บทที่ 26 - จบลงในพริบตา

"ผู้ชนะ เทียนเฉิงกวง!"

"หึหึหึ ดูเหมือนว่าปีนี้โรงเรียนของเราจะชนะอีกแล้วสินะ!"

"บ้าเอ๊ย ฝากไว้ก่อนเถอะ ปีหน้าฉันจะต้องกลับมาแก้แค้นให้ได้!"

เทียนเฉิงกวงยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เขายืนอยู่บนสนามประลองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมึนงง

ดะ ... ดูเอลจบแล้วเหรอ?

กว่าเขาจะดึงสติกลับมาได้ อาจารย์ใหญ่ของทั้งสองโรงเรียนที่มักจะหึงหวงคุณป้าโทเมะก็ทะเลาะกันเสร็จแล้ว และรางวัลสูงสุดของการแข่งขันดูเอลอาคาเดเมียกระชับมิตร รอยจูบของคุณป้าโทเมะ ก็ได้ประทับลงบนแก้มของอาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนั้นเอง เทียนเฉิงกวงถึงเพิ่งจะนึกออกว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

คู่ต่อสู้คือคนที่เขาไม่รู้จัก และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนั้นเลยสักนิด ดังนั้นในตอนแรกเทียนเฉิงกวงจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

ก็แหม จะเป็นดูเอลลิสต์ไร้ชื่อที่ใช้เด็คอะไรก็ไม่แปลกนี่นา ขืนอีกฝ่ายใช้การ์ดเวทมนตร์หรือกับดักอย่างแอนตี้-สเปล ฟราแกรนซ์หรือนัน ฟิวชั่น แอเรียขึ้นมา เขาก็คงรับประกันชัยชนะได้ยาก

แต่ทว่า คู่ต่อสู้กลับอัญเชิญอาร์ม ดราก้อน LV3 ที่มีพลังโจมตี 1200 ออกมาหนึ่งตัว แล้วก็จบเทิร์นเลยซะงั้น

แถมไม่มีแม้แต่การ์ดหมอบเลยด้วยซ้ำ!

เทียนเฉิงกวงตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

ถึงแม้ในเด็คของเขาจะมีการ์ดฟิวชั่นสุดล้ำยุคอยู่เต็มไปหมด แต่พูดตามตรง เพราะมอนสเตอร์ระดับล่างและมอนสเตอร์ในเอ็กซ์ตร้าเด็คต้องพึ่งการสุ่มหาและจัดเอาเอง เขาจึงไม่ได้รู้สึกเหมือนเอาเทคโนโลยีล้ำยุคไปตบคนป่าเลยสักนิด ตอนที่ต้องดูเอลกับตัวละครที่มีชื่อเสียง เขาก็ต้องตั้งใจคำนวณและวางแผนอย่างหนักตลอดเวลา

แต่วันนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่ใช้การ์ดอย่างฟิวเจอร์ ฟิวชั่น หรือโอเวอร์ ฟิวเจอร์ ฟิวชั่น กดอีกฝ่ายจนจมดินไปดื้อ ๆ

ขนาดเพื่อนนักเรียนที่มามุงดูยังอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"พับผ่าสิ ฉันอยากดูการดูเอลที่เร่าร้อนเหมือนเมื่อหลายวันก่อนต่างหากล่ะ!"

บนอัฒจันทร์ นักเรียนหลายคนที่ตั้งใจมาดูการดูเอลต่างก็รู้สึกเสียดาย ส่วนพวกจูไดที่เป็นคนรู้จักและเพื่อนของเทียนเฉิงกวง กลับถอนหายใจอย่างโล่งอกและร่วมแสดงความยินดีกับเขา

แต่ว่า ...

"ฮ่าฮ่าฮ่า อ่อนชะมัด นี่หรือเด็กจากสาขาอื่น?!"

"ฉันบอกแล้วไง ว่าเด็กสาขาอื่นมันไม่เอาไหน!"

เทียนเฉิงกวงสังเกตเห็นว่านักเรียนรุ่นพี่บางคนในชมรมฟิวชั่นกำลังหัวเราะเยาะเด็กจากสาขาอื่น

เขาขมวดคิ้ว

ปัญหาของชมรมฟิวชั่นมันรุนแรงจริง ๆ แฮะ!

