บทที่ 18 – แม่ฟางผู้ร้องไห้ได้อย่างมีจังหวะจะโคน

ณ ห้องพักครู

เมื่อหลี่เถี่ยกุ่นได้รับรายงาน เธอก็รีบเรียกตัวฟางอีฝานและเฮ่อเฉินมาพบทันที พร้อมทั้งแจ้ง รปภ. ว่าหากตำรวจมาถึงให้พามาที่ห้องนี้ด้วย

ดังนั้นเมื่อเธอพาผู้ปกครองทั้งสามคนเข้ามา ก็พบเฮ่อเฉินและฟางอีฝานยืนรออยู่แล้ว โดยมีตำรวจสองนายกำลังสอบถามข้อมูลอยู่

สายตาของเธอฉายแววโมโหอย่างปิดไม่มิด

ฟางอีฝานไม่ต้องพูดถึง ไม่นับเรื่องเมื่อวาน แค่วันนี้ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ก็ก่อเรื่องใหญ่ไปถึงสองรอบ รอบแรกทำเอาขายหน้ากันทั้งโรงเรียน รอบสองถึงขั้นเรียกตำรวจมา

แต่เมื่อเทียบกับเฮ่อเฉิน ความโมโหที่เธอมีต่อฟางอีฝานต้องชิดซ้ายไปเลย

ทำไมต้องมีเด็กคนนี้ไปเกี่ยวทุกเรื่อง!

อะไรนะ?

ครั้งนี้เฮ่อเฉินนั่งอยู่เฉยๆ ในห้อง เรื่องวิ่งมาหาเองงั้นเหรอ?

ตบมือข้างเดียวไม่ดัง ถ้าเฮ่อเฉินไม่ทำตัวกร่าง ไม่ทำตัวเด่น จะดึงดูดเรื่องวุ่นวายแบบนี้เข้ามาเหรอ?

ตอนที่นายทำตัวเงียบๆ ไม่เห็นจะมีเรื่องอะไรเลยนี่?

ผลการเรียนก็งั้นๆ อยู่ ม.6 แล้ว แทนที่จะขยันเรียน ดันมาทำตัวกร่างผิดปกติ เรื่องวุ่นวายที่บานปลายพวกนี้เฮ่อเฉินนั่นแหละตัวต้นเหตุ ถ้าฟางอีฝานผิดหนึ่งส่วน เฮ่อเฉินก็ผิดไปเก้าสิบเก้าส่วน!

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ภายใต้การขยิบตาส่งสัญญาณรัวๆ ของถงเหวินเจี๋ย ฟางหยวนก็รีบอธิบายกับตำรวจทั้งสองนายว่า “รบกวนคุณตำรวจจริงๆ ครับ ต้องขอโทษด้วย ลูกชายผมจำผิด อันนั้นไม่ใช่เต่าเงินเต่าทองของแท้หรอกครับ แต่ในตลาดเขาเรียกเต่าชนิดนี้รวมๆ ว่าเต่าเงินเต่าทองเฉยๆ...”

เขาไม่ได้พูดตามที่ภรรยาเตี๊ยมไว้ว่า 'ดูพลาด'

เพราะเขาเป็นนักกฎหมาย ถ้าบอกว่าดูพลาด ก็เท่ากับยอมรับกลายๆ ว่าเจตนาแรกคือตั้งใจจะซื้อเต่าเงินเต่าทองของแท้มาขายนั่นเอง ซึ่งนั่นจะยิ่งมัดตัว

“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” ตำรวจทั้งสองนายก็รู้ดีว่าควรทำยังไง ในเมื่อเป็นเรื่องทะเลาะวิวาทของเด็กมัธยม ถ้าไกล่เกลี่ยได้ก็ไกล่เกลี่ยไป

แต่พวกเขาอยากไกล่เกลี่ย ไม่ได้แปลว่าเฮ่อเฉินจะยอมด้วย เขาโพล่งขึ้นมาทันที “จริงเหรอครับ? หึ! ผมไม่เชื่อ!”

