บทที่ 3 - ความบริสุทธิ์ในการฟิวชั่นของนายยังไม่พอ!

"เพื่อนนักเรียนเทียนเฉิง นายจะสมัครเข้าชมรมฟิวชั่นเหรอ?"

"ใช่ครับ"

"เอ่อ... ก็ได้ งั้นลงชื่อไว้ตรงนี้นะ"

"เดี๋ยวทางชมรมจะจัดให้นายดวลกับนักเรียนที่มาสมัครเหมือนกัน"

ณ หอประชุมดูเอลของโรงเรียน นักเรียนหญิงในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเอ่ยถามเทียนเฉิงกวงสองสามประโยค เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน เธอก็ลงบันทึกชื่อของเขาลงไป

ในดูเอลอาคาเดเมีย สีของเครื่องแบบจะใช้แบ่งแยกหอพักและระดับชั้น "สถานะ" ต่ำต้อยที่สุดคือ โอซิริสเรด สวมเครื่องแบบสีแดง ถือเป็น "เด็กห่วย" ของโรงเรียน ระดับกลางคือ ราเยลโลว์ ถือเป็นนักเรียนระดับปานกลางค่อนไปทางดี และสุดท้ายคือ โอเบลิสก์บลู ซึ่งเป็นนักเรียนที่มีสถานะสูงสุดในสถาบัน ระดับ "เด็กหัวกะทิ"

นักเรียนหญิงที่รับหน้าที่ลงทะเบียนคนนี้สวมชุดสีน้ำเงิน แน่นอนว่าต้องเป็น "เด็กหัวกะทิ" ส่วนเทียนเฉิงกวงสวมชุดสีเหลือง ก็คือระดับปานกลาง

บอกตามตรง เทียนเฉิงกวงแปลกใจมาก เขาไม่คิดเลยว่าด้วยเด็คและฝีมือระดับเจ้าของร่างเดิม จะยังอุตส่าห์เป็น "นักเรียนระดับกลาง" ได้

นักเรียนหญิงมองเทียนเฉิงกวงด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนกำลังมองคนโรคจิตหรือคนบ้า

ก็ไม่แปลกหรอก ในดูเอลอาคาเดเมียมีชมรมกิจกรรมให้เลือกมากมายตามความสนใจ

"ชมรมฟิวชั่น" เมื่อก่อนก็เป็นชมรมยอดฮิต แต่หลังจากค้นพบความเป็นไปได้ของมิติอื่น ๆ พวกหัวรุนแรงบางกลุ่มก็เริ่มรังเกียจและหวาดกลัว "วิธีการอัญเชิญที่ซับซ้อนของมิติอื่น" จึงรวมตัวกันตั้งกลุ่ม "ลัทธิคลั่งฟิวชั่น" ขึ้นมาโดยมี อาคาบะ เลโอ เป็นแกนนำ

ชมรมฟิวชั่นในตอนนี้ กลายเป็นฐานทัพของกองกำลัง "ฟิวชั่น" ไปแล้ว การเห็นเด็กใหม่เดินดุ่ม ๆ มาขอสมัครเข้าชมรมแบบนี้ ในสายตานักเรียนทั่วไป มันก็ดูบ้าบิ่นพิลึก

เทียนเฉิงกวงกวาดสายตามองไปรอบสนาม มีนักเรียนหอเหลืองอยู่ประปราย และหอแดงอีกไม่กี่คน ในจำนวนนั้นมีคนหัวแมงกะพรุนอยู่คนนึง...

นั่นมัน ยูกิ จูได!

ไม่นึกว่าจะได้เจอตัวเอกเร็วขนาดนี้ แอบดีใจเหมือนกันนะเนี่ย

"เฮ้!! พยายามเข้านะ!!" จูไดตะโกนเชียร์อย่างกระตือรือร้นเมื่อเห็นมีนักเรียนเดินลงสนาม

ถึงแม้ ยูกิ จูได จะเป็นพวกบ้าดูเอลสมองกลวงที่เห็นใครถือไพ่ก็อยากจะพุ่งเข้าไปบวก แต่การแข่งครั้งนี้บังเอิญเป็นประเภทที่เขาจะไม่เข้าร่วม ถึงเขาจะชอบฟิวชั่น แต่ถ้าจะให้เขาเชื่อฟังคำสอนประเภท "ฟิวชั่นคือที่สุด อย่างอื่นคือขยะ" ล่ะก็ ขอผ่านดีกว่า

แต่ถ้ามีโอกาสได้ดูคนดวลกัน ด้วยนิสัยของเขาแล้ว ยังไงก็ต้องมามุง

เผลอ ๆ หมอนี่อาจจะยืนดูมาทั้งวันแล้วก็ได้

"เฮ้ย! ไอ้หนู อย่ามัวแต่มองไปทั่วสิฟะ!" ในขณะที่เทียนเฉิงกวงกำลังใจลอย คู่ต่อสู้ของเขาก็เริ่มหงุดหงิด "รีบ ๆ ยอมแพ้ซะ ฉันอยากจะรีบใส่ชุดสีม่วงเต็มแก่แล้ว!"