ตอนแรกเขาคิดว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็น "มันโจเมะ จุน" ซะอีก ในเนื้อเรื่องอนิเมะ หลังจากที่มันโจเมะ จุน ดูเอลกับจูไดและมิซาวะ ไดอิจิ เขาก็มีพฤติกรรมที่ไม่ค่อยสะอาดนัก จนถูกสั่งพักการเรียน ทำให้ต้องเดินทางไปนอร์ธอาคาเดเมียเพียงลำพัง แล้วก็กลายเป็นราชาของที่นั่น ก่อนจะกลับมาเยือนดูเอลอาคาเดเมียอีกครั้งในฐานะตัวแทนของสาขาภาคเหนือ ...

ถึงแม้ผลงานของมันโจเมะ จุนในฐานะพระเอกเบอร์สองในอนิเมะจะดูธรรมดามาตลอด แถมยังโดนพวกมารุฟุจิ เรียว เอ็ด ฟีนิกซ์ และ โยฮัน แย่งซีนอยู่บ่อย ๆ แต่ในแง่ของตำแหน่ง เขาก็คือคู่ปรับของจูไดจริง ๆ และในเวลานี้ เขาก็ถือเป็นดูเอลลิสต์ระดับเดียวกับจูได ดังนั้นถ้าได้ดูเอลกับเขา เทียนเฉิงกวงก็คิดว่าน่าจะกอบโกยพลังงานมาได้ไม่น้อยเลย

แต่ใครจะไปนึกล่ะ ว่ามันโจเมะในโลกนี้จะไม่ได้ไปนอร์ธอาคาเดเมียเลยสักนิด!

เขานวดหว่างคิ้วตัวเอง

จนกระทั่งเมื่อวาน เขาก็ยังคิดว่าคู่ต่อสู้ของตัวเองคือมันโจเมะ เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ในโลกนี้เป็นเพราะไคบะ เซโตะเอาแต่ตามหาต่างมิติอยู่ตลอดเวลา กลุ่มมันโจเมะกรุ๊ปเลยสบโอกาสเข้ามาร่วมวงด้วย โดยการเข้าไปลงทุนในการทดลองต่าง ๆ ของไคบะคอร์ปอเรชั่น และยัดเยียดมันโจเมะเข้าไปในบริษัทอย่างหน้าด้าน ๆ ทำให้มันโจเมะสามารถทำสิ่งที่มันโจเมะในฉบับมังงะเท่านั้นที่ทำได้ นั่นก็คือการได้เป็นลูกศิษย์ของไคบะ!

แน่นอนว่ามันโจเมะในฉบับอนิเมะเองก็มีหลายจุดที่แสดงความเคารพต่อไคบะ เพียงแต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนี้ก็เท่านั้นเอง

ตามที่มารุฟุจิ โชเล่าให้ฟัง เป็นเพราะหลังจากที่แพ้ให้กับจูได ศักดิ์ศรีของมันโจเมะก็ถูกทำลายป่นปี้ เขาจึงกลับไปที่ไคบะคอร์ปอเรชั่นเพื่อตั้งใจฝึกฝนวิชา โดยตั้งมั่นว่าในช่วงสอบกลางภาค จะกลับมาที่โรงเรียนเพื่อดวลกับจูไดอีกครั้ง

ดูทรงแล้ว ... เวลาก็น่าจะใกล้เข้ามาแล้วล่ะ

ถ้าอย่างนั้น เทียนเฉิงกวงก็คงทำได้แค่ขอให้เขาโชคดีล่ะนะ ... เพราะในความทรงจำอันเลือนรางของเขา มันโจเมะไม่เคยเอาชนะจูไดได้เลยสักครั้งนี่นา

"ฮ่าฮ่าฮ่า เทียนเฉิงคุง ทำได้เยี่ยมมาก!" อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง เขาเอ่ยชมเทียนเฉิงกวงไม่ขาดปาก แถมยังพูดต่ออีกว่า "อาจารย์โครโนสสอนมาดีจริง ๆ !"

