บทที่ 990 - ดาหน้าบุกแหลก

บทที่ 990 - ดาหน้าบุกแหลก

"สตีเวน ไอ้พวกสวะแก๊งทูตนรกเตรียมจะบุกออกมาแล้ว พวกที่อยู่ข้างหลังกำลังถอดเสื้อเกราะเคฟลาร์ ส่วนพวกที่เหลือเช็กสภาพปืนกันอยู่!"

เสียงของเคนนี่ดังมาจากหูฟัง ฟังดูตื่นเต้นไม่น้อย

"รับทราบ! ชัดเจนว่าพวกมันเตรียมส่งเสื้อเกราะให้พวกหน่วยกล้าตายที่จะบุกออกมาก่อน เพื่อเพิ่มพลังป้องกันไม่ให้โดนเก็บทันทีที่โผล่หัวออกมา ก็ถือว่าพอมีสมองอยู่บ้าง!"

เย่เทียนพูดพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือก แววตาฉายชัดถึงเจตนาฆ่าฟัน

ปืนไรเฟิลจู่โจม G36C ในมือของเขา ล็อกเป้าไปที่ประตูบันไดหนีไฟที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตรอย่างมั่นคง พร้อมที่จะเปิดฉากสังหารหมู่แล้ว

"พรรคพวก ตื่นตัวไว้ การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น! งัดเอาทักษะการฆ่าศัตรูที่ฝึกฝนมาจากสนามรบออกมาใช้ ส่งไอ้พวกสวะนั่นลงนรกไปซะ!"

เสียงของมาติสดังขึ้นในหูฟัง ออกคำสั่งเริ่มการต่อสู้

"รับทราบ!"

คนอื่นๆ ขานรับอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ แทบจะรอไม่ไหว

สำหรับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเรย์เธียน ไอ้พวกสวะคลุมหัวในบันไดหนีไฟเหล่านั้น คือเงินดอลลาร์เดินได้ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!

รางวัลพื้นฐาน 300,000 ดอลลาร์! นั่นเป็นเงินก้อนโตที่มากพอจะทำให้คนบ้าคลั่งได้ แถมยังมีโอกาสได้เพิ่มอีก ใครจะไปรังเกียจเงินกันล่ะ?

โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ!

ก็แค่ยิงคนไม่ใช่เหรอ! นี่มันงานถนัดของพวกเขาอยู่แล้ว ตอนอยู่บรักและอัฟกานิสถานไม่รู้ว่าทำมาตั้งกี่ครั้ง ฆ่าไปตั้งกี่ศพ จนชำนาญทางไปหมดแล้ว!

ครั้งนี้แค่เปลี่ยนสถานที่ มาอยู่ที่โรงแรมเอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ในลาสเวกัส มันจะไปต่างอะไรกันนักหนา? เผลอๆ จะสะใจและเร้าใจกว่าเดิมด้วยซ้ำ!

สิ้นเสียงตอบรับ มาติสก็รีบพูดต่อทันที

"พรรคพวก พอไอ้พวกนั้นบุกออกมา ให้เปิดฉากยิงทันที กดดันด้วยอำนาจการยิง ผมกับสตีเวนจะเล็งที่หัว ส่วนคนอื่นๆ เล็งที่ขา เลี่ยงช่วงลำตัว เข้าใจไหม?"

"รับทราบ!"

ทุกคนขานรับเสียงดัง พร้อมกับปรับทิศทางปากกระบอกปืนเล็กน้อย

ทันใดนั้น เสียงของแองเจโลก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารอีกครั้ง

"สตีเวน กำลังเสริมของโรงแรมเราจะไปถึงชั้นยี่สิบในไม่ช้า บอกลูกน้องของคุณด้วย อย่าเข้าใจผิดจนเกิดเหตุยิงกันเอง ฉันไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น!

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว มันเกินการควบคุมของฉันไปแล้ว แต่ฉันก็ยังหวังว่าพวกคุณจะยับยั้งชั่งใจกันหน่อย จำกัดวงความขัดแย้งให้อยู่ในขอบเขต อย่าให้คนบริสุทธิ์โดนลูกหลง!"

เย่เทียนกดเปิดระบบสื่อสาร ตอบกลับเสียงเรียบ

"วางใจเถอะแองเจโล เราจะไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์เด็ดขาด ส่วนไอ้พวกสวะคลุมหัวนั่น ฉันไม่รับประกัน เพราะปืนมันอยู่ในมือพวกมัน!

