บทที่ 970 - ของสงคราม

บทที่ 970 - ของสงคราม

เหนือท้องทะเล เมฆดำหนาทึบราวกับถูกใครบางคนผ่ากลาง แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงมาจากช่องว่างนั้น กระทบผิวน้ำทะเล แตกกระจายไปตามเกลียวคลื่น ดูงดงามผ่อนคลาย แต่ซากศพปีศาจที่นอนเกลื่อนกลาดและกลิ่นอายสังหารเข้มข้นที่ยังไม่จางหาย กลับบอกให้รู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเกิดสงครามอันโหดร้ายขึ้นที่นี่

“ไข่มุกมังกรจอมปราชญ์ปีศาจและศพของอ้าวป๋อเป็นของข้า ส่วนที่เหลือพวกท่านแบ่งกัน”

สัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่ตนโดยไม่รู้ตัว หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย จางฉุนอี้ก็เอ่ยขึ้น ในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสนามรบ เขามีสิทธิ์แบ่งปันของสงคราม นี่เป็นกฎที่รู้กันดี

“ไข่มุกมังกรจอมปราชญ์ปีศาจและศพของอ้าวป๋อเป็นของสหายเต๋าจาง ศาสตราวุธเซียนปฐพี เกราะสายฟ้าจำแลง เป็นของสำนักซานไห่ ส่วนที่เหลือให้สหายเต๋าทุกท่านแบ่งกัน”

ลวี่เถิงเจินจวินหันไปทางจางฉุนอี้ แสดงความเห็นด้วย และแบ่งสรรปันส่วนเพิ่มเติม

ศึกครั้งนี้ได้ของรางวัลมหาศาล ที่ล้ำค่าที่สุดคือไข่มุกมังกรจอมปราชญ์ปีศาจและเกราะสายฟ้าจำแลง ย่อมต้องตกเป็นของจางฉุนอี้และสำนักซานไห่ที่ออกแรงมากที่สุด ส่วนศพของอ้าวป๋อถือเป็นของแถม แม้อ้าวป๋อจะเป็นราชันปีศาจที่น่าเกรงขามตอนมีชีวิต แต่เมื่อตายแล้ว ศพของมันก็มีค่าไม่ต่างจากราชันปีศาจตนอื่นมากนัก แค่ใช้ปรุงยาหรือสร้างศาสตราวุธ ซึ่งไม่ใช่ทุกคนจะมีวิชาหลอมสร้างเหมือนจางฉุนอี้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าเซียนก็โล่งอก หลายคนยิ้มออกมาด้วยความยินดี

ศึกครั้งนี้มีการวางแผนล่วงหน้า ใช้พลังที่เหนือกว่าบดขยี้ แม้ทุกคนจะต้องจ่ายค่าตอบแทนบ้าง แต่ก็อยู่ในระดับที่รับได้ เมื่อเทียบกับสิ่งที่ได้กลับมา นับว่าคุ้มค่ามาก

ศึกครั้งนี้เผ่าปีศาจเสียราชันปีศาจไปถึงห้าตน นอกจากแม่ทัพปู อีกสี่ตนล้วนมีสถานะไม่ธรรมดา เป็นราชันปีศาจระดับสูงและเป็นเจ้าเผ่าพันธุ์ สมบัติที่พกติดตัวย่อมมีไม่น้อย และตอนนี้ทั้งหมดตกเป็นของพวกเขา

แม้สมบัติล้ำค่าที่สุดจะตกอยู่ในมือจางฉุนอี้และสำนักซานไห่ แต่ของที่เหลือก็ถือเป็นทรัพย์สินก้อนโตสำหรับพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้สำนักซานไห่ก็ได้จ่ายค่าตอบแทนให้พวกเขาแล้ว ของสงครามเหล่านี้จึงถือเป็นรายได้เสริมล้วนๆ

“ขอบคุณท่านเจินจวินจาง ขอบคุณท่านเจินจวินลวี่เถิง”

ได้รับผลตอบแทนอย่างงาม เหล่าเซียนต่างกล่าวขอบคุณ

เมื่อศึกนี้จบลง กองทัพพันธมิตรแปดสิบแปดสำนักเซียนก็ฉวยโอกาสเปิดฉากโจมตีเผ่าปีศาจทะเลตงไห่อย่างดุเดือด ราชาเผ่ามังกรตกตาย ราชันปีศาจหลายตนดับสูญ เผ่าปีศาจทะเลตงไห่ขวัญเสีย เป็นช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด

ในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อเผชิญกับการโจมตีสายฟ้าแลบของกองทัพพันธมิตร เผ่าปีศาจทะเลตงไห่พ่ายแพ้อย่างยับเยิน ถอยร่นไปนับหมื่นลี้ในเวลาอันสั้น ทิ้งแดนสมบัติจำนวนมากไว้ให้มนุษย์

ขณะที่สถานการณ์ในทะเลตงไห่พลิกผัน เผ่าปีศาจพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า เผ่ามนุษย์กวาดล้างน่านน้ำหลายแสนลี้อย่างไม่มีใครต้านทานได้ การต่อสู้ใน สวรรค์ชั้นนอก ที่ดำเนินมาอย่างยาวนานก็ใกล้จะสิ้นสุดลง

คู่ต่อสู้ฝ่ายหนึ่งคือยักษ์หินผู้ยิ่งใหญ่ ยืนตระหง่านค้ำฟ้า ทุกอิริยาบถมีพลังเขย่าสวรรค์ หมัดเดียวสามารถทำลายดวงดาว อีกฝ่ายคือมังกรเขียวเวหาที่พาดผ่านท้องฟ้าดวงดาว หลังเขียวท้องขาว กรงเล็บแหลมคม พันกายด้วยลมฝน ทุกลมหายใจมีลมดาบฝนกระบี่หวีดหวิว ฟันดวงดาวร่วงหล่น

อานุภาพไร้เทียมทาน เหนือกว่าอ้าวป๋อที่กลืนไข่มุกมังกรจอมปราชญ์ปีศาจเสียอีก นี่คือจอมปราชญ์ปีศาจตัวจริงเสียงจริง

“อ้าวเหยียน ยังจะสู้ต่ออีกรึ? เผ่ามังกรตงไห่ของเจ้าแพ้แล้ว”

เสวียนขุยเซียนจวิน ผู้สำแดงร่างธรรมราชาภูผา ต่อยหมัดออกไปทำลายดวงดาว แล้วเอ่ยขึ้น เสียงอันทรงพลังดังก้องไปทั่วท้องฟ้าดวงดาว

ที่นี่คือชั้นล่างสุดของทะเลดวงดาวจักรวาล มีดวงดาวนับไม่ถ้วน ดวงดาวเกิดขึ้นและดับสูญตลอดเวลา ดาวตกที่เห็นในโลกไท่เสวียนส่วนใหญ่มาจากที่นี่ ดวงดาวเหล่านี้มีขนาดเล็กใหญ่ต่างกันไป แต่ล้วนยังไม่ควบแน่นแกนดวงดาว พลังจึงไม่ชัดเจน เสวียนขุยเซียนจวินหลังจากฟื้นตื่นจากโลกซานไห่ ก็ต่อสู้กับอ้าวเหยียนมาตลอดทางจนถึงที่นี่

ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ของฟ้าดินผูกมัด ในความว่างเปล่าแห่งสวรรค์ชั้นนอกนี้ เซียนปฐพีและจอมปราชญ์ปีศาจสามารถแสดงพลังอำนาจได้อย่างเต็มที่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาสีแดงฉานของอ้าวเหยียนก็ฉายแววอำมหิต

พลังเวทเดือดพล่าน ร่องรอยแห่งเต๋าหมุนเวียน ลมร้อนฝนไฟปรากฏขึ้น อ้าวเหยียนอ้าปากพ่นลมหายใจมังกรที่ร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แสงไฟส่องสว่างท้องฟ้าดวงดาวแห่งนี้ ราวกับจะเปลี่ยนให้เป็นนรกอเวจี

พลังที่ไม่อาจต้านทาน กวาดล้างไปหลายหมื่นลี้ ทุกสิ่งที่ผ่านไปหลอมละลาย นี่คือมหาอิทธิฤทธิ์ขั้นห้า เรียกลมเรียกฝน และ ลมร้อนฝนไฟ คือรูปแบบที่อ้าวเหยียนถนัดที่สุด สามารถประสานกับอิทธิฤทธิ์อื่นๆ ของมันจนมีพลังหลอมละลายสรรพสิ่ง ในเผ่ามังกรตงไห่ อ้าวเหยียนถือเป็นพวกผ่าเหล่า เพราะสิ่งที่มันถนัดที่สุดกลับเป็นอิทธิฤทธิ์ธาตุไฟ

ฟู่...