"เอ๊ะ อืม ชะ ใช่ไหมครับ ใช่แล้วล่ะครับ ... " อาจารย์โครโนสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหงื่อตกเป็นสาย

"อ๊ะ จริงสิ นักเรียนเทียนเฉิงกวง นี่คือพิกัดของมิติที่เสถียรแล้วซึ่งทางนอร์ธอาคาเดเมียค้นพบนะ" อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาอย่างอารมณ์ดี แล้วยื่นให้เทียนเฉิงกวงเก็บไว้

เทียนเฉิงกวงรับการ์ดมา บนการ์ดมีแค่รูปภาพ เป็นบล็อกสามมิติที่ดูเลือนราง เทียนเฉิงกวงทำได้แค่ถอนหายใจ สมกับเป็นโลกของเกมกลคนอัจฉริยะจริง ๆ ของอย่างพิกัดมิติแบบนี้ยังใช้การ์ดระบุตำแหน่งได้เลย

"หลังจากนี้ ก็ให้หอเหลือง ... "

"ท่านอาจารย์ใหญ่ครับ!" ในตอนที่อาจารย์ใหญ่กำลังยิ้มหน้าบานอยู่นั้น จู่ ๆ นักเรียนคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบสีม่วงที่ยืนตัวตรงเป๊ะ ดูเหมือนทหารมากกว่านักเรียน ก็พูดขึ้นมา

"เอ๊ะ? เธอคือ?" อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะไม่โกรธเลยสักนิดที่โดนนักเรียนพูดแทรก เขาหันไปมองนักเรียนคนนั้นด้วยความสงสัย

"ท่านอาจารย์ใหญ่ครับ ผมคือ คันบายาชิ คานาเมะ นักเรียนชั้นปี 3 จากชมรมฟิวชั่นครับ!" เขาพูดกับอาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะ

"ชมรมฟิวชั่นงั้นเหรอ ... " อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะขมวดคิ้วเล็กน้อย

จะว่าไป ในเมื่อตัวแทนที่ลงแข่งขันคือนักเรียนจากชมรมฟิวชั่นแท้ ๆ แล้วทำไมศาสตราจารย์อาคาบะถึงไม่มาดูที่สนามล่ะ?

พูดตามตรง เขาไม่ค่อยรู้จักอาคาบะ เลโอเท่าไหร่นัก เขารู้แค่ว่า อาคาบะ เลโอคือศาสตราจารย์ที่คณะกรรมการบริหารเป็นคนเชิญมาโดยตรง ขนาดเขาที่เป็นอาจารย์ใหญ่ยังสั่งการไม่ค่อยจะได้เลย ปีก่อน ๆ นอกจากการสอบวัดระดับชั้นปีแล้ว เขาก็แทบจะไม่เคยเจอหน้าอาคาบะ เลโอเลย ครั้งนี้ที่อาคาบะ เลโออุตส่าห์เสนอชื่อนักเรียนมาเป็นตัวแทน เขายังหลงคิดไปว่าอาคาบะ เลโอกำลังจะเปิดใจเข้าสังคมกับพวกครูบาอาจารย์อย่างพวกเขาแล้วซะอีก ไม่นึกเลยว่าจะยังทำตัวสันโดษเหมือนเดิม

"ท่านอาจารย์ใหญ่ครับ ศาสตราจารย์ฝากมาบอกว่า ในฐานะสมาชิกของชมรมฟิวชั่น การที่เขาได้รับสิทธิ์ให้เป็นตัวแทนและสามารถเอาชนะนอร์ธอาคาเดเมียในฐานะตัวแทนของโรงเรียนได้ ถือเป็นความภาคภูมิใจของเทียนเฉิงคุงและชมรมฟิวชั่นของเราครับ!" คันบายาชิ คานาเมะยังคงพูดต่อด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "สำหรับนักเรียนที่ทำความดีความชอบระดับนี้ ไม่เพียงแต่จะต้องมอบคะแนนหน่วยกิตให้เป็นรางวัลเท่านั้น แต่ชมรมฟิวชั่นของเราเองก็ต้องแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน เพื่อให้นักเรียนทุกคนมีกำลังใจในการเรียนและการดูเอลมากยิ่งขึ้นครับ!"