“เฮ่อเฉิน เธอจะเอายังไงอีกฮะ?!” หลี่เถี่ยกุ่นที่เพิ่งจะโล่งใจ นึกว่าเรื่องจบแล้ว พอเห็นเฮ่อเฉินไม่ยอมเลิกรา ก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที “ยังก่อเรื่องไม่พออีกหรือไง?”

“ครูหลี่ก็ยังคงคอนเซปต์เดิมนะครับ ไม่สนความจริง เอาแต่ไกล่เกลี่ยขอไปที เรื่องมันยังไม่เคลียร์เลยนะครับ!” เฮ่อเฉินสวนกลับ “ผมถามย้ำกับฟางอีฝานหลายรอบแล้วว่าใช่ของแท้ไหม เขาตอบอย่างมั่นใจว่าเป็นของแท้

แถมยังย้ำว่าพ่อเขาคลุกคลีกับวงการนี้ ของที่บ้านเยอะจนเปิดตลาดนัดจตุจักรย่อมๆ ได้

ไม่มีใครรู้เรื่องสัตว์พวกนี้ดีไปกว่าพ่อเขา!

แถมยังเป็นของขวัญวันเกิดราคาแพงที่พ่อเขาตั้งใจซื้อให้ครูหลี่ด้วย องค์ประกอบครบขนาดนี้ จะมาบอกว่าจำผิด เข้าใจผิด แล้วจบกันง่ายๆ ได้ไง?

ของจริงก็คือของจริง

ของปลอมก็เป็นของจริงไม่ได้!

ผมขอให้คุณตำรวจนำของกลางกลับไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบและออกใบรับรองอย่างเป็นทางการ แบบนั้นถึงจะยุติธรรมครับ!

พูดตามตรง ผมเชื่อว่าฟางอีฝานไม่โกหกหรอก เขาไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น คิดไม่ถึงหรอกว่าความซื่อของตัวเองจะกลายเป็นการขุดหลุมฝังพ่อ... และผมก็เชื่อว่าพ่อเขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้จริงๆ

พ่อฟางอีฝานจบจากมหาวิทยาลัยนิติศาสตร์ ทำงานด้านกฎหมายมาหลายปี เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้คำพูดกำกวมแบบนั้น

ไม่อย่างนั้นคงไม่ย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นเต่าเงินเต่าทองของแท้!

ดังนั้นผมเชื่อในสายตาของพ่อเขา นี่ต้องเป็นเต่าเงินเต่าทอง สัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 2 ของแท้แน่นอน!”

พูดจบ เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเต่ารัวๆ แชะ แชะ แชะ ทุกมุม ต่อหน้าต่อตาทุกคนที่หน้าถอดสี เจตนาชัดเจนว่ากลัวโดนสับเปลี่ยนของกลาง

ถงเหวินเจี๋ยและหลี่เถี่ยกุ่นหน้าซีดเผือด ส่วนใบหน้าอูมๆ ของฟางหยวนก็ซีดเซียวไม่แพ้กัน

อย่างที่เฮ่อเฉินพูด เขาเป็นเซียนด้านนี้ จะให้ของขวัญครูทั้งทีต้องเป็นของดีที่สุด ไม่งั้นถ้าให้ไปแล้วครูไม่รู้ค่า หรือมารู้ทีหลังว่าเป็นของเก๊ คงเสียความรู้สึกแย่

บวกกับนิสัยระมัดระวังคำพูดตามประสาคนกฎหมาย เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดผิดพลาดโง่ๆ แบบนั้น แล้วย้ำซ้ำๆ

ถูกต้อง!

เต่าตัวนี้คือเต่าเงินเต่าทองของแท้แน่นอน!

สาเหตุที่เขากล้าทำผิดกฎหมาย เพราะเต่าเลี้ยงถือเป็นพื้นที่สีเทา แม้กฎหมายจะบอกว่าห้าม แต่ในทางปฏิบัติเจ้าหน้าที่ไม่ค่อยเข้มงวด ถ้าเลี้ยงเงียบๆ ในบ้านก็ไม่มีใครว่า ถือว่า 'ไม่ฟ้องนายไม่จับ'

ด้วยความชอบส่วนตัว เขาเลยมองข้ามข้อกฎหมายไปตามกระแสนิยม

ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอเด็กนักเรียนหัวหมอที่เอาจริงเอาจังถึงขั้นแจ้งตำรวจและกัดไม่ปล่อยขนาดนี้!