ให้คนของคุณรีบถอนตัวออกไปเถอะ คุณก็เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายมีอาวุธครบมือแค่ไหน ฉากต่อไปไม่ใช่สิ่งที่ รปภ. ธรรมดาจะรับมือไหว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มยอดผู้เสียชีวิตโดยใช่เหตุ!

ที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา เราจะจัดการพวกสวะนั่นเอง ให้ลูกน้องของคุณไปที่ชั้นอื่น สร้างแนวป้องกันล่วงหน้า ป้องกันไม่ให้พวกสวะนั่นหนีไปชั้นอื่น ไม่งั้นปัญหาใหญ่แน่!"

พอได้ยินแบบนั้น แองเจโลก็รู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ จนเผลอตัวสั่นสะท้าน

ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ข้างนอกร้อนระอุ นักท่องเที่ยวและนักพนันจำนวนมากกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องพัก รอเวลาค่ำคืนเพื่อจะออกไปสนุกกับแสงสีของลาสเวกัสอีกครั้ง

ถ้าไอ้พวกสวะติดอาวุธครบมือพวกนั้นแตกฮือหนีไปได้ พร้อมความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง ถือปืนไรเฟิลจู่โจมบุกไปชั้นอื่นๆ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่อยากจะคิด!

เมื่อคิดได้ดังนั้น แองเจโลจะไปกล้าปฏิเสธข้อเสนอของเย่เทียนได้ยังไง

"ตกลงสตีเวน ชั้นยี่สิบยกให้พวกคุณจัดการ ส่งไอ้พวกสวะสมควรตายนั่นลงนรกไปซะ! ฉันจะสั่งให้ รปภ. โรงแรมถอนกำลังเดี๋ยวนี้ แล้วไปป้องกันชั้นอื่น!"

ฟังออกเลยว่า หนุ่มใหญ่อิตาลีที่มีภูมิหลังเกี่ยวกับมาเฟียคนนี้กำลังกลัวสุดขีด น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

"ไม่มีปัญหา! แองเจโล นี่เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก ไว้คุณลงนรกไปเมื่อไหร่ รับรองว่าต้องได้เจอไอ้พวกสวะนั่นแน่! เผลอๆ อาจจะได้นั่งกงเหล้ากันอย่างสนุกสนาน!"

เย่เทียนพูดติดตลก ยั่วประสาทอีกฝ่ายเล่น

"ฟักยู! สตีเวน ถ้าจะพูดถึงคนที่สมควรและมีโอกาสลงนรกมากที่สุดในโลกนี้ ก็ต้องเป็นแกนั่นแหละ ไอ้เวรจอมอำมหิตที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน!"

แองเจโลด่ากลับด้วยความโมโหปนจนปัญญา

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เย่เทียนปิดระบบสื่อสารของวิทยุลง

ไม่นานนัก รปภ. โรงแรมไม่กี่คนที่หลบอยู่อีกมุมหนึ่ง ก็ได้รับคำสั่งถอนกำลังจากแองเจโล!

วินาทีต่อมา พวกเขาก็พุ่งออกจากที่ซ่อน วิ่งหน้าตั้งไปทางลิฟต์ ปฏิกิริยารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ความเร็วน้องๆ นักวิ่งร้อยเมตรระดับโลก แต่ละคนมีแววทำลายสถิติโลกได้เลย!

ส่วนกำลังเสริมที่ขึ้นลิฟต์มา ก็ไม่ได้ก้าวออกจากลิฟต์เลยแม้แต่ก้าวเดียว กดปุ่มไปชั้นอื่นเพื่อวางแนวป้องกันทันที

จินตนาการได้เลยว่า ตอนนี้พวกเขาคงโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก รู้สึกมีความสุขเหมือนรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์!

ในขณะที่พวกนั้นกำลังถอนตัว ประตูบันไดหนีไฟทั้งสองบานก็ถูกผลักออกเป็นช่องกว้างไม่กี่เซนติเมตร

จากนั้น โทรศัพท์สมาร์ทโฟนสีเงินเทาที่ผูกติดขวางไว้กับกระบอกเก็บเสียงของปืนไรเฟิลจู่โจม ก็ถูกยื่นออกมาทางช่องว่างนั้น เพื่อถ่ายภาพสถานการณ์ในทางเดิน!