"ศาสตราจารย์อาคาบะคิดแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย!" ใบหน้าของอาจารย์ใหญ่ฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

เทียนเฉิงกวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน

มิน่าล่ะ ช่วงแรก ๆ ในต้นฉบับ อาจารย์โครโนสถึงได้ก่อเรื่องไว้ตั้งเยอะแยะแต่คุณกลับไม่ทำอะไรเลย อาจารย์ใหญ่นี่เป็นคนใจดีจริง ๆ แฮะ ...

ในใจเขารู้ดี นี่มันพุ่งเป้ามาที่เขาชัด ๆ!

"ชมรมฟิวชั่นของเราก็มีประตูมิติเหมือนกันครับ ไม่มีความจำเป็นต้องไปสิ้นเปลืองพลังงานโควตารายเดือนของหอราเยลโลว์เลย เราสามารถใช้ประตูมิติของชมรมฟิวชั่นส่งเทียนเฉิงคุงไปได้ครับ แบบนี้ ในวันข้างหน้า เทียนเฉิงคุงก็ยังสามารถใช้ประตูมิติของหอราเยลโลว์ไปสำรวจมิติอื่นได้อีกครับ!"

"คิดได้รอบคอบจริง ๆ เลยนะ ศาสตราจารย์อาคาบะ ... " อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะหันไปถามเทียนเฉิงกวง "ถ้าอย่างนั้น ... เทียนเฉิงคุง เธอคิดว่ายังไงล่ะ?"

"แน่นอนครับ!" เทียนเฉิงกวงตอบอย่างไม่ลังเล

เขาไม่เข้าใจมาตลอดว่าไอ้หัวโล้นนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่ และตอนนี้ก็ถึงโอกาสเหมาะแล้ว!

"อืม ... ถึงยังไงนั่นก็เป็นต่างมิติที่ไม่มีใครรู้จัก ถึงแม้นอร์ธอาคาเดเมียจะรับประกันว่ามิตินั้นจะไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย แต่เราก็คงวางใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ ... " อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะไม่ได้ฟันธงตอบตกลงในทันที แต่กลับพูดต่อว่า "ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามธรรมเนียมปฏิบัติ จัดทีมสองคน คนหนึ่งรับหน้าที่สำรวจ อีกคนรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย แบบนี้ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็จะได้ใช้อุปกรณ์หนีออกจากต่างมิติได้ทันที"

นักเรียนจากชมรมฟิวชั่นมีท่าทีลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ

"ดีล่ะ ถ้าอย่างนั้น เทียนเฉิงคุง เธอคิดว่าไงล่ะ? มีเพื่อนคนไหนอยากแนะนำไหม?" หลังจากที่อาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะพูดจบ ในกลุ่มนักเรียนที่กำลังแอบฟังอยู่ ก็มีหลายคนพรวดพราดลุกขึ้นยืนทันที

นอกจากนักเรียนในชมรมฟิวชั่นบางส่วนที่หลงใหลในการดูเอลของเทียนเฉิงกวงแล้ว จูไดกับสี่กฎสมุทรก็ยกมือขึ้นอย่างไม่ลังเล พร้อมกับส่งเสียงเรียกให้เทียนเฉิงกวงหันไปมอง

"เอ่อ ... ถ้าเพื่อรับประกันความปลอดภัยล่ะก็ ... ผมขออนุญาตถามหน่อยครับ ให้ท่านอาจารย์โครโนสไปด้วยได้ไหมครับ?"

"มัมมาเมีย ฉันเหรอ!?" อาจารย์โครโนสร้องเสียงหลงพลางชี้หน้าตัวเอง จากนั้นพอสังเกตเห็นสายตาเคลือบแคลงของอาจารย์ใหญ่ซาเมจิมะ เขาก็รีบทำหน้าขึงขัง ปรับสีหน้าให้ดูน่าเชื่อถือ ทำตัวราวกับเป็นปรมาจารย์ แล้วพยักหน้ารับ "วะ วางใจได้เลยครับอาจารย์ใหญ่! ผมจะรับรองความปลอดภัยของนักเรียนเทียนเฉิงอย่างแน่นอน!"

[จบแล้ว]