อีกด้านหนึ่ง บนอัฒจันทร์คนดู นักเรียนหอไพลิน (บลู) หลายคนก็ตะโกนโหวกเหวก "เฮ้ย อวี้หลง รีบสั่งสอนให้ไอ้เด็กหอเหลืองนั่นรู้สำนึกซะที ว่าเด็คแอนเชียนท์เกียร์ (จักรกลโบราณ) มีไว้สำหรับพวกเราโอเบลิสก์เท่านั้น!"

"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องบอกก็รู้!"

เทียนเฉิงกวงเลิกคิ้ว

จริงด้วยแฮะ ดูเหมือนสมาชิกชมรมฟิวชั่นส่วนใหญ่จะเป็นเด็กหอไพลิน พวกสีเหลืองกับแดงมีน้อยมาก

ดูท่าทาง ต่อให้เป็นพวกลัทธิคลั่งฟิวชั่น ก็ยังมีการเหยียดสีเสื้อกันอยู่สินะ

"ดูเอล!" "ดูเอล!"

[เทียนเฉิงกวง, LP: 4000]

[อวี้หลง, LP: 4000]

ดูเอลดิสก์ของทั้งสองคนกางออก พร้อมจั่วการ์ด 5 ใบขึ้นมือ

"เทิร์นแรกเป็นของฉัน!" นักเรียนหอไพลินตะคอกเสียงดัง แล้วจั่วการ์ดด้วยความเร็วแสง

เชี่ย—ไอ้นี่ทำผิดก—

เทียนเฉิงกวงเกือบจะตะโกนประท้วง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าในยุค GX คนเริ่มก่อนยังจั่วการ์ดได้อยู่ เลยรีบหยุดท่าทีของตัวเองไว้

แต่ไอ้การที่ฝ่ายตรงข้ามตะโกนว่า "เทิร์นแรกเป็นของฉัน" แล้วจั่วเลยนี่แหละ ที่ทำเอาเทียนเฉิงกวงตั้งตัวไม่ทัน

ถ้าแค่ตะโกนเร็วแล้วได้เริ่มก่อน คราวหลังเขาต้องไปฝึกสกิลนี้บ้างแล้ว ได้เริ่มก่อนทุกตาคงฟินน่าดู

อวี้หลงจั่วเสร็จก็มองการ์ดในมือแล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย "ฮ่าฮ่า แกเสร็จแน่"

"ใช้งานการ์ดเวทมนตร์ ฟิวชั่น เซจ (ปราชญ์แห่งการฟิวชั่น)!"

เขาโชว์การ์ดในมือพร้อมรอยยิ้มคลั่งไคล้ "การ์ดใบนี้ทำให้ฉันนำการ์ดฟิวชั่นหนึ่งใบจากในเด็คขึ้นมือได้!"

"เปิดเกมมาก็ได้ฟิวชั่นเลยเรอะ!"

"ฮ่าฮ่า ไอ้เจ้าหอเหลืองนั่นไม่รอดแน่"

กลุ่มนักเรียนชมรมฟิวชั่นที่เปลี่ยนไปใส่เครื่องแบบสีม่วงแล้วพากันพยักหน้าชื่นชมอวี้หลง

"แค่นักเรียนหอเหลือง บังอาจมาเข้ารับการคัดเลือกของชมรมฟิวชั่น ไม่เจียมตัวเอาซะเลย!"

"เด็คจักรกลโบราณ มีไว้สำหรับพวกเราหอไพลินเท่านั้น!"

"ใช่แล้ว อาจารย์ที่ดูแลพวกเราคือท่านอาจารย์โครโนสเชียวนะ!"

"อย่าคิดนะว่าแค่อาจารย์พลาดท่าแพ้ไอ้เด็กห่วยหอแดง แล้วใครหน้าไหนจะมาท้าทายตำแหน่งของพวกเราได้!"