ดูออกว่า แม้พวกที่อยู่ในบันไดหนีไฟจะโกรธแค้นแทบคลั่ง! แต่ก็ยังไม่สิ้นสติ ยังรู้จักลาดตระเวนสถานการณ์ภายนอกก่อน แล้วค่อยบุกโจมตี

"ปัง ปัง ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้นกะทันหัน สนั่นหวั่นไหว

วินาทีที่โทรศัพท์เครื่องนั้นโผล่พ้นช่องประตูออกมา เย่เทียนก็เหนี่ยวไกทันที ยิงชุดสั้นออกไป

พร้อมกับเสียงปืนที่ดังแสบแก้วหู ประกายไฟสว่างจ้าเบ่งบานที่ปากกระบอกปืน G36C และเบ่งบานต่อหน้าสายตาผู้ชมทุกคนผ่านเลนส์กล้องถ่ายทอดสด!

กระสุนปืนไรเฟิลร้อนฉ่าสามนัด พุ่งออกจากรังเพลิงด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าใส่โทรศัพท์ที่โผล่ออกมาอย่างกะทันหันดุจสายฟ้าฟาด

แม่นราวจับวาง กระสุนทั้งสามนัดเจาะเข้าที่สมาร์ทโฟนเครื่องนั้นและกระบอกเก็บเสียงที่ปลายปืน HK416 อย่างจัง

"ปัง!"

โทรศัพท์เครื่องนั้นระเบิดกระจุยด้วยแรงปะทะจากกระสุนความเร็วสูง กลายเป็นเศษชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง!

แม้แต่กระบอกเก็บเสียงที่ปลายปืน ก็ถูกกระสุนยิงจนบิดเบี้ยว พังยับเยินไปเลย!

ปืน HK416 ที่ยื่นปากกระบอกออกมา รีบหดกลับเข้าไปทันที ประตูบันไดหนีไฟทั้งสองบานปิดลงอีกครั้ง ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่นิดเดียว!

เนื่องจากตำแหน่งของเขาอยู่ฝั่งเดียวกับบันไดหนีไฟ มุมยิงเข้าไปข้างในจึงไม่พอ และผนังบันไดหนีไฟก็แข็งแรงมาก กระสุนปืนไรเฟิลเจาะไม่เข้า

เย่เทียนจึงไม่ยิงต่อ แต่หยุดยิงเพียงเท่านี้!

สถานการณ์กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ในไลฟ์สตรีมกลับเต็มไปด้วยเสียงอุทาน

"เชี่ย! สตีเวนแม่นเว่อร์ ชี้ไหนตายตรงนั้น! แถมปฏิกิริยายังเร็วโครต นี่มันตัวประหลาดอะไรเนี่ย? ทำได้ทุกอย่างเลยเหรอ!"

"เห็นหรือเปล่า? ไอ้เวรสตีเวนเหมือนไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ ยกปืนขึ้นก็ยิงเลย ชุดเดียวโทรศัพท์เละ กระบอกเก็บเสียงพัง! มันจะเกินไปแล้ว!

เจอความแม่นระดับปีศาจแบบนี้ ถ้าพวกในบันไดหนีไฟบุกออกมา มีหวังโดนสอยเรียงตัว หัวระเบิดตายอนาถแน่ ไม่มีใครรอดหรอก!"

ขณะที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันให้แซ่ด พวกที่อยู่ในบันไดหนีไฟก็กำลังวางแผนบุก

หนึ่งในสมาชิกแก๊งทูตนรกที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่ พูดเสียงต่ำกับทุกคนว่า

"ไอ้พวกเวรสตีเวนดักรออยู่หน้าบันไดหนีไฟ พวกมันตั้งแนวป้องกันไว้ตรงมุมตึกฝั่งตะวันออก ห่างไปเจ็ดแปดเมตร ตำแหน่งดีมาก รุกก็ได้รับก็ดี!

หน้าแนวป้องกันนั้นมีเฟอร์นิเจอร์ โซฟา และฟูกที่นอนกองขวางอยู่ ลดอำนาจการเจาะทะลวงของกระสุนไปได้เยอะ ลดความเสี่ยงให้พวกมันได้มาก!

แถมอุปกรณ์ของพวกมันก็ดีเยี่ยม ทุกคนใส่เกราะเคฟลาร์ ถือปืนไรเฟิลจู่โจม อำนาจการยิงโหดมาก ไม่ได้ด้อยไปกว่าเราเลย

ถ้าเราจะฆ่าไอ้เวรสตีเวน เราต้องฝ่าทางเดินยาวเจ็ดแปดเมตรนี้ไปให้ได้ บอกเลยว่ายากมาก ต้องแลกด้วยความสูญเสียมหาศาลแน่!"

