บทที่ 21 – ชวนน้องหร่วนดูหนัง

ห้องเรียน

เมื่อฟางอีฝานกลับเข้ามา เฉียวอิงจื่อ เพื่อนสมัยเด็กและหวงจื่อเถา นางในฝันก็รีบตรงเข้ามาหา เฉียวอิงจื่อที่รู้ข่าวใหญ่นี้แล้วอดไม่ได้ที่จะด่าทอ: “นายบ้าไปแล้วหรือไง อยู่ดีไม่ว่าดีไปหาเรื่องเขา ตอนนี้เป็นไงล่ะ ทำพ่อนายซวยไปด้วย นายพอใจแล้วสินะ?”

“พอได้แล้ว อย่าว่าเขาเลย น้าฟางคงไม่เป็นไรหรอก” หวงจื่อเถาดึงแขนเพื่อนที่กำลังโกรธจัด

เฉียวอิงจื่อระบายอารมณ์เสร็จก็เริ่มปลอบใจฟางอีฝาน ก่อนจะพูดถึงแผนเดิม: “หนังเย็นนี้ นายคงไปไม่ได้แล้วล่ะมั้ง...”

“ไป! ทำไมจะไม่ไป!” ฟางอีฝานแม้จะโกรธและเสียใจที่ทำพ่อตัวเองซวย แต่โอกาสดูหนังกับนางในฝันที่อุตส่าห์นัดได้แบบนี้ จะให้พลาดได้ยังไง

ต่อให้ตายก็ต้องไป

อีกอย่าง พ่อแค่ถูกพาไปสอบปากคำ ผลเป็นไงยังไม่รู้สักหน่อย

เฉียวอิงจื่อและหวงจื่อเถาแปลกใจในความไม่ทุกข์ร้อนของเขา แต่พอนึกว่านี่อาจเป็นวิธีระบายความเครียด เลยไม่พูดอะไรต่อ

วันนี้เป็นวันที่สองของการเปิดเทอม ช่วงเช้ามีพิธีปฏิญาณตนและงานแนะแนว แป๊บเดียวก็เที่ยง ช่วงบ่ายไม่มีการเรียนการสอน มีแค่คาบศึกษาด้วยตนเอง

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเวลาเลิกเรียน

เฉียวอิงจื่อ หวงจื่อเถา และฟางอีฝาน เดินไปโรงหนังด้วยกัน พอเจอเฮ่อเฉินที่หน้าโรงเรียน ฟางอีฝานก็ทำท่าจะพุ่งใส่ด้วยความโกรธอีกรอบ ร้อนถึงสองสาวต้องรีบลากตัวออกไป

เฮ่อเฉินมองออกทันทีว่าหมอนั่นไม่ได้อยากจะสู้กับเขาจริงๆ หรอก แค่อยากใช้โอกาสนี้เรียกร้องความสนใจให้นางในฝันมาปลอบโยนเท่านั้นเอง

“อยากดูหนังไหม?” เฮ่อเฉินเอียงคอถามหร่วนหลิวเจิงที่ซ้อนท้ายอยู่

“หะ?” หร่วนหลิวเจิงตะลึงกับคำชวนกะทันหัน หน้าแดงก่ำจนไม่กล้าเงยหน้า ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เฮ่อเฉินก็ตะโกนเรียกตู้เถียนเถียนที่กำลังเดินผ่านมา “องค์ชายรัชทายาท! ไปดูหนังกัน! Mission: Impossible 4!”

“นายพูดมั่วอีกแล้ว! ฉันไปเป็นองค์ชายรัชทายาทตอนไหน? นายแอบเอาเปรียบฉันใช่ไหมเนี่ย?” ตู้เถียนเถียนเดินเข้ามา บ่นอุบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เฮ่อเฉินฝึกวิชานกกระเรียนจนโดนล้อว่าเลียนแบบฮ่องเต้เจียจิ้งในซีรีส์ ราชวงศ์หมิง 1566 พอมาเรียกเขาว่ารัชทายาท ถึงจะเป็นการแซวเรื่องที่เขาอยากรีบกลับไปสืบทอดกิจการที่บ้าน แต่ในทางกลับกันก็เหมือนกับเรียกเขาว่า ‘ลูก’ กลายๆ นั่นแหละ

“ฉันยังไม่ตอบตกลงเลยนะ!” หร่วนหลิวเจิงเห็นเฮ่อเฉินชวนตู้เถียนเถียนโดยไม่รอคำตอบจากเธอ ก็ร้อนรนเผลอหลุดปากออกมา พอสบตากับเฮ่อเฉินและตู้เถียนเถียน เธอก็แทบอยากจะกรี๊ด ในใจด่าเฮ่อเฉินยับเยิน แต่ปากกลับพูดแก้เก้อ: “เดี๋ยวฉันถามเสี่ยวเสวี่ยก่อน!”

