บทที่ 5 - ซูเปอร์โพลิเมอไรเซชันเสกการ์ดได้ก็เรื่องปกติใช่ไหมล่ะ?

เทียนเฉิงกวงสะบัดการ์ดเบา ๆ เพื่อระบายความร้อน บนหน้าการ์ดปรากฏภาพเลือนรางสีม่วง ภาพมอนสเตอร์กะพริบวูบวาบ ชื่อการ์ดก็ยังมีแค่ขีดเส้นเดียวดูโดด ๆ

เสกการ์ดออกมาแล้ว แต่ยังเสกไม่เสร็จดี

ซูเปอร์โพลิเมอไรเซชันคือ "จุดสูงสุด" ของการฟิวชั่นทั้งมวล เป็นสุดยอดการ์ดฟิวชั่นที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ถ้าเทียบสเกลพลัง ถึงจะเทียบกับพวก "นูเมรอน" ของจักรวาลข้างเคียงไม่ได้ แต่ในขอบเขตของการฟิวชั่น มันก็ถือว่าเป็นระดับ "มังกรแดง" ได้เหมือนกัน การจะเสกมอนสเตอร์ฟิวชั่นออกมาสักใบ ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แล้วมันโผล่มาได้ยังไง?

หรือว่า...

เขาเหลือบมองคู่ต่อสู้ แล้วนึกย้อนถึงกระแสความอุ่นวาบที่ไหลเข้ามาในร่างกายเมื่อครู่ ก็เข้าใจทันที

อ๋อ การดวลนี่เอง!

ก็นะ โลกบ้าการ์ดแบบนี้ เรื่องประหลาดพิสดารร้อยทั้งร้อยถ้าไม่มาจากมอนสเตอร์ ก็ต้องมาจากการดวลเนี่ยแหละ!

ดูเหมือนว่า ขอแค่เขาดวลบ่อย ๆ เขาก็จะยืมพลังของซูเปอร์โพลิเมอไรเซชัน มาสร้างมอนสเตอร์ฟิวชั่นได้สินะ?

ก็ไม่เลว

หลังจบการดวล เทียนเฉิงกวงกลับไปที่ที่นั่งผู้ชม ยังมีนักเรียนคนอื่นที่สมัครเข้าชมรมฟิวชั่นรอคิวแข่งอยู่ รอให้พวกนั้นรู้ผลแพ้ชนะ เขาก็จะได้ตามไปที่ชมรมพร้อมกัน

น่าเสียดาย นอกจากเทียนเฉิงกวงแล้ว นักเรียนหอแดงและหอเหลืองคนอื่น ๆ ไม่ได้มีเด็คที่แข็งแกร่งพอ พอต้องมาเจอกับเด็คแอนเชียนท์เกียร์ที่สมาชิกชมรมให้เพื่อนหอไพลินยืมมาเล่น ก็เลยยากที่จะเอาชนะ

ถึงแม้รูปเกมจะน่าเบื่อ เป็นแค่การผลัดกันลงมอนสเตอร์มาชนกัน แต่เทียนเฉิงกวงก็ดูอย่างเพลิดเพลิน

เพราะในโลกเดิมของเขาไม่มีโซลิดวิชั่น แค่ได้นั่งดูภาพโฮโลแกรมมอนสเตอร์ขยับไปมา เทียนเฉิงกวงก็ไม่รู้สึกเบื่อแล้ว

"โย่! เทียนเฉิง!" ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ยูกิ จูได พา "ลูกน้อง" อย่าง มารุฟุจิ โช มายืนข้างที่นั่งของเทียนเฉิงกวง แล้วทักทายอย่างเป็นกันเอง "การดวลเมื่อกี้ของนายสนุกสุดยอดไปเลย!"

"ละ... ลูกพี่!" มารุฟุจิ โช รีบหลบหลังจูได "ขะ... เขาจะเข้าชมรมฟิวชั่นนะ! ยะ อย่าไปคุยด้วยดีกว่ามั้งครับ?"

พวกนักเรียนลัทธิคลั่งฟิวชั่นมีชื่อเสียงย่ำแย่มากในสายตานักเรียนทั่วไป มักมีข่าวลือว่าคนกลุ่มนี้ชอบหาเรื่องทะเลาะวิวาทและท้าดวลชาวบ้าน อันตรายสุด ๆ

และเทียนเฉิงกวง ก็เป็นพวกบ้าฟิวชั่นขั้นกว่า ยิ่งกว่าพวกคลั่งพวกนั้นซะอีก แบบนี้ไม่ยิ่งน่ากลัวกว่าเหรอ!?