ได้ยินแบบนี้ แววตาของทุกคนในที่นั้นก็ฉายแววหวาดหวั่นวูบหนึ่ง

ไม่ต้องคิดก็รู้ ถ้าพวกตนบุกออกไป ทางเดินช่วงนั้นจะกลายเป็นทุ่งสังหารที่นองเลือดทันที

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าจะต้องมีพี่น้องตายที่นั่นกี่คน หรืออาจจะตายกันหมด!

ไม่มีใครอยากตาย! มีสักกี่คนที่กล้าเผชิญหน้ากับความตาย? ต่อให้รู้ว่าตัวเองจนตรอก ไม่มีทางถอยแล้วก็ตาม!

"พี่น้อง ต่อให้เสี่ยงแค่ไหนเราก็ต้องบุกออกไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เราจะมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้ ตายแบบนั้นมันไร้ค่า!"

เจมส์ถือปืนไรเฟิลจู่โจมเดินลงบันไดมา กัดฟันพูดด้วยความแค้นและสิ้นหวัง

"ลูกพี่พูดถูก เราจะนั่งรอความตายไม่ได้ ต้องฆ่าออกไป ฉันจะนำหน้าเอง!"

สมาชิกแก๊งทูตนรกคนหนึ่งที่ยืนชิดผนังข้างประตูพูดเสียงต่ำ แฝงความเด็ดเดี่ยว

สิ้นเสียง หมอนั่นก็คว้าเสื้อเกราะเคฟลาร์ตัวหนึ่งมาพาดไว้ที่แขนซ้าย สร้างแนวป้องกันให้ตัวเองอีกชั้น

แบบนี้ พอขยับแขนขึ้นลง ก็จะป้องกันตั้งแต่หัวจรดท้องได้ ลดโอกาสโดนยิงตายคาที่ได้มากโข

แม้กระสุนปืนไรเฟิลจู่โจมจะมีอำนาจการเจาะทะลวงสูง แต่เมื่อเจอกับเกราะเคฟลาร์สามชั้น ความแรงย่อมลดลงมหาศาล ไม่ถึงกับตายในนัดเดียว!

แขนซ้ายพาดเกราะ แขนขวาก็ยังถือปืนยิงถล่มได้ ฆ่าศัตรูที่ขวางหน้า ล้างแค้นให้สาสม!

ปัญหาเดียวคือ เปลี่ยนแม็กกาซีนลำบาก พอกระสุนหมด ก็คงต้องชักปืนพกมายิงสู้แทน

สมาชิกอีกสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นดังนั้นก็ทำตาม หยิบเสื้อเกราะมาพาดแขนซ้าย เตรียมพร้อมบุกทะลวง

พวกที่เหลือก็กระชับปืนในมือแน่น เตรียมออกไปเสี่ยงตาย

"พี่น้อง บุกออกไป ไม่ว่าจะยังไงต้องฆ่าไอ้เวรสตีเวนให้ได้ ล้างแค้นให้พี่น้องที่ตายไป ล้างแค้นให้อัลเลน และล้างแค้นให้ตัวเราเอง!"

เจมส์กัดฟันพูด ดวงตาแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดไหลออกมา

"ฆ่าไอ้สารเลวสตีเวน ล้างแค้นให้พี่น้อง!"

เสียงคำรามต่ำๆ ดังกระหึ่มในบันไดหนีไฟ เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง!

สิ้นเสียง สี่คนหน้ากระดานเรียงหนึ่งก็ยกแขนซ้ายขึ้น ใช้เสื้อเกราะบังหน้า กระแทกประตูบันไดหนีไฟเปิดออก แล้วพุ่งตัวก้มต่ำออกไปทันที

"ปัง ปัง ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่นราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง

พร้อมกับเสียงปืนที่ดังก้อง ห่ากระสุนก็สาดซัดมาจากระยะเจ็ดแปดเมตรทันที พุ่งเข้าใส่แก๊งทูตนรกที่เพิ่งโผล่พ้นประตูออกมา!

"พุ่บ!"

ดอกไม้โลหิตสีแดงฉานปนมันสมองสีขาวเบ่งบานขึ้นกลางทางเดินโรงแรมเอ็มจีเอ็ม และเบ่งบานบนหน้าจอถ่ายทอดสดทุกจอ! รวมถึงในสายตาของทุกคน!

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทุกหนทุกแห่ง!

[จบแล้ว]