เธอดีใจที่เขาชวน แต่พอมีตู้เถียนเถียนมาด้วย กลายเป็นผู้ชายสอง ผู้หญิงหนึ่ง มันดูแปลกๆ

จะปฏิเสธก็เสียดาย นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อเฉินชวนดูหนัง แม้จะไม่ได้ชวนกันสองต่อสอง แต่เธอก็ทำใจปฏิเสธไม่ลง

ชวนเพื่อนสนิทมาด้วยดีกว่า จะได้เป็นชายสองหญิงสอง ดูลงตัวกว่า

เธอโทรหาเสี่ยวเสวี่ย อีกฝ่ายตอบตกลงทันที ขณะกำลังนัดแนะจุดนัดพบ ก็มีเสียงโหวกเหวกดังขึ้นข้างๆ “พวกเธอจะไปดูหนังเหรอ? ดีเลย! นับฉันด้วยคน!”

“สองคน!”

“สามคน!”

หร่วนหลิวเจิงฟังก็รู้ทันทีว่าเป็นหลินเมี่ยวเมี่ยว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแววตาเป็นประกายวิบวับภายใต้กรอบแว่นของยัยตัวแสบ

ข้างๆ หลินเมี่ยวเมี่ยว เติ้งเสี่ยวฉี คู่แข่งกลายๆ ของเธอก็ยืนยิ้มหวาน ยกมือขอแจมด้วยคน

เฉียนซานอีที่ขี่จักรยานอยู่แถวนั้น ก็เอากับเขาด้วย

“เยี่ยมเลย! คนเยอะๆ สนุกดี!” หลินเมี่ยวเมี่ยวโมเมสรุปเอาเองเสร็จสรรพ แล้วเริ่มวางแผนอย่างร่าเริง: “คนเยอะขนาดนี้ ขี่จักรยานไม่สะดวก จอดรถไว้ที่โรงเรียนแล้วนั่งรถเมล์ไปกันเถอะ!”

“ไม่ได้!” เฮ่อเฉินปฏิเสธเสียงแข็ง

“ทำไมล่ะ?” ทุกคนหันมามองด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮ่อเฉินถึงปฏิเสธหัวชนฝาขนาดนั้น หลินเมี่ยวเมี่ยวถึงกับเบะปาก

“นั่งรถเมล์ฉันไม่มีปัญหา แต่ฉันจะไม่นั่งรถเมล์คันเดียวกับหลินเมี่ยวเมี่ยวเด็ดขาด ชาตินี้ไม่มีวัน!” ท่ามกลางสายตางุนงง เฮ่อเฉินพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

“หลินเมี่ยวเมี่ยว เชื่อฉันเถอะ ต่อไปนี้จะไปไหนมาไหน อย่าได้นั่งรถเมล์เป็นอันขาด! อืม... คิดซะว่าเธอมี 'กายาสิทธิ์เสี่ยงภัยบนรถเมล์' ติดตัวมาแต่กำเนิดก็แล้วกัน!”

“พูดเรื่องอะไรเนี่ย?”

“เฮ่อเฉิน นี่นายฝึกวิชาจนเพี้ยนไปเป็นหมอดูแล้วเหรอ?”

ทุกคนหัวเราะขบขัน ไม่มีใครเชื่อสักคน

เฮ่อเฉินยิ้มบางๆ ไม่ได้อธิบายอะไร แต่ส่งสายตามุ่งมั่นไปให้หลินเมี่ยวเมี่ยว

ถึงตอนนี้หลินเมี่ยวเมี่ยวจะยังเป็นยัยตัวแสบที่ซื่อบื้อไปวันๆ แต่หน้าตาดันเหมือน หลี่ซือชิง จากซีรีส์เรื่อง Reset (ลูปย้อนชะตา) เป๊ะๆ

ในโลกที่รวมมิตรซีรีส์สารพัดเรื่องแบบนี้ คนที่เคยดูซีรีส์ Reset มาแล้วอย่างเฮ่อเฉินจะทำยังไงได้?