"เอ๋? มีอะไรไม่ดีเหรอ?" จูไดทำหน้างง

"ขอบใจนะ" เทียนเฉิงกวงพยักหน้ายิ้ม ๆ "ดูเอลรอบสอบเข้าของนายก็เท่มากเหมือนกัน ฉากที่ เฟลมวิงแมน ใช้ตึกระฟ้า ทุบ แอนเชียนท์เกียร์ โกเลม ร่วงในทีเดียว ยังติดตาฉันอยู่เลย"

นี่คือความจริง

ผ่านไปเป็นสิบปี เนื้อเรื่อง GX เทียนเฉิงกวงจำรายละเอียดไม่ค่อยได้แล้ว แต่ฉากที่จูไดใช้เฟลมวิงแมนโค่นแอนเชียนท์เกียร์ โกเลม ได้ถึงสองครั้ง ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เป็นความทรงจำที่เร่าร้อนและงดงามที่เขาลืมไม่ลง

"เอ๋ งั้นเหรอ? ฮ่าๆๆๆ~~" จูไดในตอนนี้ยังเป็นจูไดช่วงแรกที่ยังเด๋อด๋า ไม่ใช่ฮีโร่ผู้โดดเดี่ยวในตอนท้าย พอโดนชมเข้าหน่อยก็ยกมือเกาท้ายทอย หัวเราะร่าอย่างเขิน ๆ

หลังจากหัวเราะจนพอใจ จูไดก็วนกลับมาเรื่องเดิม เริ่มชวนคุยเรื่องการดวลอย่างกระตือรือร้น โดยเฉพาะเรื่องการฟิวชั่น ในฐานะผู้ใช้ "ฮีโร่" เขาชอบการฟิวชั่นมาก เลยอดไม่ได้ที่จะแลกเปลี่ยนความเห็นกับเทียนเฉิงกวง ทั้งสองคุยกันเรื่องฟิวชั่น ลามไปถึงการ์ดใบอื่น ๆ พอรู้ว่าเทียนเฉิงกวงก็ชอบเด็คฮีโร่เหมือนกัน บทสนทนาก็ยิ่งออกรส คุยกันถูกคอสุด ๆ

เทียนเฉิงกวงถึงจะดูการดวลไม่เบื่อ แต่การได้มีตัวละครจากต้นฉบับอย่าง ยูกิ จูได "ฮีโร่ผู้โดดเดี่ยว" มานั่งคุยด้วย เขาย่อมยินดีอยู่แล้ว

ท่าทีเป็นกันเองนี้ทำให้ มารุฟุจิ โช ที่ตอนแรกกลัว ๆ กล้า ๆ เริ่มผ่อนคลายลง

ไม่นานนัก การทดสอบก็จบลง เทียนเฉิงกวงบอกลาจูไดแล้วลุกไปรวมกลุ่ม พอเห็นเทียนเฉิงกวงเดินไปไกลแล้ว โชก็อดบ่นด้วยความสงสัยไม่ได้ "แปลกจังเลยนะครับลูกพี่ เพื่อนนักเรียนเทียนเฉิงดูไม่เหมือนคนบ้า ๆ บอ ๆ พวกนั้นเลย ทำไมถึงไปเข้าชมรมฟิวชั่นได้นะ?"

"ฉันว่าเทียนเฉิงต้องมีความคิดของตัวเองแน่ ๆ" จูไดเอามือประสานท้ายทอย พูดอย่างร่าเริง

"งั้น... ลูกพี่ ลองชวนเทียนเฉิงคุงมาจับคู่ดูเอลแท็กทีมกับลูกพี่ดีไหมครับ?" โชเสนอไอเดีย "เขาดูรู้เรื่องการ์ดฮีโร่ดีด้วยนะ!"

"อื้อ เฮ้ย! โช ไอเดียแจ่มไปเลย!"

อีกด้านหนึ่ง เทียนเฉิงกวงเดินตามเพื่อนร่วมรุ่นมาถึงห้องกิจกรรมชมรมฟิวชั่น

สิ่งที่น่าสนใจคือ ถึงจะเรียกว่า "ห้องกิจกรรม" แต่มันคือตึกเล็ก ๆ ทั้งหลัง! ตั้งแต่ชั้นแรกยันชั้นดาดฟ้า ทั้งหมดเป็นพื้นที่ของชมรมฟิวชั่น!