เปลวเพลิงลุกโชน ดวงดาวถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ห้วงอวกาศหลอมละลาย ร่างของเสวียนขุยเซียนจวินถูกกลืนกินจนหมดสิ้น

ผ่านไปเนิ่นนาน ทะเลเพลิงจางหาย เหลือเพียงพื้นที่แห่งการทำลายล้าง ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ร่างอันยิ่งใหญ่ยังคงยืนตระหง่าน ร่างกายดั่งขุนเขา ไม่ล้มลง ทั่วร่างใสกระจ่างดั่งแก้วผลึก เปล่งประกายเจิดจ้า

เพล้งๆๆ...

ทันใดนั้น แก้วผลึกแตกร้าว ร่างอันยิ่งใหญ่นั้นพังทลายลง เผยให้เห็นร่างจริงของเสวียนขุยเซียนจวิน

มองดูเสวียนขุยเซียนจวินที่ร่างธรรมถูกทำลายแต่ตัวจริงไม่เป็นอะไร อ้าวเหยียนแววตาหม่นลง ไม่ลงมือต่อ

“ครั้งนี้สำนักซานไห่ของพวกเจ้าชนะ เผ่ามังกรตงไห่จะถอยกลับลงสู่ทะเลลึก มอบน่านน้ำหนึ่งล้านลี้ให้”

ความโกรธเกรี้ยวในใจจางหาย น้ำเสียงราบเรียบ อ้าวเหยียนเอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวียนขุยเซียนจวินก็หัวเราะลั่น

“มอบน่านน้ำหนึ่งล้านลี้ให้? หึ ช่างกล้าพูด สำนักซานไห่อยากได้น่านน้ำไหน ย่อมใช้อิทธิฤทธิ์ในมือไปเอามาเอง จำเป็นต้องให้เผ่ามังกรตงไห่มามอบให้ด้วยรึ?”

มองไปที่อ้าวเหยียน เสวียนขุยเซียนจวินแสดงความห้าวหาญ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อ้าวเหยียนปรายตามองเสวียนขุยเซียนจวินแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป

เมื่อเห็นภาพนี้ เสวียนขุยเซียนจวินไม่ได้ลงมือขัดขวาง เขากับอ้าวเหยียนฝีมือสูสีกัน สู้ตัวต่อตัวใครก็ทำอะไรใครไม่ได้ และหากจอมปราชญ์ปีศาจหรือเซียนปฐพีตกตายไปสักตน ความขัดแย้งระหว่างสำนักซานไห่กับวังมังกรตงไห่จะยกระดับขึ้นทันที ไม่ใช่แค่การกระทบกระทั่งเล็กน้อยในโลกไท่เสวียนอีกต่อไป ซึ่งทั้งสำนักซานไห่และวังมังกรตงไห่ยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น ในเมื่อยอดฝีมือส่วนใหญ่ของทั้งสองฝ่ายยังคงหลับใหลอยู่

“ดูท่าหนึ่งล้านลี้จะเป็นขีดจำกัดของเผ่ามังกรตงไห่แล้ว แต่หากคิดจะรักษาขีดจำกัดนี้ไว้ เผ่ามังกรตงไห่ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนบ้าง”

มองส่งอ้าวเหยียนจนลับสายตา เสวียนขุยเซียนจวินแววตาลึกล้ำ มีความละเอียดอ่อนที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูหยาบกระด้าง

และเมื่อเซียนปฐพีและจอมปราชญ์ปีศาจตกลงกันได้ในเบื้องต้น คำสั่งที่เกี่ยวข้องก็ถูกส่งจากสวรรค์ชั้นนอกลงสู่โลกไท่เสวียนอย่างรวดเร็ว

ฝ่ายมนุษย์นำโดยสำนักซานไห่ ยังคงไล่ล่าโจมตีอย่างหนัก ราวกับจะไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะกวาดล้างเผ่าปีศาจให้สิ้นซาก ส่วนเผ่าปีศาจทะเลตงไห่ ภายใต้การนำของวังมังกรตงไห่ เริ่มถอยทัพอย่างเป็นระเบียบ

แม้อ้าวป๋อจะตาย แต่บารมีของเผ่ามังกรยังอยู่ เผ่าทะเลต่างๆ ยังคงเชื่อฟังคำสั่ง และครั้งนี้เพื่อให้เผ่าปีศาจทะเลตงไห่ถอยทัพได้อย่างราบรื่น วังมังกรตงไห่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในทะเลตงไห่มาเนิ่นนานโดยไม่เคยขยับเขยื้อน ได้ลอยขึ้นจากพื้นดินเป็นครั้งแรก เพื่อทำหน้าที่ระวังหลังให้แก่เผ่าปีศาจ

[จบแล้ว]