พวกนี้คุยกันอย่างออกรส

"หม่าม้ามีอา..." ที่แถวหน้าสุดของที่นั่งผู้ชม อาจารย์โครโนสในชุดเครื่องแบบหางยาวสีน้ำเงินและแต่งหน้าหนาเตอะ ได้ยินลูกศิษย์คุยกันก็ถึงกับมุดหน้าหนี

ก็แหงล่ะ ถึงเขาจะไม่ได้สนับสนุนชมรมฟิวชั่น แต่เด็คประจำชมรมดันเป็น "แอนเชียนท์เกียร์" (จักรกลโบราณ) ในฐานะผู้เชี่ยวชาญเด็คนี้ เขาเลยต้องมาดูหน่อยว่าจะมีนักเรียนคนไหนใช้เด็คของเขาบ้าง

แต่พอได้ยินเสียงนินทาพวกนี้ อาจารย์จอมรักศักดิ์ศรีก็หน้าชาจนทนไม่ไหว

"ดูการแข่งไปสิ ดูแข่งเซ่!"เขากัดผ้าเช็ดหน้า เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างเจ็บปวด

อีกด้านหนึ่ง อวี้หลงยังคงเดินเกมต่อ "ฉันขออัญเชิญแบบปกติ แอนเชียนท์เกียร์ ไนท์ (อัศวินจักรกลโบราณ)!"

หือ?

เทียนเฉิงกวงชะงักไปเล็กน้อย

สิ้นเสียงของอวี้หลง หุ่นยนต์เก่าคร่ำครึที่มีร่างกายเป็นเหล็กกล้า มือซ้ายถือโล่ มือขวาถือหอก ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างดุดัน กลายเป็นมอนสเตอร์ตัวแรกที่ถูกอัญเชิญออกมาในนิยายเรื่องนี้

แอนเชียนท์เกียร์ ไนท์ เลเวล 4 ธาตุดิน พลังโจมตี 1800 มอนสเตอร์ดูอัล

"แอนเชียนท์เกียร์เหรอ?" นักเรียนหอแดงและเหลืองบนอัฒจันทร์หลายคนทำหน้างง

มีเด็คแอนเชียนท์เกียร์อยู่แล้ว แล้วจะมาลงแข่งคัดเลือกหาพระแสงอะไร

เทียนเฉิงกวงหันมองไปทางขวา มองพวกนักเรียนชมรมฟิวชั่นที่ทำหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องตลก ราวกับตัดสินผลแพ้ชนะไปแล้ว

"แค่อัญเชิญปกติก็ได้มอนสเตอร์พลังแกร่งตั้ง 1800! สุดยอดไปเลย!" จูไดตะโกนอย่างตื่นเต้น

"ฮึ เทิร์นแรกก็ได้ฟิวชั่นขึ้นมือ แถมยังอัญเชิญกำแพงพลัง 1800 ออกมาได้ เทิร์นแรกของอวี้หลงถือว่าไม่เลว!"

"แบบนี้ก็แค่รอวัตถุดิบฟิวชั่นตัวอื่นก็เรียบร้อย"

"ไม่เสียแรงที่พวกเราให้เพื่อนหอไพลินยืมเด็คไปเล่น"

นักเรียนชมรมฟิวชั่นวิจารณ์กันเสียงดังฟังชัด เหมือนกลัวเด็กหออื่นจะไม่ได้ยิน

"จบเทิร์น" อวี้หลงแสยะยิ้มเย้ยหยัน

เทียนเฉิงกวงถึงกับเอ๋อ

ฝ่ายตรงข้ามโชว์ลีลามาซะเยอะ

จบแล้วเรอะ?

"เป็นไงล่ะ? กลัวแล้วล่ะสิ?" อวี้หลงหัวเราะร่า "ถ้ากลัวก็รีบยอมแพ้ซะ! จะบอกให้ว่าการฟิวชั่นไม่ใช่สิ่งที่ใครหน้าไหนจะมาแตะต้องได้ง่าย ๆ นะเว้ย!"

เทียนเฉิงกวงเลิกคิ้ว เบ้ปากเล็กน้อย

ชิ

เทิร์นแรกโคตรอ่อน

ไม่มีการขัดขวางอะไรเลย มีแค่มอนสเตอร์พลัง 1800 ยืนทื่ออยู่ข้างหน้าตัวเดียว... ขนาดพวกสายบ้าพลังตีแลกกัน เขายังไม่เปิดช่องว่างขนาดไม่หมอบการ์ดป้องกันสักใบแบบนี้เลย

ถ้าหมอบ ซาคุเรทสึ อาร์เมอร์ (เกราะระเบิด) ไว้สักใบ ฉันยังจะพอมองว่านายพยายามแล้วนะ!