เรื่องนี้ในดูเอลอาคาเดเมียถือว่าไม่แปลก ในโลกต้นฉบับ โรงเรียนนี้มีชมรมกิจกรรมเยอะมาก หลายชมรมมีตึกแยกหรือห้องกิจกรรมใหญ่โตเว่อร์วัง อย่างชมรมเทนนิสก็มีพื้นที่ขนาดเท่าสนามดูเอล เอาไว้เปิดภาพโซลิดวิชั่นตีเทนนิสกันได้สบาย ๆ

เทียนเฉิงกวงได้รับเครื่องแบบสีม่วงมาหนึ่งชุด นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาเลื่อนชั้นเป็นนักเรียนหอ "ไวโอเล็ต" หรืออะไรทำนองนั้น แต่มันเป็นแค่ชุดยูนิฟอร์มของชมรม เหมือนชุดกีฬาของชมรมเทนนิส ไม่นับเป็นเครื่องแบบนักเรียนทางการ

รุ่นพี่ชมรมฟิวชั่นยื่นเด็ค แอนเชียนท์เกียร์ มาให้เทียนเฉิงกวงหนึ่งชุด เขาเปิดดูอย่างละเอียด รู้สึกว่าการ์ดที่พอใช้ได้มีไม่กี่ใบ

อย่างแรกเลย ทั้งเด็คมีมอนสเตอร์ แอนเชียนท์เกียร์ แค่ 7 ใบ พวกแรร์การ์ดอย่าง "แอนเชียนท์เกียร์ โกเลม" หรือ "แอนเชียนท์เกียร์ รีแอคเตอร์ ดราก้อน" ไม่มีทางแถมมาให้อยู่แล้ว นอกจากฟิวชั่น 3 ใบ การ์ดส่วนใหญ่ก็เป็นพวกจักรกลพื้นบ้านทั่วไป ในเอ็กซ์ตร้าเด็คก็มีแค่ "ลาบิรินซ์ แทงค์" (รถถังเขาวงกต)

แต่ทว่า—

ในเด็คนี้มี "แคนนอน โซลเจอร์" (ทหารปืนใหญ่)!

มันคือ...

การ์ดที่เป็นวัตถุดิบฟิวชั่นของ [ลาบิรินซ์ แทงค์] แต่ชื่อเสียงของมันโด่งดังกว่าตัวรถถังเขาวงกตหลายขุม มันคือต้นกำเนิดแห่งความชั่วร้ายระดับ "โคตรแห่งการ์ดต้องห้าม"!

ต้องรู้ก่อนนะว่า ในยุคของเทียนเฉิงกวง ไม่ว่าจะ "แคนนอน โซลเจอร์", "ตูน แคนนอน โซลเจอร์" หรือ "เมก้า แคนนอน โซลเจอร์" ทั้งตระกูลล้วนเป็นการ์ดห้ามใส่!

พอเห็นเจ้านี่นอนสงบนิ่งอยู่ในเด็ค ต่อให้ตอนนี้จะยังใช้คอมโบโหด ๆ ไม่ได้ เทียนเฉิงกวงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ใครบ้างจะไม่ชอบได้ใช้การ์ดแบน?

"ชิ หอเหลืองก็คือหอเหลืองวันยังค่ำ" อีกด้านหนึ่ง นักเรียนหอไพลินกลุ่มที่เห็นเหตุการณ์ตอนเทียนเฉิงกวงเข้าชมรม เห็นเขายิ้มก็พากันแค่นเสียงหมั่นไส้

"ชนะมาได้เพราะลูกเล่นทีเผลอ คิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพฟิวชั่นแล้วหรือไง?"

"เด็กหอเหลืองนี่ไม่เจียมตัวเลยจริง ๆ!"

ในดูเอลอาคาเดเมีย การเหยียด "สี" มีอยู่ทุกหย่อมหญ้า แม้จะไม่ถึงกับกดขี่ข่มเหงรุนแรง และสำหรับตัวเอกอย่างจูไดก็เป็นเรื่องที่เขาไม่ใส่ใจเลยสักนิด แต่ในสายตานักเรียนหอไพลินบางกลุ่ม พวกเขามองเหยียดนักเรียนสีอื่นเสมอ

ต่อให้ทุกคนจะใส่เสื้อ "สีม่วง" เหมือนกัน แต่ในใจพวกเขาก็ยังคิดว่าตัวเอง "สูงส่ง" กว่าอยู่ดี

"อยากสั่งสอนมันสักยกชะมัด!"

"ฮ่าฮ่า เรื่องง่าย ๆ"

"นายหมายถึง... มุกเดิม?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

[จบแล้ว]