เด็กคนนี้พูดถูก ลูกชายตัวดีขุดหลุมฝังพ่อเข้าให้แล้ว!

“เรื่องนี้มันร้ายแรงมากเหรอ?” ถงเหวินเจี๋ยเห็นสามีหน้าซีดเผือด หัวใจก็หล่นวูบ จากที่หน้าซีดเพราะโกรธ กลายเป็นซีดเพราะกลัว กระซิบถามสามีเสียงสั่น

ฟางหยวนยิ้มขื่น

ร้ายแรงไหม?

นี่มันสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 2 ถ้าผิดจริง โทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรืออย่างเบาที่สุดก็ต้องโดนกักขัง

อย่างน้อยๆ ก็หนึ่งเดือน!

ที่สำคัญคือนี่เป็นคดีอาญา!

ถ้าติดคุก ก็จะมีประวัติอาชญากรรม งานการก็ต้องหลุด

ใครจะจ้างหัวหน้าแผนกกฎหมายที่ไม่มีใบอนุญาตทนายความ แถมยังเคยติดคุกตอนแก่กันล่ะ

แต่ถึงเขาไม่พูด เฮ่อเฉินก็พูดแทนให้

พอเฮ่อเฉินสาธยายความน่ากลัวออกมา ทุกคนในห้องก็ฮือฮา

หลี่เถี่ยกุ่นคาดไม่ถึงว่าเฮ่อเฉินจะเอาจริงขนาดนี้ แถมยังรู้ลึกรู้จริง ไม่ใช่แค่ขู่เล่นๆ นอกจากความโกรธแล้ว ในใจลึกๆ เธอก็เริ่มรู้สึกกลัวเด็กคนนี้ขึ้นมา

ส่วนฟางอีฝานที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำลายชีวิตพ่อตัวเองไปแล้ว ก็สติแตกทันที พุ่งตัวเข้าใส่เฮ่อเฉินพร้อมตะโกนก้อง “เฮ่อเฉิน กูจะฆ่ามึง!!!”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแม่ฟาง ตำรวจที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วรีบเข้ามาล็อคตัวไว้ได้ทันท่วงที

“ต่อหน้าตำรวจยังกล้าลงมือ แถมยังขู่ฆ่า นายนี่กล้าหาญจริงๆ!” เฮ่อเฉินมองฟางอีฝานตาแดงก่ำด้วยสายตาเรียบเฉย “ตัวเองทำผิดกฎหมาย ยังจะไม่ให้คนอื่นพูดอีกเหรอ!”

เขาหันไปย้ำกับตำรวจ “คุณตำรวจครับ ผมขอเตือนอีกครั้ง พ่อของฟางอีฝานทำงานด้านกฎหมาย ถือว่ารู้กฎหมายแต่ยังฝ่าฝืน! รบกวนบันทึกไว้ด้วยนะครับ!”

“ศาสตราจารย์หร่วน! ช่วยพูดกับลูกชายคุณหน่อยเถอะค่ะ!” ถงเหวินเจี๋ยเห็นท่าไม่ดี ต้องข่มอารมณ์โกรธ หันไปขอร้องหร่วนลู่ หวังให้เธอช่วยหยุดเรื่องบ้าๆ นี้

เธอรับไม่ได้จริงๆ กับผลลัพธ์ที่เลวร้ายขนาดนี้

ไม่ใช่แค่สามีจะติดคุกหรือตกงาน แต่ลูกชายกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าพ่อติดคุก ลูกจะได้รับผลกระทบขนาดไหน จะมีสมาธิสอบได้ยังไง?

แถมถ้ามีประวัติอาชญากรรม อนาคตลูกจะสอบราชการก็ยาก

ไหนจะหลานชายหัวกะทิที่จะย้ายมาอยู่ด้วยพรุ่งนี้ ถ้าได้รับผลกระทบไปด้วย เธอจะเอาหน้าไปเจอกับพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้วได้ยังไง

พอนึกถึงหายนะที่จะตามมาเป็นขบวน เธอก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

[จบบท]