพิเศษ: ปลดล็อก 'ทักษะสังเกตการณ์ (ระดับกลาง)'】

【แจ้งเตือน: ค่าความเห็นอกเห็นใจกำลังฟื้นฟู... 10%...】

เฮ่อเฉินเดินฝ่าลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วงที่เริ่มพัดแรงขึ้น มุมปากยกยิ้มจางๆ อย่างพึงพอใจ

"ซีซั่นนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นเองสินะ"

[จบบท]