ก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้ ตัดไฟแต่ต้นลม ห้ามขึ้นรถเมล์ด้วยกันเด็ดขาด

การวนลูปเวลาแบบในหนัง Groundhog Day หรือ Happy Death Day อาจจะดูน่าสนุก แต่การระเบิดบนรถเมล์ใน Reset แต่ละครั้ง มันสร้างบาดแผลทางใจอย่างรุนแรง

ความทรงจำที่เจ็บปวดมันสะสมนะ!

มันเจ็บจริงนะเว้ย!

ถ้าเลือกได้ เฮ่อเฉินไม่อยากลองของแบบนั้นหรอก

ถึงแม้ถ้าต้องเจอกับสถานการณ์แบบนั้นจริงๆ เขาคงไม่จนตรอกเหมือนพวกหลี่ซือชิง เพราะมั่นใจว่าคุมสถานการณ์ได้ หยุดระเบิดได้สบายๆ แต่ก็ไม่อยากเสี่ยง

กันไว้ดีกว่าแก้

เกิดพลาดขึ้นมาไม่ทันการล่ะ?

ระเบิดในรถเมล์ที่ปิดตาย มันตายจริงเจ็บจริงนะ!

หลินเมี่ยวเมี่ยวแม้จะไม่เข้าใจ แต่พอสบตาจริงจังของเฮ่อเฉิน เธอก็ชะงักไปนิดนึง แล้วก็พยักหน้า: “ก็ได้ ฉันเชื่อนาย ต่อไปนี้ไม่นั่งรถเมล์ก็แล้วกัน!”

“งั้นเรียกแท็กซี่เถอะ!” เฉียนซานอีเสนอ “พวกเราหกคน เรียกสองคันก็พอ”

ทุกคนหันไปมองเฮ่อเฉิน รอการตัดสินใจ

เพราะเขาเป็นต้นคิดกิจกรรมนี้

“ได้” ตราบใดที่ไม่ต้องนั่งรถเมล์กับหลินเมี่ยวเมี่ยว เขาไม่มีปัญหา หลังจากเอารถจักรยานไปเก็บ ทั้งหมดก็แบ่งกลุ่มกันเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าสู่โรงหนัง

ระหว่างทาง หร่วนหลิวเจิงคุยกับเสี่ยวเสวี่ยตลอดทาง พอไปถึงก็เห็นเสี่ยวเสวี่ยยืนรออยู่อย่างสดใส

“คึกคักจัง!” เสี่ยวเสวี่ยทักทายทุกคน แล้วแซวเฮ่อเฉิน: “เฮ่อเฉิน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่นายจัดกิจกรรมแบบนี้ วันนี้ทำไมดูอารมณ์ดีจัง?”

ยังไม่ทันที่เฮ่อเฉินจะตอบ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ: “เห็นคนอื่นซวยแล้วมีความสุข จิตใจต้องบิดเบี้ยวขนาดไหนกันนะ!”

ทุกคนหันขวับไปมอง ก็เจอกับสายตาโกรธแค้นของฟางอีฝาน โดยมีเฉียวอิงจื่อและหวงจื่อเถายืนยิ้มแห้งๆ อยู่ข้างๆ

“ต้องดูว่าเป็นใครที่ซวย!” เฮ่อเฉินยิ้มตอบ “ถ้าเห็นคนทำผิดกฎหมายซวยแล้วฉันไม่ดีใจ นั่นสิถึงจะเรียกว่าแยกแยะผิดถูกไม่เป็น!

แบบนั้นต่างหากที่จิตใจบิดเบี้ยว!

อีกอย่าง ขนาดนายที่พ่อเพิ่งโดนจับไปยังมีอารมณ์มาดูหนังได้ ฉันก็ต้องมีความสุขสิ กตัญญูขนาดนี้ ต้องหัวเราะให้ดังๆ!”

“แก!” ฟางอีฝานโกรธจนจะพุ่งเข้าใส่อีกรอบ แต่เฉียวอิงจื่อรีบดึงตัวลากเข้าไปในโรงหนังก่อน

เฮ่อเฉินไม่สะทกสะท้าน พาเพื่อนๆ ไปซื้อตั๋วแล้วเดินเข้าโรงหนังตามไป

[จบบท]