เขาส่ายหน้าเบา ๆ "เพื่อนเอ๋ย"

"อะไร?"

"ตลอดชีวิตการเรียนรู้อันยาวนานของฉัน ฉันได้ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง"

"?"

"มนุษย์เรายิ่งไขว่คว้าหาการฟิวชั่น ก็ยิ่งไม่เข้าใจแก่นแท้ของมัน เพราะมนุษย์มักจะมัวแต่หาวัตถุดิบมารวมกัน เหมือนอย่างนายนั่นแหละ"

"เสิร์ชหาการ์ดฟิวชั่นมาได้ แต่กลับทำได้แค่ถือไว้ในมือ แล้วอัญเชิญมอนสเตอร์ปกติลงมาตัวนึง! คนอย่างนายน่ะนะ จะมีหน้ามาเข้ากองทัพฟิวชั่น!"

"ฟิวชั่นควรจะเป็นการอัญเชิญที่สูงส่งที่สุด การกระทำที่เยิ่นเย้อเกินความจำเป็น คือการลบหลู่การฟิวชั่น!"

"ว่าไงนะ!?"

ไม่ใช่แค่อวี้หลง แม้แต่นักเรียนชมรมฟิวชั่นบางคนได้ยินคำพูดของเทียนเฉิงกวงก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก บางคนถึงกับแคะหู สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

พวกเราแค่เทิดทูนฟิวชั่น แต่เอ็งนี่มันบ้าของจริงนี่หว่า!

"เทิร์นของฉัน จั่วการ์ด—"

เขามองการ์ดในมือ มุมปากกระตุกเล็กน้อย

เวร เวทมนตร์ 6 ใบล้วน

ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นเขาคงกดปุ่มยอมแพไปแล้ว แต่โชคดีที่นี่ไม่ใช่เกม "มาสเตอร์ดูเอล"

ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเย็นชา จ้องมองไปข้างหน้า แล้วชูการ์ดในมือขึ้นสูง ตะโกนก้อง "การอัญเชิญฟิวชั่น คือการอัญเชิญที่สูงส่งที่สุด!

เพราะฉะนั้น แค่ฟิวชั่นก็พอแล้ว!!"

"ฉันจ่ายไลฟ์พอยต์ 1000 จุด ใช้งาน การ์ดเวทมนตร์ เรดี้ ฟิวชั่น (ฟิวชั่นอย่างง่าย)!"

"อัญเชิญพิเศษมอนสเตอร์ฟิวชั่นที่ไม่มีเอฟเฟกต์ เลเวลไม่เกิน 6 จากเอ็กซ์ตร้าเด็ค โดยถือว่าเป็นการอัญเชิญแบบฟิวชั่น!"

"ออกมาซะ อัญเชิญฟิวชั่น แบรคิโอเรเดียส!"

สิ้นเสียงตะโกน ไดโนเสาร์ตัวสีฟ้าครามก็คำรามลั่น พุ่งออกมาจากเอ็กซ์ตร้าเด็ค มายืนตระหง่านอยู่ข้างกายเทียนเฉิงกวง

แบรคิโอเรเดียส เลเวล 6 ธาตุน้ำ พลังโจมตี 2200 มอนสเตอร์ฟิวชั่น

"มะ ไม่ใช้วัตถุดิบฟิวชั่นเลยสักตัว แต่ฟิวชั่นออกมาได้เลยเนี่ยนะ??" มีคนเบิกตากว้าง ขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ว้าว เก่งชะมัดเลย" จูไดมองเจ้าแบรคิโอเรเดียสที่ถูกอัญเชิญพิเศษออกมาด้วยความตื่นเต้น "โหว ถ้าฮีโร่มีการ์ดแบบนี้บ้างล่ะก็..."

นักเรียนที่มุงดูอยู่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นพวกที่ไม่สนใจชมรมฟิวชั่น หรือพวกสาวกลัทธิฟิวชั่นที่ให้ยืมการ์ดแล้วรอสมน้ำหน้าเด็กหออื่น หรือแม้แต่อาจารย์โครโนสที่ตอนแรกเริ่มหมดอารมณ์ดู ล้วนตกตะลึงกับการเล่นของเทียนเฉิงกวง

ที่แท้... ฟิวชั่นมันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?

[จบแล้ว]